Semua Bab องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ: Bab 171 - Bab 180

หลี่เจียงสนทนาเรื่องราวในช่วงเวลาที่ไม่ได้พบเจอกันกับไห่เฉิงไท่จื่อ พูดไปพูดมาสุดท้ายจึงตั้งใจบอกกับสหายเกี่ยวกับเรื่องที่เขามีสตรีซึ่งหมายปองแล้วอยากให้งานเลี้ยงครั้งนี้เป็นเพียงการต้อนรับธรรมดาโดยไม่มีอะไรแอบแฝง เพื่อไม่ให้เกิดการอึดอัดหรือไม่สบายใจกันในภายหลัง“อะไรนะ เจ้าเจอสตรีที่พึงใจแล้วงั้นเหรอ แย่จริงเชียวเช่นนั้นเสด็จพ่อกับเสด็จแม่ข้าก็คงคาดหวังผิดคนแล้วสินะ”ไห่เฉิงไท่จื่อกล่าวหลังได้รู้ความจริงในใจของสหายซึ่งไม่เคยมีเรื่องเกี่ยวพันกับสตรีใดเข้าหูมาก่อน แต่ยามนี้เขากลับพูดออกมาคล้ายต้องการปฏิเสธน้องสาวเขาหากแต่ไห่เฉิงไท่จื่อรู้จักสหายดีว่าหลี่เจียงคงไม่ได้จงใจแต่งเรื่องขึ้นมาเพื่อปฏิเสธน้องสาวตนเองแน่“ข้าต้องขออภัยเจ้าด้วย ข้าไม่อาจรับพระประสงค์ดีจากเสด็จลุงและเสด็จป้าที่จะให้เกี่ยวดองกับองค์หญิงใหญ่น้องสาวเจ้าได้จริงๆ” หลี่เจียงเอ่ยย้ำ“ทำไมกันเจ้ายังไม่ได้พบเจอน้องสาวข้าเลยนะ นางเป็นองค์หญิงที่งดงามจนผู้คนพากันร่ำลือ ทั้งยังเฉลียวฉลาดมากความสามารถ เจ้าจะไม่ตรองดูหน่อยงั้นหรือ”ไห่เฉิ

หลี่เจียงตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าจะเอาชนะใจสาวน้อยตรงหน้าให้ได้ พลางมองอ้ายเหม่ยที่สีหน้าแววตามุ่งมั่นเอ่ยปากปฏิเสธเขาอย่างชัดเจน“ขอบใจในความกรุณาขององค์หญิงใหญ่ ที่เข้าใจว่าความรักนั้นไม่อาจบังคับฝืนใจกัน” หลี่เจียงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรื่อย มุมปากมีรอยยิ้มน้อยๆแสดงความพอใจในคำกล่าวของนางหากแต่ภายในใจเขาคิดเอาไว้แล้วว่าจะยอมทำตามสถานการณ์ที่อ้ายเหม่ยรู้สึกพึงพอใจ ไม่รู้สึกอึดอัดที่จะเผชิญหน้ากับเขาทั้งนี้ก็เพื่อดำเนินการตามแผนที่จะมัดใจหญิงสาวผู้งดงามเบื้องหน้าทีละขั้นตอนโดยไม่ให้นางไหวตัวทัน และคิดหาวิธีแยกห่างจากเขาไปนั่นเอง“ในเมื่อไท่จื่อตรัสเช่นนี้แล้วพวกเราก็นับได้ว่ามีความคิดเห็นตรงกัน การจับคู่ก็ขอให้สิ้นสุดลงตรงนี้” อ้ายเหม่ยเอ่ยอย่างสบายใจไม่คิดว่าจะจบเรื่องได้อย่างง่ายดายและรวดเร็วกว่าที่คิด“ทุกอย่างเป็นไปตามพระประสงค์ขององค์หญิง แต่กระหม่อมมีข้อเสนอแนะ” หลี่เจียงเกริ่นเรียกความสนใจและสงสัยใคร่รู้จากอ้ายเหม่ย“ข้อเสนอแนะอันใดงั้นเหรอเพคะ”“หากการจับคู่ของเราในวันนี้ล

อ้ายเหม่ยกับหลี่เจียงหมั้นหมายกันอย่างเป็นทางการหลังจากนั้นราวสามเดือน ท่ามกลางความยินดีของทั้งสองแคว้น            หลี่เจียงกลับแคว้นหนานก่อนกลับมาเพื่อมอบสินสอดจัดการแม่สื่อส่งขบวนมาสู่ขออ้ายเหม่ยอย่างสมพระเกียรติ และการกลับมาครั้งนี้เขาก็ตั้งใจมาอยู่ที่แคว้นเซี่ยเพื่อแผนการเอาชนะใจนางระยะยาว            เขาถึงกับเล่าแผนที่ตัวเองหลอกหมั้นหมายอ้ายเหม่ยให้ฮ่องเต้ซีฮันกับกู้ฮองเฮา เสด็จพ่อและเสด็จแม่ฟังโดยไม่ปิดบังพวกเขาอยากได้สะใภ้ที่ดีพร้อมเช่นอ้ายเหม่ยมาก ยอมให้โอรสองค์โตทำตามแผนการให้สำเร็จรั้งรออยู่ต่างแคว้นเพื่อเอาชนะใจนางขณะเดียวกันหลี่เจียงก็ใช้เวลาให้เป็นประโยชน์ขยายกิจการร้านค้าในแคว้นเซี่ยเพิ่มเติมด้วย การอยู่ต่างแคว้นเพื่อให้ได้ใจภรรยาจึงเหมาะสมคุ้มค่ายิ่งนัก ทั้งยังไม่ทำให้อ้ายเหม่ยติดใจสงสัยแม้นแต่น้อย“พี่หลี่เจียงท่านมีเรื่องอันใดจะให้ข้าช่วยงั้นหรือเจ้าคะ” อ้ายเหม่ยกล่าวกับหลี่เจียงอย่างสนิทสนมคุ้นเคย เป็นไปตาม

หลังหลี่เจียงปล่อยสตรีที่หมายปองได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง เว้นระยะห่างเพื่อไม่ให้นางรู้สึกอึดอัดใจหรือเหน็ดเหนื่อยเกินไป เพียงไม่นานก็ผ่านไปกว่าสองสัปดาห์แล้ว            สุดท้ายเขาก็ทนต่อไปไม่ไหวที่ไม่ได้พบเจออ้ายเหม่ยทั้งยังมีความรู้สึกค้างคาใจกันอยู่ หลี่เจียงจึงตัดสินใจเดินทางเข้าวังหลวงพบไห่เฉิงไท่จื่อพร้อมขอเจออ้ายเหม่ยด้วยแต่นางกลับติดธุระมีเรื่องยุ่งวุ่นวายตลอด กระทั่งผ่านไปอีกราวสองอาทิตย์นับเวลารวมกันเป็นหนึ่งเดือนแล้วที่เขาไม่ได้พบเจอหน้านาง คราวนี้หลี่เจียงที่มักสุขุมจิตใจสงบนิ่งมั่นคงก็ไม่อาจทำใจเย็นได้อีก“อาเฉิง ข้ารู้สึกว่าเหม่ยเอ๋อตั้งใจหลบหน้าข้า”หลี่เจียงที่วันนี้มาหาไห่เฉิงไท่จื่อพร้อมตั้งใจขอพบอ้ายเหม่ยอีกครั้ง แต่กลับถูกนางปฏิเสธอ้างว่าติดธุระต้องคัดลอกพระสูตรเพื่อมอบให้แก่จิ้งฮองเฮาเสด็จแม่นำไปถวายให้กับทางวัดเฉินไท่จื่อ“เหตุใดเจ้าถึงคิดเช่นนั้นเล่า” ไห่เฉิงไท่จื่อถามทั้งที่รู้เรื่องราวบางอย่างมาบ้างแล้ว สีหน้าแววตารวมทั้งน้ำเสียงจึงมีแววเย้ยหยันส

ไม่นานนักอ้ายเหม่ยก็คัดลอกพระสูตรเสร็จ จิ้งฮองเฮา หลี่เจียงและนางร่วมรับประทานมื้อกลางวันด้วยกันพร้อมพูดคุยในเรื่องทั่วไป และถามตอบเกี่ยวกับกิจการร้านค้าที่กำลังจะเปิดใหม่ของหลี่เจียง            หลังมื้อกลางวันสองหนุ่มสาวก็ขึ้นรถม้ามุ่งหน้าสู่วัดเฉินไท่จื่อซึ่งอยู่ชานเมืองและต้องใช้เวลานานราวหนึ่งชั่วยามกว่าจะถึงจุดหมายระหว่างทางแน่นอนว่าหลี่เจียงย่อมไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไปเปล่าๆ“เหม่ยเอ๋อ..ข้าทำสิ่งใดผิดพลาดทำให้เจ้าไม่อยากพบเจอหน้าข้าหรือไม่” หลี่เจียงถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แววตาอ่อนโยนยามจับจ้องมองนาง“ไม่เพคะ ไท่จื่อมิได้กระทำสิ่งใดผิด” อ้ายเหม่ยตอบโดยใช้วาจาห่างเหินจนคนฟังรู้สึกเจ็บปวดใจ“ในเมื่อข้าไม่ได้ทำสิ่งใดให้เจ้าขุ่นข้องหมองใจ แล้วเหตุใดจึงไม่เรียกขานและพูดจากับข้าธรรมดาเช่นทุกครั้งเล่า” หลี่เจียงกล่าวมีความน้อยใจอยู่ในน้ำเสียง‘นางเข้าใจว่าตนเองปรับอารมณ์และจิตใจมาดีแล้วที่จะเผชิญหน้ากับหลี่เจียง ไม่หวั่นไหวไปกับสีหน้าท่าทา