All Chapters of องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ: Chapter 111 - Chapter 120

เมื่อได้ยินคำกล่าวของจ้าวเหว่ยที่พร้อมส่งเสริมนาง ทั้งที่รู้ว่าการเดินทางไปแคว้นหนานครั้งนี้นางต้องได้พบเจอและคลุกคลีอยู่กับหลี่เกอโดยไม่อาจหลีกเลี่ยง นางก็นึกเห็นใจเขาขึ้นมาทันที‘จ้าวเหว่ยรอคอยนางอย่างอดทน ไม่เคยทำให้นางรู้สึกลำบากใจหรือวิตกกังวลใดๆ เขาพร้อมส่งเสริมนางทุกอย่างตามที่กล่าวทุกประการ โดยไม่คิดขัดขวางหรือเอ่ยขัดเลยแม้นแต่น้อย’‘แต่หากนางจะไปในที่ซึ่งเขาคิดว่าไม่ปลอดภัยควรแก่การระแวดระวังอย่างเช่นตลาดมืด เขาก็ทำเพียงขอติดตามไปด้วยเพื่อคอยปกป้องคุ้มครองอยู่ข้างกายนางเท่านั้น’‘ด้วยเหตุนี้นางจึงอยู่กับจ้าวเหว่ยอย่างสบายใจ มีความสุขและอบอุ่นปลอดภัย เป็นตัวเองได้อย่างเต็มที่’ อันหนิงคิดพลางมองจ้าวเหว่ย สบตาเขาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนยิ่งนัก“ขอบคุณพี่จ้าวเหว่ยที่เข้าใจและพร้อมส่งเสริมข้าให้ได้ทำในสิ่งที่ต้องการมาโดยตลอดนะเจ้าคะ” อันหนิงกล่าวพร้อมรอยยิ้มงดงามที่ทำให้จ้าวเหว่ยตาพร่าใจเต้นแรงอีกครั้ง‘เฮ้ออ..เป็นเช่นนี้แล้วเขาจะทนทำใจ ปล่อยให้นางห่างหายไปไกลถึงต่างแคว้น แล้วยังใช้เวลาร่วมกับบุร

หลังงานเลี้ยงอำลาจวนแม่ทัพวันนั้นอันหนิงก็วุ่นอยู่กับการเตรียมพิธีอภิเษกสมรสให้องค์หญิงใหญ่ พี่สาวคนโตของนางจนไม่มีเวลาได้พบเจอจ้าวเหว่ยตามที่เอ่ยเอาไว้อีกเลย‘ไม่รู้พี่จ้าวเหว่ยเป็นอย่างไรบ้างนะ จะได้กลับมาค้างคืนทานอาหารที่จวนแม่ทัพหรือไม่’ อันหนิงคิดกังวลไปถึงคนที่ไม่ได้พบเจอหน้ากันมานานราวเดือนหนึ่งแล้ว“หนิงเอ๋อ..เหม่อลอยคิดถึงผู้ใดอยู่น่ะ” อ้ายเหม่ยที่เตรียมพร้อมเป็นเจ้าสาวให้แก่หลี่เจียงไท่จื่อองค์รัชทายาทแคว้นหนานเอ่ยถามน้องสาว เมื่อเห็นนางทำท่าเหม่อลอยไปไกล“หนิงเอ๋อ หนิงเอ๋อ..” อ้ายเหม่ยเอ่ยเรียกอันหนิงอีกครั้งเมื่อเห็นว่าน้องสาวยังคงนิ่งเฉยไม่ตอบรับใดๆ“เอ่อ มีสิ่งใดหรือเพคะพี่หญิง” อันหนิงเพิ่งรู้สึกตัวถามอ้ายเหม่ยกลับไป“ข้าถามเจ้าว่าเหม่อลอยคิดถึงผู้ใดอยู่น่ะ คงสำคัญมากสินะเจ้าจึงใจลอยได้ถึงเพียงนั้น” อ้ายเหม่ยกล่าวน้ำเสียงกึ่งหยอกเย้าน้องสาว“ไม่มีอันใดหรอกเพคะ หม่อมฉันเพียงคิดว่าสัปดาห์หน้าเราก็ต้องเดินทางไปแคว้นหนานแล้ว พี่หญิงใหญ่ทรงตื่นเต้นหรือไม่เพคะ”

‘ในที่สุดนางก็ได้ชำระสะสางเรื่องค้างคาใจกับมู่เฉินไปได้เสียที คราวนี้ก็ถึงเวลาที่นางต้องมาจัดการกับใจและความรู้สึกตนเองที่มีต่อจ้าวเหว่ยอย่างจริงจังบ้างแล้ว’‘นางจะปล่อยให้บุรุษที่ดีถึงเพียงนั้นเฝ้ารอนางอยู่ฝ่ายเดียวย่อมไม่ยุติธรรมต่อเขา หวังว่าการเดินทางไปแคว้นหนานครั้งนี้จะทำให้นางรู้ใจตนเองได้ดีขึ้นว่ารู้สึกกับเขาเช่นไรกันแน่’อันหนิงคิดนางต้องการชำระสะสางเรื่องความสัมพันธ์ที่ค้างคาอยู่กับจ้าวเหว่ยด้วยเช่นกัน‘หากนางไม่ได้ชอบพอเขาอย่างที่จ้าวเหว่ยปรารถนา นางจะตอบเขาไปให้ชัดเจน จะได้ไม่เสียเวลาเขาไปพบเจอกับสตรีที่เพียบพร้อมเหมาะสมและยินยอมมอบใจให้อย่างแท้จริง’เมื่อถึงหมายกำหนดการเดินทาง ชาวเมืองแคว้นเซี่ยต่างมารอส่งเสด็จองค์หญิงใหญ่แห่งแคว้น เพื่อเดินทางไปเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับองค์รัชทายาทแคว้นหนานอย่างสมพระเกียรติ“ลูกหญิงไปอยู่ที่นู่นเจ้าก็ถนอมรักษาตนเองให้ดีด้วยนะ หากมีเรื่องขุ่นข้องหมองใจหรือหลี่เจียงไท่จื่อทำอะไรให้เจ้าไม่พอใจก็กลับมาได้ตลอด พ่อเลี้ยงดูเจ้าได้อยู่แล้ว” ฮ่องเต้เมิ่งสือเอ่ยกับบุต

‘ม้าเหงื่อโลหิตเป็นม้าล้ำค่าหายากนัก ที่นางเคยเห็นก็มีม้าเหงื่อโลหิตของเสด็จพ่อกับไห่เฉิงไท่จื่อเสด็จพี่ของนางซึ่งมีกันเพียงคนละตัวเท่านั้น’‘ส่วนอีกตัวหนึ่งที่นางเคยเห็นคือม้าเหงื่อโลหิตในจวนแม่ทัพของจ้าวเหว่ยซึ่งได้รับพระราชทานจากเสด็จพ่อนี่นา หรือว่าเขามาส่งนางงั้นเหรอ’อันหนิงคิดพร้อมมองตรงไปยังบุรุษรูปร่างท่าทางงามสง่า ดูโดดเด่นอยู่บนหลังอาชาเหงื่อโลหิตทันที“เป็นพี่จ้าวเหว่ยเพคะ ใช่เขาไม่ผิดแน่แล้ว เขาอาจจะมาส่งข้ากับพี่หญิงออกจากเมืองหลวงก็เป็นได้” อันหนิงเอ่ยกับพี่สาวซึ่งพยักหน้าตอบรับกลับมา“อาชาเหงื่อโลหิตล้ำค่า คู่ควรกับแม่ทัพหนุ่มผู้ยิ่งใหญ่เกรียงไกรจริงๆนั่นแหละ”“ขนาดใส่เพียงเกราะอ่อนรัศมีแห่งความเข้มแข็งเกรียงไกรของแม่ทัพไร้พ่ายยังคงแผ่ออกมาให้เห็นอย่างเด่นชัด สมกับเป็นแม่ทัพเมิ่ง เมิ่งจ้าวเหว่ยจริงๆ”อ้ายเหม่ยเอ่ยอ้างถึงวีรกรรมและคำเรียกขานจ้าวเหว่ยในนามแม่ทัพไร้พ่าย ซึ่งเขารบชนะทุกศึกทั้งน้อยใหญ่ยังไม่มีประวัติพ่ายแพ้เลยสักครั้งจึงได้รับการยกย่องชื่นชมจากฮ่องเต

“เฮ้อ ข้าอุตส่าห์ตั้งใจว่าจะให้หนิงเอ๋อได้ลองใช้เวลาร่วมกับองค์ชายรองหลี่เกอตามลำพังเสียหน่อย แต่ดูเหมือนแม่ทัพเมิ่งจะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นนะ” อ้ายเหม่ยเปรยขึ้นกับเจินจูซึ่งมีจิ่นเยว่ยืนอยู่ที่นั่นด้วย“ท่านแม่ทัพเมิ่งมีใจให้องค์หญิงสามมากเพียงนั้น คงไม่มีวันปล่อยให้ผู้ใดมาคว้าตัวไปโดยง่ายหรอกเพคะ” เจินจูตอบกลับไป“ใช่พ่ะย่ะค่ะแม่ทัพเมิ่งมีใจรักมั่นต่อองค์หญิงสามมานาน การอาสามาปกป้องคุ้มครองขบวนเสด็จในครั้งนี้ก็ตั้งใจทำเพื่อนางโดยเฉพาะเลยนะพ่ะย่ะค่ะ”            “หืมม เจ้าหมายความเช่นไรกันจิ่นเยว่” อ้ายเหม่ยถามขึ้นมาทันทีด้วยความอยากรู้ จิ่นเยว่จึงตั้งใจเล่าเต็มที่ อย่างน้อยก็เพื่อให้องค์หญิงใหญ่ทรงทราบว่าเจ้านายเขารักองค์หญิงสามมากเพียงใด            “แม่ทัพเมิ่งตกหลุมรักหนิงเอ๋อของข้ามานานเพียงนั้นเลยรึ” อ้ายเหม่ยรู้สึกประหลาดใจและคาดไม่ถึงว่าจ้าวเหว่ยจะมีใจคิดชอบพออันหนิงมานานถึงเจ็ดปี