Semua Bab โซ่รักโซ่เสน่หา: Bab 71 - Bab 80

หญิงสาวส่งสายตาอ้อนวอนเป็นเชิงร้องขอให้เขาเดินหน้าต่อเมื่อเห็นว่าเขานิ่งไปเฉยๆ รวิชญ์มองหน้าหญิงสาว ส่งสายตาหวานเยิ้มให้เธอก่อนเดินหน้าต่อตามที่เธอต้องการณรันดาปล่อยเสียงครางแผ่วเบาทุกครั้งที่เขาเติมเต็มให้กับเธอ ทว่าด้วยร่างกายที่ถูกเขาปลุกเร้ามาเนิ่นนาน ประจวบกับที่เธอห่างหายและโหยหาประสบการณ์เช่นนี้มานาน เมื่อสิ่งที่เธอต้องการนั้นกลับมาอีกครั้ง ทำให้ทุกการกระทำของเขามันดูเชื่องช้าไปสำหรับเธอ และดูเหมือนว่ารวิชญ์จะอ่านความคิดของหญิงสาวออก อยู่ๆ เขาก็หยุดการเคลื่อนไหวทุกสิ่งทุกอย่างคนที่กำลังปล่อยตัวไปตามอารมณ์แทบจะกรี๊ดออกมาด้วยความขัดใจ“ปลาย คุณต้องการผมพร้อมจะเป็นของผมแล้วใช่ไหม”เขากระซิบข้างหูอย่างจงใจแกล้งเธอ“ได้โปรด...คุณอย่าทรมานฉันอีกเลยนะคะคุณรวิชญ์”เสียแหบพร่าค่อยๆ กระซิบตอบเขา“ใจเย็นๆ สิครับที่รักเรียกผมว่าคุณวิชญ์และแทนตัวเองว่าปลายเหมือนเดิมสิจ๊ะคนดี”เขากระซิบข้างหูและหัวเราะเบาเมื่อเห็นแม่เสือสาวนอนหอบเป็นแมวเชื่องอยู่ใต้ร่างเขา“ไหนลองเรียกสิครับ แล้วเราจะมีความสุขไปพร้อมๆ กันนะปลาย”ชายหนุ่มยังคงกระซิบข้างหูอีกครั้งอย่างขอร้องให้เธอทำตามเขา“คุณวิชญ์คะ อย่าทรม

“โอ๊ย นี่คุณจะบ้าหรือไง ฉันหายใจไม่ออกนะ”ณรันดาโวยวายขึ้นเมื่อรู้สึกเหมือนร่างเธอกำลังโดนคีมขนาดใหญ่หนีบอยู่“ถ้าคุณไม่ให้ผมมานอนกับคุณอีก ผมก็จะรัดคุณไว้แบบนี้แหละ...และพรุ่งนี้เช้าผมก็จะเดินไปบอกลูกๆ ว่าผมนี่แหละเป็นพ่อแก”รวิชญ์บอกข้างๆ หูเธอ“คุณวิชญ์อย่าทำแบบนี้กับปลายเลยนะคะ ขอเวลาปลายก่อน อย่าเพิ่งบีบบังคับปลายเลยนะคะ”หญิงสาวเปลี่ยนมาพูดดีกับเขาแทน ถึงแม้เธอจะได้อยู่ใกล้ชิดกับเขาไม่เท่าไร แต่เธอก็พอที่จะรู้ว่าเขาชอบหรือไม่ชอบอะไร“ขอเวลาเรื่องอะไร เรื่องลูกหรือเรื่องระหว่างเรา”รวิชญ์จ้องหน้าหญิงสาวอย่างต้องการคำตอบ“เรื่องลูกค่ะ...เพราะเรื่องของเรามันคง...”“ทำไม เรื่องของเราทำไม” เขาไม่รอให้เธอพูดจบรีบพูดแทรกขึ้น“เรื่องของเรามันคงเป็นเหมือนที่คุณต้องการไม่ได้น่ะสิคะ”“ทำไม...ปลายไม่เชื่อผมเหรอว่าผมรักคุณจริงๆ ผมควรทำยังไงคุณถึงจะเชื่อผม”รวิชญ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดูอ่อนล้ากับความใจแข็งของเธอ“คุณพิสูจน์ให้ฉันเห็นสิคุณรวิชญ์”เธอกลับมาเรียกชื่อเต็มเขาอีกครั้ง เธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าสิ่งที่เขาพร่ำบอกเธอมาทั้งคืนนั้นมันมาจากใจจริงหรือเปล่า“ได้ ตกลง ผมจะทำให้คุณเห็น ปลาย.

“แล้วคุณลุงจะมาเล่นกับพี่ทอฝันอีกเมื่อไหร่คะ”น้องทอฝันเงยหน้าขึ้นถาม แววตาดูหมองเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าตัวเองจะไม่มีเพื่อนเล่นด้วยแล้ว“เดี๋ยวเย็นนี้ลุงมาเล่นด้วยอีกดีไหมคะ”เขาบอกเด็กๆ ทว่าสายตากลับมองไปที่หน้าหญิงสาวเหมือนเป็นการขออนุญาตอีกครั้ง“จริงๆ นะคะ พี่ทอฝันจะรอนะคะ”แววตาที่หมองเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นประกายแห่งความดีใจทันที“คุณลุงไปก่อนนะคะ”ณรันดาเห็นเขาลุกขึ้น เธอจึงลุกเดินตามไปส่งตามมารยาท ถึงแม้ว่าเธอจะทำตามมารยาทก็เถอะ แค่นี้เขาก็รู้สึกดีใจไม่น้อย ที่อย่างน้อยเธอก็ไม่ปล่อยให้เขาเดินออกจากบ้านไปเพียงลำพัง“ถ้าคุณไม่ว่างก็ไม่ต้องมาก็ได้นะคะ เดี๋ยวปลายบอกเด็กๆ เองว่าคุณติดงาน”หญิงสาวเอ่ยขึ้นเมื่อเดินมาหยุดที่หน้าประตูรั้ว“ผมบอกแล้วไงว่าคืนนี้ผมจะมาค้างกับคุณ ยังไงผมก็ต้องมา” เขายิ้มกริ่มให้เธอทว่าหญิงสาวไม่ได้ยิ้มตอบ กลับขึงตาใส่เขาแทนแล้วก็หมุนตัวเตรียมเดินเข้าบ้านไป รวิชญ์รีบคว้าข้อมือเธอและดึงเธอให้ชิดร่างเขาก่อนกระซิบข้างหู“คืนนี้รอผมนะ”เขากดริมฝีปากลงที่แก้มนวลหนักๆ อีกครั้งณรันดาถึงกับหันรีหันขวางกลัวจะมีใครเห็น มืออีกข้างก็ทุบเข้าที่อกเขา ชายหนุ่มยิ้มกริ่มเช่นเดิม

หญิงสูงวัยมองหน้าหญิงสาวอย่างพิจารณาอีกครั้ง มือเหี่ยวย่นสมวัยค่อยๆ บีบอย่างต้องการถ่ายทอดกำลังใจให้หญิงสาว ณรันดาเงยหน้ามองร่างท้วมอีกครั้งอย่างขอบคุณป้านวลจึงยิ้มอ่อนหวานให้พร้อมกับพยักหน้าน้อยๆ เหมือนย้ำให้เธอเชื่อสายตาและเชื่อในสิ่งที่นางพูด จากนั้นร่างท้วมก็ลุกขึ้นเดินกลับเข้าไปในบ้าน ทิ้งให้เธออยู่กับตัวเองตามลำพังบ่อปลาคาร์ฟที่ถูกตกแต่งไว้เป็นสวนหย่อมขนาดย่อม มีชิงช้าไม้ที่สามารถนั่งได้สองสามคนวางอยู่ใกล้ๆ สำหรับนั่งเล่นหรือให้อาหารปลาในบ่อนั้น เวลานี้อาหารเม็ดลอยบนผิวน้ำรอให้เจ้าปลาคาร์ฟหลากสีที่แหวกว่ายอยู่ในบ่อนั้นโผล่ขึ้นมากินเหมือนทุกๆ ครั้งน้องทอฝันค่อยๆ โปรยอาหารทีละน้อยลงในบ่อเหมือนทุกๆ วันที่เคยทำ ทว่าวันนี้สายตาของเด็กน้อยกลับไม่ได้มองดูปลาในบ่อนั้นเหมือนทุกครั้งที่มาให้อาหารปลาเหล่านั้น ดูเหมือนตาโตกลมจะมองออกไปนอกบ้านอยู่ตลอดเวลา ยิ่งเมื่อได้ยินเสียงรถที่แล่นเข้ามาใกล้เด็กน้อยก็จะรีบวิ่งไปเกาะรั้วหน้าบ้านเหมือนเจ้าตัวกำลังรอใครอยู่ และเมื่อไม่ใช่รถของคนบุคคลที่รออยู่เจ้าตัวก็กลับมานั่งที่ชิงช้าตามเดิมดูเหมือนว่าวันนี้น้องทอฝันคงจะต้องรอเก้อเสียแล้ว ถ้ากำลังรอใคร

หญิงสาวขืนตัวเล็กน้อยแต่ก็ต้องยอมเดินตามไปอย่างปฏิเสธไม่ได้ เพราะในใจลึกๆ เธอก็นึกห่วงเขาอยู่ไม่น้อย ขืนปล่อยให้กลับไปจริงๆ มีหวังเธอคงนอนไม่หลับเช่นกันเมื่อมาถึงในบ้านณรันดาก็ปล่อยเขานั่งอยู่ที่โซฟาคนเดียว ซึ่งเขาก็ยอมทำตามแต่โดยดี ส่วนเธอก็ขึ้นไปเอาผ้าเช็ดตัวลงมาให้ พร้อมกับชุดคลุมนอนตัวใหญ่ติดมือมาด้วยเผื่อว่าเขาจะใช้ประโยชน์ได้“นี่ค่ะ ผ้ากับเสื้อคลุม คิดว่าน่าจะใช้ได้นะคะ... ห้องน้ำข้างล่างนี้ใช้ได้ค่ะ”เจ้าของบ้านยื่นให้พร้อมกับแปรงสีฟันที่ยังไม่ได้แกะกล่องชายหนุ่มรับของมาและเดินเข้าห้องน้ำไปง่ายๆ เขาหายไปพักใหญ่ หญิงสาวรื้อเครื่องนอนออกจากตู้ภายในห้องนอนข้างล่างออกมาจัดเตรียมให้เขา ห้องนี้โดยปกติแล้วเธอจะจัดไว้สำหรับรับแขกหรือไม่ก็ให้ป้านวลนอนเมื่อจำเป็นต้องค้างที่นี่เมื่อจัดการเตรียมที่นอนให้เรียบร้อยเธอก็ออกจากห้อง ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เขาออกจากห้องน้ำมาพอดีเช่นกัน เวลานี้เขาอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำตัวใหญ่เมื่อครั้งที่มันอยู่บนร่างเธอ แต่เวลานี้ชุดนั้นมันเล็กไปทันตาเห็นเมื่อคลุมตัวเขา“จะดื่มอะไรร้อนๆ ไหมคะ”เธอเอ่ยถามก่อนตรงเข้าไปในครัว เธอพยายามเดินเลี่ยงไม่ให้เข้าใกล้เขา