All Chapters of องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ: Chapter 91 - Chapter 100

อันหนิงก้าวเข้ามาในห้องครัวก็ขอน้ำชาดื่มดับกระหายเป็นอันดับแรกเพราะจู่ๆก็รู้สึกปากคอแห้งผากขึ้นมา“เป็นอันใดไปเพคะองค์หญิง ทรงประชวรหรือไม่เล่า เหตุใดพระเนตรจึงแดงก่ำและกระหายน้ำเช่นนี้ ทรงร้อนมากหรือเพคะ”เจินจูถามน้ำเสียงกังวลใจ พร้อมคลี่พัดในมือโบกให้กับผู้เป็นนายหมายปัดเป่าให้คลายร้อน“ข้าไม่เป็นไรเราไปเตรียมอาหารกันเถอะ” อันหนิงสงบใจได้แล้วก็เตรียมทำมื้อเย็นสำหรับทุกคน โดยเย็นนี้นางทำอาหารเจ็ดอย่างเริ่มจากรายการแรกเป็นเนื้อตุ๋นสมุนไพรที่นางเคี่ยวตุ๋นเอาไว้จนเปื่อยนุ่มดีตั้งแต่ตอนกลางวัน นำมาปรุงใส่เครื่องเทศและน้ำมันพริกฮวาเจียวให้รสกลมกล่อมจัดจ้านขึ้นรายการต่อมาเป็นปลาบั้งแล้วนำไปทอดจนสุกกรอบทั้งตัว ก่อนเติมน้ำลงไปตุ๋นใส่เครื่องเทศและน้ำมันพริกฮวาเจียวรสเผ็ดร้อนจานที่สามเป็นไก่ผัดถั่วลิสงและพริกแห้ง ตามด้วยจานที่สี่เป็นยำผีตั้น(ไข่เยี่ยวม้า) จานที่ห้าเป็นปลานึ่งเต้าเจี้ยวกับเต้าหู้อ่อนใส่ขิงและโรยหน้าด้วยต้นหอมซอยจานที่หกเป็นกระเพาะปลาผัดแห้ง ส่วนจานสุดท้ายเป็นเต้าหู้ทอดทรงเครื่องราดด้วยน้ำปรุงเป็นหมู

เมื่อมาถึงประตูวังหลวงอันหนิงออกมาจากรถม้าก็พบจ้าวเหว่ยยืนรอ พร้อมยื่นมือมารับนางลงจากรถม้าอยู่ก่อนแล้ว นางมีทีท่าขัดเขินเล็กน้อยก่อนยื่นมือไปให้เขาจับพยุงนางลงมา“ขอบคุณเจ้าค่ะ” อันหนิงกล่าวขอบคุณจ้าวเหว่ย ซึ่งยืนมองสบตานางนิ่ง“พวกเจ้าไปยืนรอด้านนู้นก่อนเถอะ ข้ามีเรื่องจะสนทนากับองค์หญิงสักครู่” จ้าวเหว่ยหันไปบอกคนสนิทจิ่นเยว่และเจินจู“เจ้าค่ะ”“ขอรับ”สองคนสนิทรับคำอย่างว่าง่ายพร้อมเปิดทางให้ผู้เป็นนายเต็มที่หลังจิ่นเยว่กับเจินจูถอยห่างออกไปแล้ว จ้าวเหว่ยก็ไม่รีรอเอ่ยเข้าเรื่องสำคัญทันที“หนิงเอ๋อข้าบอกความในใจเจ้าไปแล้ว หากยามนี้เจ้ายังไม่รู้ว่าคิดเช่นไรกับข้าก็ไม่จำเป็นต้องเร่งร้อนบีบคั้นตัวเองหรอกนะ”“รอเจ้ารู้แน่แก่ใจจึงให้คำตอบว่าเจ้าคิดเห็นตรงกันกับข้าหรือไม่” จ้าวเหว่ยเอ่ยกับอันหนิงด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวลให้เกียรตินาง ทำให้อันหนิงสบายใจคลายความอึดอัดขัดเขินลงได้“เจ้าค่ะ ข้าไม่คุ้นเคยกับความสัมพันธ์ชายหญิงมากนัก อาจต้องใช้เวลานานจึ

เมื่ออันหนิงพบจ้าวเหว่ยอีกครั้งเขาก็ทำตัวตามปกติเพื่อไม่ให้นางอึดอัดใจหรือเขินอายอะไร ทำให้นางวางตัวง่ายขึ้นและปฏิบัติกับเขาได้อย่างสบายใจ“หนิงเอ๋อ เจ้าจะไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดบิดาข้าที่จวนหรือไม่เล่า” จ้าวเหว่ยถามอันหนิงขณะเข้าครัวเป็นลูกมือช่วยนางทำมื้อกลางวันด้วยตนเอง“ไปสิเจ้าคะ ท่านลุงกับท่านป้าเมิ่งดีต่อข้ามาก ข้าย่อมต้องไปคารวะทักทายพวกท่านแน่นอน”“อืม ดีแล้วล่ะท่านพ่อท่านแม่บ่นคิดถึงเจ้าเช่นกัน”“งั้นหรือเจ้าค่ะ แล้วท่านทราบเรื่อง..” อันหนิงละไว้ในฐานที่เข้าใจ“พวกท่านทราบเรื่องระหว่างเจ้ากับมู่เฉิน รู้ว่าเจ้าตัดขาดไม่ข้องเกี่ยวกับอาเฉินโดยไม่จำเป็นอีก ทั้งยังรู้ว่าเขาโกหกเรื่องช่วยชีวิตเจ้าด้วย”“ท่านทั้งสองยังหวั่นใจเกรงว่าเจ้าจะโกรธเคืองอาเฉิน จนไม่อยากกลับไปเยี่ยมเยียนพวกท่านให้คลายความคิดถึงด้วยซ้ำ”“จริงหรือเจ้าคะ”“จริงสิ ท่านพ่อท่านแม่ข้ารักและเอ็นดูเจ้ามาก ท่านแม่อยากมีบุตรีนานแล้ว พอได้เจ้ามาคอยเอาอกเอาใจอ

สองสตรีต่างวัยพูดคุยกันถูกคอ ชักชวนกันคุยเรื่องนู้นเรื่องนี้ขณะที่เตรียมมื้อเย็นไปด้วย“หนิงเอ๋อเป็นถึงองค์หญิงสูงศักดิ์ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆว่าจะทำอาหารเก่งถึงเพียงนี้” เมิ่งฮูหยินเอ่ยชื่นชมอันหนิง“เป็นเพราะเสด็จแม่สุขภาพร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง ข้าจึงเสาะหายาสมุนไพรและนำมาปรุงอาหารเลิศรสให้ท่านทานเพื่อสุขภาพน่ะเจ้าค่ะ”“ช่างกตัญญูยิ่งนัก”“อีกอย่างตัวข้าเองก็ชอบหาของอร่อยนอกวังหลวงลิ้มลองเป็นประจำ ยามอยู่ในวังอาหารที่พ่อครัวหลวงปรุงขึ้นมารสชาติอ่อนไม่ถูกใจจึงเข้าครัวปรุงเองเสียเลย”“บ่อยครั้งเข้าจึงเชี่ยวชาญชำนาญนี่แหละเจ้าค่ะ” อันหนิงอธิบายขณะที่มือหนึ่งคนซุปทะเลใส่ซีหงฮวาซึ่งตั้งใจทำมาเพื่อผู้อาวุโสโดยเฉพาะ“อืม..กลิ่นหอมน่ากินยิ่งนักต้องอร่อยมากแน่ ป้าชักจะหิวแล้วสิ” เมิ่งฮูหยินเอ่ยพลางกลืนน้ำลายไปอึกหนึ่ง“ซุปได้ที่แล้วเตรียมตั้งโต๊ะเถอะเจ้าค่ะ” อันหนิงยิ้ม จากนั้นทั้งสองก็สั่งบ่าวรับใช้จัดโต๊ะ โดยมีอาหารมากมายซึ่งส่วนใหญ่ล้วนเป็นอาหารที่อันหนิง

“องค์หญิงทรงคิดเรื่องใดอยู่หรือเพคะ” เจินจูถามอันหนิงที่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างห้องบรรทม เงยหน้ามองพระจันทร์ดวงกลมโตส่องสว่างอยู่บนท้องฟ้า“จูจู เจ้าว่าคนผู้หนึ่งจะเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้ได้อย่างไรกัน” อันหนิงเปรยขึ้นมาอย่างเลื่อนลอย เจินจูนิ่งคิดไปชั่วขณะ“องค์หญิงทรงหมายถึงหัวหน้าองครักษ์เมิ่งใช่หรือไม่เพคะ” เจินจูเดาใจผู้เป็นนายได้อย่างแม่นยำเลยทีเดียว“ใช่” อันหนิงรับคำสั้นๆขณะสายตายังคงจ้องมองไปบนท้องฟ้า“ข้าคิดว่าหัวหน้าองครักษ์เมิ่งคงมีใจจริงมอบให้แก่องค์หญิง จึงพร้อมยอมทำทุกอย่างรวมถึงเปลี่ยนแปลงตนเองเพื่อท่านเพคะ”“หากเป็นเช่นนั้นแล้ว องค์หญิงทรงรู้สึกเช่นไรงั้นหรือเพคะ รึหวั่นไหวคิดเอนเอียงกลับไปหาหัวหน้าองครักษ์ผู้นั้นเสียแล้ว”“ไม่มีทาง..ข้าเพียงคิดสงสัยเท่านั้น ว่าเหตุใดบุรุษที่ดื้อรั้นถือทิฐิมีอคติต่อข้าอย่างแรงกล้าก่อนหน้านี้กลับเปลี่ยนไปราวกับคนละคน”“แน่ใจหรือเพคะว่าเป็นเพียงความสงสัยใคร่รู้ หาใช่หวั่นไหวภายในใจไม่” เจินจู