องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

“มู่เฉินสติเลอะเลือนหรืออย่างไรกันจึงออกโรงปกป้องเจ้าเช่นนี้” ไห่เฉิงไท่จื่อเปรยขึ้นกับอันหนิงระยะหลังมานี้เขาถูกฮ่องเต้เมิ่งสือกักตัวให้เรียนรู้งานอย่างเข้มงวดกวดขัน ด้วยก่อนหน้านี้ไห่เฉิงไท่จื่ออ้างว่ายังไม่อยากขึ้นครองบัลลังก์เพราะต้องการเรียนรู้งานกับเสด็จพ่อของตนไปก่อนมายามนี้ฮ่องเต้เมิ่งสือจึงจัดให้ชนิดว่าเต็มรูปแบบเลยทีเดียว ทำเอาไห่เฉิงไท่จื่อแทบไม่มีเวลาหายใจหายคอเลยล่ะ ยิ่งพาอันหนิงออกไปเที่ยวเล่นเหมือนก่อนหน้านี้ยิ่งไม่มีทาง จึงพลาดข่าวสำคัญไปเยอะเช่นเดียวกับองค์หญิงใหญ่ซึ่งเสด็จไปแคว้นหนานเยี่ยมเยียนว่าที่พ่อแม่สามีได้ราวสองเดือน เตรียมตัวเป็นลูกสะใภ้แคว้นเพื่อนบ้านเต็มที่ เพราะอีกไม่กี่เดือนก็จะทรงเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับหลี่เจียงไท่จื่อแล้ว“อาเฉินไม่ได้สติเลอะเลือนหรอกพ่ะย่ะค่ะ ช่วงหลายเดือนมานี้ไท่จื่อทรงงานเยอะจึงไม่ทราบว่าอาเฉินเปลี่ยนไปมากเพียงไร”จ้าวเหว่ยที่เพิ่งผละตัวจากการต้อนรับแขกเหรื่อที่มาในงานเอ่ยขึ้น ทำเอาไห่เฉิงไท่จื่อขมวดคิ้วด้วยความสงสัยใคร่รู้เลยทีเดียว“เล่ามาเลย มีเรื่องอันใดเก

“กระหม่อมกำลัง...” มู่เฉินตั้งใจจะเอ่ยเรื่องที่เขาขอโอกาสจากอันหนิงอีกครั้ง แต่ถูกอันหนิงเอ่ยขัดขึ้นมาก่อน“ไม่มีเรื่องอันใดหรอกเจ้าค่ะ พี่หลี่เกอเดินทางมาไกลไปนั่งพักรอทานอาหารอร่อยทางด้านนู้นดีกว่า”อันหนิงกล่าวแทรกพร้อมเชื้อเชิญหลี่เกอให้เดินไปด้วยกันทันที มู่เฉินถอนหายใจเล็กน้อยก่อนเดินตามหลังพวกนางไป“ไงอาเหว่ย คู่แข่งคนสำคัญของเจ้าโผล่มาอีกคนหนึ่งแล้ว น้องหญิงเล็กของข้ามีผู้หมายปองไม่น้อยเลยใช่หรือไม่เล่า” ไห่เฉิงไท่จื่อกล่าวกับจ้าวเหว่ยที่กำลังยืนมองตามแผ่นหลังบอบบางของอันหนิงไป“แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ข้าว่าอาเฉินน้องชายเจ้าหมดโอกาสไปแล้วหนึ่งคน ที่น่ากลัวจริงๆคือองค์ชายรองแคว้นหนานจ้าวหลี่เกอต่างหากล่ะ” ไห่เฉิงไท่จื่อเอ่ยกระตุ้นสหายที่ไม่ยอมพูดหรือแสดงท่าทีอะไรออกมาให้เห็น จนเขาอดรู้สึกหมั่นไส้ไม่ได้“กระหม่อมเคยบอกกับองค์หญิงแล้วว่า พระองค์ทรงมีอิสระที่จะเลือกคบหากับผู้ใดได้ตามต้องการ กระหม่อมไม่เรียกร้องอะไรเพียงขอให้องค์หญิงพิจารณากระหม่อมด้วยเท่านั้น”จ้าวเหว

หลังท่านแม่ทัพใหญ่เมิ่งพูดคุยเปิดงานเลี้ยงทักทายแขกผู้มาเยือนทุกคนแล้วก็ปล่อยให้สังสรรค์กันเองเต็มที่ แน่นอนว่ามู่เฉินเดินตรงเข้ามาหาอันหนิงกับหลี่เกอที่ยังคงพูดคุยกันอย่างสนุกสนานทันที“องค์หญิงทรงสนทนาอันใดกันอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ ดูมีความสุขสนุกสนานทีเดียว” มู่เฉินถามอันหนิง“พี่หลี่เกอเล่าเรื่องราวการเดินทางไปทำการค้ายังสถานที่ต่างๆให้ข้าฟังน่ะ มีเรื่องน่าตื่นตาตื่นใจไม่น้อยเลย”“อืม น่าสนใจจริงเช่นนั้นกระหม่อมขอฟังด้วยคนนะพ่ะย่ะค่ะ”“ตามใจเจ้าเถอะ” อันหนิงตอบกลับมา ขณะเดียวกันไห่เฉิงไท่จื่อกับจ้าวเหว่ยที่สนทนากันอยู่ก่อนหน้านี้ก็เดินเข้ามาร่วมด้วย“เหตุใดองค์ชายรองเป็นถึงเชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์แต่กลับต้องเดินทางไปเจรจาการค้าด้วยตนเองล่ะพ่ะย่ะค่ะ” ระหว่างฟังเรื่องเล่าจากหลี่เกอ มู่เฉินก็เกิดคำถามขึ้นมา“เป็นเชื้อพระวงศ์แล้วอย่างไรกัน ถึงยังไงก็สมควรช่วยเหลืองานราชการแผ่นดินมิใช่หรือ”“ข้าเองเลือกที่จะดูแลด้านกิจการค้าขายนี่แหละ ได้ทั้งช่วยงานเสด็จพ่อ เสด็จพี่แ

ปู่ถังยิ้มกริ่มอย่างถูกใจกับสุราเลิศรส ขณะเดียวกันเจินจูก็นำกับแกล้มที่อันหนิงทำมาให้เขาอย่างรู้ใจออกมาวางเบื้องหน้า“ข้าว่าเราคงต้องสนทนากันขณะที่ท่านปู่ร่ำสุราไปด้วยแล้วล่ะเจ้าค่ะ” เจินจูเอ่ยกับอันหนิงอย่างรู้ใจปู่ถังดีไม่แพ้กัน“ดีจริง เช่นนั้นพวกเจ้าก็มานั่งดื่มด้วยกันเถอะ ดูสินังหนูเตรียมกับแกล้มเอาไว้ให้เยอะแยะทีเดียว” ปู่ถังเชื้อเชิญทุกคน“อ้อ..แต่สุราเถียนชุนกับสุราที่นังหนูหมักมาให้ พวกเจ้าอย่าหวังจะได้ดื่มเลย ข้ามีสุราดีชนิดอื่น..รอสักครู่เถอะ” ปู่ถังเอ่ยก่อนลุกขึ้นไปหยิบสุราดีมาวางตรงหน้าทุกคน“โธ่ท่านปู่ข้าขอลองสุราหมักฝีมือหนิงเอ๋อสักหน่อยเถอะขอรับ อยากรู้นักว่าหอมหวานรสสัมผัสดีเพียงใด” หลี่เกอเอ่ย สีหน้าท่าทางอ้อนวอนเต็มที่“ข้าเองได้ยินว่าท่านชอบดื่มสุราก็เตรียมสุราดีจากแคว้นบ้านเกิดมามอบให้เช่นกัน นี่ไงขอรับ” หลี่เกอกล่าวพร้อมหันไปหยิบสุราชิงถวน สุราล้ำค่าจากแคว้นหนานนำมายื่นให้ผู้อาวุโสสามไหด้วยกัน“อืม เจ้านี่ช่างรู้ความจริงๆเช่นนั้นข้าให้เจ้าจิบชิมดูสัก

หลังส่งหลี่เกอกลับแคว้นหนานแล้วอันหนิงก็ใช้เวลาส่วนใหญ่ร่วมกับจ้าวเหว่ย ซึ่งเขาได้พักจากงานต่ออีกราวหนึ่งสัปดาห์โดยระยะหลังมานี้มู่เฉินไม่ได้ทำเป็นบังเอิญมีเรื่องนู้นเรื่องนี้มาหาจ้าวเหว่ยที่จวนบ่อยนัก ทำให้นางกับเขามีเวลาส่วนตัวกันอย่างแท้จริง เจินจูกับจิ่นเยว่เองก็เปิดโอกาสให้เจ้านายทั้งสองอยู่ด้วยกันลำพังเต็มที่และยามนี้จ้าวเหว่ยก็เข้าครัวมาช่วยอันหนิงทำอาหารมื้อกลางวัน โดยพ่อครัวกับบ่าวรับใช้หาเรื่องออกไปทำธุระข้างนอกตามที่จิ่นเยว่จัดแจงเอาไว้ให้อย่างรู้งานเลยทีเดียว“หนิงเอ๋อ มื้อกลางวันเราจะทำอะไรทานกันดีล่ะ” จ้าวเหว่ยถามอันหนิงที่กำลังมองดูวัตถุดิบซึ่งเขาเตรียมเอาไว้ให้และที่นางซื้อหามาเพิ่มเติมด้วย“วันนี้พ่อครัวกับลูกมือไม่อยู่ เราทำอะไรง่ายๆทานกันเถอะเจ้าค่ะ”“ได้สิ เจ้าอยากกินอะไรล่ะ”“ข้านึกอยากทานบะหมี่แห้งคลุกเคล้ากับเครื่องต่างๆ มีซุปเกี๊ยวน้ำร้อนๆเอาไว้ซดให้คล่องคอเจ้าค่ะ”“ได้สิ งั้นลงมือกันเถอะ” จ้าวเหว่ยตอบรับอย่างว่าง่าย ก่อนจะหันไปเตรียมทำเส้นบะหมี