องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ のすべてのチャプター: チャプター 181 - チャプター 188

หลี่เจียงยังคงจ้องมองไปยังแววตาและสังเกตสีหน้าท่าทางของอ้ายเหม่ยซึ่งดูเรียบเฉย ยากคาดเดาอารมณ์ความรู้สึกในขณะที่ตัวเขามีสีหน้าท่าทางวิตกกังวลภายในใจร้อนรนจนอ้ายเหม่ยสัมผัสได้ ซึ่งผิดแผกแตกต่างจากไท่จื่อที่สง่างามสุขุมเยือกเย็น ดูเหมือนสามารถรับมือกับทุกเรื่องราวได้ก่อนหน้านี้ลิบลับแต่อ้ายเหม่ยก็ชอบที่เขาเป็นแบบนี้ โดยเฉพาะมีนางเป็นสาเหตุ ยิ่งคิดนางยิ่งพอใจอยากแกล้งคนตัวโตตรงหน้าอีกสักหน่อย“เหม่ยเหม่ยว่าอย่างไร เจ้าให้อภัยไม่โกรธเคืองข้าไม่ถอนหมั้นข้าได้ไหม”หลี่เจียงเห็นอ้ายเหม่ยนิ่งเงียบไปนานจึงคิดว่านางขุ่นเคืองเขาอยู่ และอาจตัดสินใจถอนหมั้นกับเขาได้ทุกเมื่อยิ่งคิดหลี่เจียงก็ยิ่งหมองหม่นไม่สบายใจ ไม่รู้ว่าจะรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไร ซึ่งเขาองค์รัชทายาทผู้ปราดเปรื่องและได้รับความเคารพยกย่องจากผู้คนมากมายไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน  เขาไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ผู้อื่นเห็นและน้อยนักที่จะยอมพ่ายแพ้ให้กับผู้ใด แต่กับอ้ายเหม่ยสตรีตรงหน้า เขายินยอมทุกอย่างเพียงแค่นางไม่โกรธเคืองและผลักไสเขาออกไปเท่านั้นซึ่งความยินยอ

สีหน้าอ้ายเหม่ยดูเจ็บปวดทุกข์ทรมานนางเปล่งเสียงร้องออกมาอย่างน่าสงสาร ขณะใบหน้าหล่อเหลาของหลี่เจียงซีดขาวทั้งห่วงกังวลและสงสารภรรยาเมื่อเห็นนางเจ็บปวด            “หมอหลวงมาหรือยัง” หลี่เจียงเอ่ยปากถามเยว่หลันนางกำนัลคนสนิทของอ้ายเหม่ย ซึ่งรอดูอยู่หน้าประตูห้องอย่างกระวนกระวายใจ            “มะ มาแล้วเพคะ” เยว่หลันตอบรับเมื่อเห็นหมอหลวงอาวุโสมาพร้อมกับหมอตำแยดูมีอายุและมากประสบการณ์            “รีบให้เข้ามาเลย” หลี่เจียงเร่ง พลางหันไปเกาะกุมมืออ้ายเหม่ยที่ร้องโอดโอยอยู่บนเตียงเหงื่อแตกพลั่ก ยามนี้ถุงน้ำคร่ำแตกแล้วมีมูกเลือดปะปนออกมาทำให้หลี่เจียงหน้าซีดลงกว่าเดิม            “พี่เขยออกไปก่อนเถอะเพคะ หม่อมฉันจะอยู่กับพี่หญิงเอง” อันหนิงบอกหลี่เจียงซึ่งมีทีท่าว่าจะยึดพื้นที่ข้าง

“หนิงเอ๋อร้องไห้ทำไม เจ้าไม่ดีใจงั้นหรือ” จ้าวเหว่ยตกใจถามเสียงอ่อน            “เปล่าเจ้าค่ะ ข้าดีใจ ดีใจมากที่สุด ท่านอุตส่าห์เตรียมการทุกอย่างเพื่อข้า กระทั่งลาออกจากตำแหน่งแม่ทัพ ละทิ้งงานที่ท่านรัก”พูดถึงตอนนี้หยาดน้ำตาใสๆก็ไหลรินออกมาจากดวงตางดงามมากขึ้น“ข้าไม่อยากเห็นแก่ตัว ท่านพี่ไม่จำเป็นต้องเสียสละทำเพื่อข้าถึงเพียงนี้เลยเจ้าค่ะ”อันหนิงร้องไห้ซบใบหน้าเล็กๆลงบนแผ่นอกกว้างของสามี หยาดน้ำใสๆหลั่งรินลงไปบนเสื้อของเขาซึมเข้าไปถึงผิวเนื้อด้านใน จ้าวเหว่ยกอดกระชับร่างเล็กบางเข้ามาแนบกายมากยิ่งขึ้น“หนิงเอ๋อ อย่าร้องไห้เลยนะคนดี”“ข้าเป็นทหารรับใช้บ้านเมืองมานานกว่าสิบปีแล้ว ยามนี้แว่นแคว้นสงบสุขทั้งยังมีพันธมิตรน่าเชื่อถือไว้วางใจได้และแข็งแกร่งอย่างแคว้นหนาน ยากที่จะเกิดปัญหาใด”“ก่อนหน้านี้ข้าก็ขุดรากถอนโคนข้าศึกศัตรูไปหมดแล้ว ไม่มีผู้ใดแข็งแกร่งพอที่จะทำร้ายบ้านเมืองเราได้ ข้าจึงตัดสินใจเช่นนี้”

เรือขนาดใหญ่พอๆกับเรือสินค้าแต่กลับเป็นเรือเดินทางท่องเที่ยวแสนสะดวกสบาย มีข้าวของเครื่องใช้อำนวยความสะดวกแทบทุกอย่างไม่ต่างกับยามอยู่บนผืนดิน            มีสองชั้นแยกเป็นสัดส่วน มีห้องครัวสำหรับทำอาหาร มีห้องพักสำหรับลูกเรืออยู่เบื้องล่างแบ่งออกเป็นหลายห้องห้องของผู้เป็นนายจัดอยู่บนชั้นสองของตัวเรือ เป็นที่พำนักของคู่สามีภรรยารวมทั้งคนสนิทอย่างเจินจูและจิ่นเยว่ส่วนปู่ถังที่อันหนิงต้องการให้มาอยู่ชั้นสองกับสหายของเขาที่เชิญมาร่วมเดินทางด้วย เอ่ยปฏิเสธขอพักชั้นล่างเพราะสะดวกในการควบคุมเรือและจัดงานในส่วนต่างๆกับลูกเรือทั้งหลายอันหนิงตามใจเขา เพราะลองสำรวจดูแล้วห้องพักด้านล่างก็สะดวกสบายเช่นกัน ทั้งยังมีห้องใหญ่แยกเผื่อเอาไว้เป็นสัดส่วนอีกสองห้อง พอเหมาะพอดีกับปู่ถังและสหาย“หนิงเอ๋อ เย็นนี้มีอาหารทะเลสดใหม่เยอะแยะเลย ท่านปู่ให้ลูกเรือจับสัตว์น้ำขึ้นมาได้มากมาย อุดมสมบูรณ์ยิ่งนัก” จ้าวเหว่ยพูดพร้อมจูงมือพาฮูหยินไปดูวัตถุดิบจากทะเลที่เพิ่งจับได้มาสดๆ“ล้วนเป็นของดี&rdqu