All Chapters of เกิดใหม่เป็นแม่เลี้ยงของลูกสาวจอมซนในยุค 80: Chapter 101 - Chapter 110

กู้เหม่ยอิงอยู่รอในห้องจนสามีอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย มือเรียวเล็กหยิบอุปกรณ์ทำแผลมาเตรียมรอไว้ พอดีกับที่เขาเดินออกมาจากห้องน้ำ หญิงสาวส่งยิ้มให้เขาเพียงเล็กน้อยก่อนจะตบลงบนพื้นที่ว่างข้างตนเองร่างหนาทิ้งกายลงนั่งข้างภรรยาอย่างว่าง่าย “ไม่กลัวหรือ?”แผลของเขายังสดใหม่และมีเลือดออกมาค่อนข้างมาก มันทั้งลึกและเหวอะหวะพอสมควร หากภรรยาบอกมาว่ากลัว เขาก็เพียงเรียกสหายอย่างหมอเกามาทำแผลให้เช่นที่แล้วมาก็เท่านั้น กู้เหม่ยอิงไม่จำเป็นต้องฝืนทำแต่อย่างใดทว่าหญิงสาวเพียงแค่ส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มบาง “ฉันเคยทำแผลให้เด็กเล็กที่ล้มหัวเข่าแตกอยู่หลายครั้งค่ะ คุณวางใจได้เลย”แต่ไหนแต่ไรเธอไม่เคยกลัวอะไรเช่นนี้ ยิ่งผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ได้เห็นศพของตนเอง ได้พบวิญญาณผู้ล่วงลับมากมาย เพียงแค่เลือดหรือรอยแผลเหวอะหวะเพียงเท่านี้จะนับเป็นอะไรได้เสิ่นเฟยหลงยกมือขึ้นนวดคลึงขมับสองข้างเล็กน้อย นี่ภรรยาถึงกับเอาบาดแผลหัวเข่าแตกของเด็กเล็กมาเทียบกับแผลที่ถูกของมีคมฟันเข้าจนเหวอะหวะของเขาเชียวหรือ พลันเมื่อหันไปสบกับแววตามุ่งมั่นของคนตัวเล็กแล้ว ก็ค

เมื่อเดือนก่อนที่บ้านจางเริ่มเอ่ยถึงเรื่องแต่งงานของเธอแล้ว แม้พวกเขาจะไม่ได้บังคับว่าเธอจะต้องแต่งออกไปในวันใด และยังไม่ได้เริ่มมองหาสามีในอนาคตให้แต่อย่างใด แต่จางลี่จูคิดว่าอย่างไรวันหนึ่งก็ต้องแต่งอยู่ดี เธอจึงมีความคิดว่าอยากลองทำงานหาเงินด้วยตนเองดูก่อนอย่างน้อยสักสองปี จากนั้นค่อยแต่งงานก็ยังไม่สายและด้วยความที่บ้านจางมักตามใจลูกสาวคนเล็กเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พวกเขาจึงไม่ขัดข้องหากเธอจะไปสมัครงานที่โรงงานในเมืองข้างเคียง ดีเสียอีกหากจางลี่จูสามารถเข้าทำงานโรงงานในเมืองได้และมีเงินเดือนหลายสิบหยวนก็จะสามารถเรียกสินสอดจากฝ่ายชายได้มากขึ้นสัปดาห์ต่อมาจางลี่จูจึงเลือกนั่งรถไฟมาหางานทำที่เมืองข้างกันนี้ เพราะใช้เวลาเดินทางเพียงไม่นาน ทั้งยังมีญาติรอรับอยู่ที่สถานีรถไฟปลายทาง ผู้เป็นพ่ออย่างจางอี้จึงปล่อยให้ลูกสาวเดินทางตามลำพัง แต่ไม่คิดว่าระหว่างทางบนรถไฟจะโชคร้ายเจอคนร้ายลักพาตัว พวกมันพาเธอมาที่เมืองนี้ เพื่อหลบหนีทางการแล้วส่งเธอพร้อมหญิงสาวอายุไล่เลี่ยกันอีกห้าคนไปยังเมืองถัดไปพร้อมกันทว่าในความโชคร้ายก็ยังพอมีโชคดีอยู่บ้างที่ทางการสามาร

กู้เหม่ยอิงยืนกอดอกมองภาพรวมของ ‘ร้านขนมซินเซียง’ ด้วยความภาคภูมิใจ ริมฝีปากบางเผยรอยยิ้มกว้าง หลังจากลงทุนลงแรงไปแรมเดือนในที่สุดพรุ่งนี้ก็สามารถเปิดขายได้เสียทีหลังจากให้จางลี่จูมาทดลองงานอยู่หลายวันจึงได้ข้อสรุปว่าสหายนั้นเหมาะกับงานเช่นนี้อย่างที่คิดเอาไว้จริง ๆ ทั้งเจ้าตัวก็ชื่นชอบงานที่ได้รับมอบหมายเป็นอย่างมาก ส่วนเรื่องที่พักเธอให้สหายพักที่ชั้นบนของร้านที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับพนักงานแล้วจากที่คิดเอาไว้ว่าเธอกับสหายเพียงสองคนก็สามารถดูแลร้านนี้ได้ ทว่าสามีกลับไม่ยินยอมให้เป็นเช่นนั้น จนแล้วจนรอดเมื่อไม่มีคนมาสมัครทำงานที่ร้าน เสิ่นเฟยหลงจึงส่งภรรยาของนายทหารใต้บังคับบัญชาที่ต้องการมีงานทำมาที่ร้านสองคนเพื่อให้เรียนรู้งาน และช่วยในส่วนที่พอทำได้ซึ่งในช่วงแรกเขาเสนอว่าจะจ่ายค่าแรงให้แก่สองคนนี้ก่อน หากทางร้านไปได้ดีก็ค่อยจ่ายให้กับพนักงานสองคนนี้โดยตรง ข้อเสนอที่ดีเช่นนี้มีหรือที่กู้เหม่ยอิงจะปฎิเสธ เพราะเงินในมือเริ่มร่อยหรอจนหลือเพียงน้อยนิด การมีสามีที่คอยหยิบยื่นความช่วยเหลือเช่นนี้ ทำให้เธอเหนื่อยน้อยลงและประหยัดไปมากทีเดียว

ในเช้าวันแรกของการเปิดร้านเสียงประทัดนับพันนัดดังขึ้นอย่างต่อเนื่องยาวนานกึกก้องไปทั่วทั้งบริเวณ เพราะก่อนหน้านี้กู้เหม่ยอิงให้พนักงานในร้านแจกใบปลิวที่มีรายการอาหารของทางร้าน ทั้งยังแจ้งว่าวันเปิดร้านสามารถนำใบปลิวมาเป็นส่วนลดที่ร้านขนมแห่งนี้ได้ถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์นั่นจึงเป็นเหตุผลที่คนนับร้อยมารวมตัวกันอยู่หน้าร้านเพื่อรอซื้อขนมจากร้านนี้ บ้างก็มาเพราะส่วนลด บ้างก็อยากลองชิมขนมจากร้านของภรรยาผู้พันเสิ่นเฟยหลงซึ่งค่อนข้างมีอิทธพลในเขตนี้ ทว่าลูกค้าส่วนใหญ่ของร้านนี้กลับมาจากผู้ปกครองที่พาบุตรหลานมาทานขนมของคุณแม่เลี่ยงลี่‘ในที่สุดก็เปิดร้านเสียที ขอให้ขายดิบขายดีนะคะ คุณแม่เลี่ยงลี่’‘ร้านของคุณสวยมากจริง ๆ ค่ะคุณแม่เลี่ยงลี่’‘คุณแม่เลี่ยงลี่เก่งมากเลยนะคะ ขนมร้านคุณก็อร่อยมากจริง ๆ’และยังมีอีกหลากหลายคำชื่นชมที่ทำให้กู้เหม่ยอิงมีรอยยิ้มตลอดทั้งวัน หญิงสาววุ่นอยู่ภายในร้านจนผ่านไปครึ่งวันแล้วลูกค้ายังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดหลั่งไหลเข้ามา จนกระทั่งคนเป็นสามีที่ทนเห็นภรรยาทำงานหนักไม่ไห

หลังจากบาดแผลหายดีจนสามารถฝึกร่างกายได้ตามปกติแล้ว ผู้พันเสิ่นจำต้องห่างภรรยาเพื่อกลับไปทำภารกิจที่ค้างคาอยู่ให้เสร็จสิ้น เพื่อเตรียมตัวสำหรับคำสั่งย้ายที่จะเกิดขึ้นในเร็ว ๆ นี้และภารกิจนี้ไม่ได้เป็นภารกิจใหม่แต่อย่างใด แต่มันคือภารกิจที่พ่อของเขาเคยรับผิดชอบเมื่อหลายปีก่อน ซึ่งเป็นภารกิจปราบปรามกลุ่มกบฎที่แทรกซึมอยู่ในกองทัพทั้งตัวการใหญ่ก็ยังพัวพันกับคดีค้ามนุษย์อีกด้วยเพื่อชดเชยความผิดพลาดเมื่อหลายปีก่อนและลบปมในใจของเขา เสิ่นเฟยหลงอาสารื้อภารกิจนี้ขึ้นมาทำใหม่ เขาใช้เวลารวบรวมหลักฐานและพยานปากสำคัญอยู่เนิ่นนาน จนกระทั่งวันที่เขาเฝ้ารอคอยก็มาถึงในเช้าวันหนึ่งทหารกว่าร้อยนายพร้อมหมายจับ ร่วมกันปิดล้อมคฤหาสน์หลังใหญ่กลางเมือง เสียงต่อสู้ของอาวุธปืนดังอยู่นานนับชั่วโมงกว่าจะสิ้นสุดลงก็ช่วงสายของวัน ทหารสามารถจับกุมตัวการใหญ่ได้สำเร็จ แต่ทว่าจำต้องจับตายเพราะพวกมันไม่ยอมทิ้งอาวุธทั้งยังขัดขืนการจับกุมซึ่งชาวบ้านแถบนั้นต่างทราบกันดีว่าที่นี่คือ บ้านของนายพลเสวี่ย ที่ฉากหน้าเป็นนายพลผู้มีจิตใจดี ทุกปีเขามักบริจาคให้กับสมาคมการกุศลต่าง ๆ ขณะเดียว