โซ่รักโซ่เสน่หา のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

เช้าวันเสาร์ ซึ่งเป็นวันที่กองถ่ายละครต้องออกเดินทางไปยังจังหวัดกาญจนบุรี โดยทีมงานกับดาราที่ร่วมเข้าฉากนั้นไม่ได้เดินทางไปด้วยกัน เนื่องจากวันนี้ยังไม่มีการถ่ายทำอะไร แต่ทางผู้จัดนั้นต้องการให้ทุกคนมีเวลาได้เตรียมตัวและได้พักผ่อนกันอย่างเต็มที่ก่อนเริ่มงานวันพรุ่งนี้ จึงขอให้เดินทางไปล่วงหน้าก่อนเพียงเท่านั้นวันนี้เด็กๆ ตื่นเช้ากว่าเคย ด้วยความตื่นเต้นเป็นพิเศษ ถึงแม้จะรู้ว่าการเดินทางในครั้งนี้จะเป็นการไปทำงานก็ตาม แต่อย่างน้อยการเดินทางวันนี้ก็มีผู้เป็นมารดาไปด้วย ไม่ใช่มีเพียงปานชนกเหมือนทุกครั้ง อีกทั้งยังได้รู้ว่าณรันดาจะพาเที่ยวต่อหลังจากทำงานเสร็จด้วย นั่นยิ่งทำให้เด็กๆ นั้นตื่นเต้นและดีใจยิ่งขึ้น“คุณแม่ขา...รถตู้ใครมาคะ”น้องพาฝันในชุดกระโปรงยีนกับเสื้อยืดสีชมพู พร้อมด้วยถุงเท้าสีชมพูเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นรถตู้คันดังกล่าวมาจอดที่ประตูหน้าบ้าน“รถลุงมาร์คไงคะ”ณรันดาบอกกับลูกสาวคนเล็ก พร้อมกับหยิบตระกร้าที่ป้านวลจัดเตรียมของกินและของใช้บางอย่างไว้ให้ไปยังรถตู้คันดังกล่าว โดยมีเด็กทั้งคู่เดินตามออกไปด้วย“โห วันนี้น้องทอฝันกับน้องพาฝันสวยจังเลย”มาร์คเอ่ยทักเมื่อเห็นเห็นร่างเล็กๆ

ทางด้านปานชนกเมื่อได้ยินคำตอบของเพื่อนรัก ก็เลือกที่จะไม่ถามอะไรต่อ“น้าป่านกินไหมคะ...อร่อยมากๆ เลยค่ะ”แฝดผู้น้องถามพร้อมกับส่งน่องไก่กับข้าวเหนียวที่ป้านวลเอาใบตองมาห่อเป็นห่อเล็กๆ ไว้เพื่อจะได้สะดวกในการทานบนรถ ปานชนกจำต้องรับไว้ถึงแม้จะยังไม่หิวก็ตาม“อันนี้ของคุณลุงมาร์คค่ะ”คราวนี้เป็นเสียงของแฝดผู้พี่บ้าง“ขอบคุณมากครับ”มาร์คขอบคุณในความมีน้ำใจของเด็กก่อนรับห่อข้าวเหนียวกับน่องไก่จากมือเล็กๆ นั้นมาทานในขณะที่ทุกคนต่างพากันเอร็ดอร่อยกับอาหารที่ป้านวลทำมาให้อยู่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋าสะพายของณรันดาก็ดังขึ้น ทำให้ณรันดาต้องรีบหยิบขึ้นมาดูว่าเป็นใครที่โทร.เข้ามา เมื่อเห็นชื่อที่โชว์หน้าจออยู่เวลานี้ ณรันดาจำได้ว่าเธอไม่ได้เป็นคนบันทึกชื่อไว้เช่นนี้ เนื่องจากชื่อที่โชว์พร้อมกับเบอร์นั้น มันโชว์ขึ้นว่า ‘ผมรักปลายนะครับ’ ซึ่งคงเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก...“ผมคิดถึงปลายจังเลย”เสียงออดอ้อนดังขึ้นทันทีที่เจ้าของเครื่องกดรับสาย ณรันดาได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มน้อยๆ ออกมาถึงแม้จะเป็นรอยยิ้มน้อยๆ ทว่ามันกลับเป็นรอยยิ้มที่ทำให้มาร์ครู้สึกได้ว่า รอยยิ้มของหญิงสาวออกมาจากก้นบึ้งจริ

“นี่เหรอคะคุณแม่เด็กๆ ยังสาวยังสวยอยู่เลย ไม่บอกพี่ไม่เชื่อนะคะนี่ว่ามีสามีมีลูกแล้ว”ผู้กำกับชมจากใจจริง เธอรู้อยู่แล้วว่ามารดาของเด็กสองคนนี้จะมาด้วยในครั้งนี้ หากแต่ไม่คิดว่าจะเป็นผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคนนี้“ขอบคุณค่ะคุณเมย์ และต้องขอบคุณที่คุณเมย์คอยช่วยเหลือ และให้ความเอ็นดูเด็กๆ ถ้าไม่ได้คุณเมย์ เด็กๆ คงไม่ได้มายืนถึงจุดนี้หรอกค่ะ”“ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ พี่สิคะต้องขอบคุณน้องปลายที่ให้ลูกสาวรับงานนี้ ไม่งั้นมีหวังพี่แย่แน่ๆ เลย”ผู้กำกับรีบบอกปัดและเป็นฝ่ายขอบคุณหญิงสาวแทน เพราะหากงานนี้ ณรันดาไม่อนุญาตให้เด็กๆ รับงาน เธอคงต้องวิ่งหาผู้สนับสนุนหัวปั่นไม่น้อย เพราะการที่รวิชญ์ให้การสนับสนุนทั้งเงินและสถานที่ถ่ายทำ รวมถึงที่พักที่เมืองกาญจน์ นั่นทำให้กองถ่ายเบาแรงไปเยอะทว่ากว่าจะได้มาก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เธอจำได้ว่าเธอเป็นคนขอให้รวิชญ์เป็นผู้สนับสนุนละครเรื่องนี้อยู่สองสามครั้งแต่เขาก็ยังไม่ตัดสินใจ จนเธอคิดว่าคงไม่ได้แน่แล้ว แต่แล้วจู่ๆ เขาก็เป็นฝ่ายติดต่อเธอมาหลังจากที่เธอสรุปได้ว่าใครร่วมเล่นละครเรื่องนี้บ้าง ในตอนแรกเธอก็เข้าใจตามเนื้อข่าวที่ได้ตีแผ่ออกไป แต่ได้มารู้ความจ

เมื่อแนะนำกันครบทุกคน ผู้กำกับหญิงก็จัดแจงที่นั่งให้คนทั้งหมด ก่อนที่บริกรของทางรีสอร์ตจะจัดการเสิร์ฟข้าวและอาหารที่สั่งไว้จนครบ“น้องดาว ตกลงวันพรุ่งนี้คุณรวิชญ์จะตามมาหรือเปล่าจ๊ะ”คุณเมย์ ผู้กำกับเอ่ยถามกับเลขาฯ สาว เมื่อนึกขึ้นได้ว่ารวิชญ์เคยบอกกับเธอว่าถ้าเป็นไปได้เขาจะมาดูเบื้องหลังการถ่ายทำด้วย“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะพี่เมย์ คุณน้องเลขาฯ คุณรวิชญ์ยังไม่ได้โทร.มาแจ้งอะไรเพิ่มเติมเลยค่ะ” ขณะที่เลขาฯ สาวตอบนั้น เสียงใสของเด็กน้อยคนหนึ่งก็ดังขึ้น“ป้าเมย์ขา คุณลุงรวิชญ์บอกพี่ทอฝันว่าจะมาค่ะ แต่ไม่รู้ว่าจะมาวันไหนพรุ่งนี้หรือวัน...”เด็กน้อยเงียบไปก่อนย่นคิ้วเล็กน้อยอย่างใช้ความคิดว่าวันถัดไปอีกวันเรียกว่าอะไร“วันมะรืนค่ะ”ผู้เป็นมารดาช่วยต่อให้ลูกสาวคนโตเมื่อเห็นลูกสาวเงียบไป และพอจะเดาได้ว่าลูกสาวเธอนั้นคงนึกไม่ออก“ขอบคุณค่ะ...วันพรุ่งนี้หรือวันมะรืนนี้ค่ะ”เด็กน้อยตอบเสียงใสอีกครั้งคำตอบของเด็กสาวนั้นทำให้บุคคลถึงสองคนรู้สึกแตกต่างกันออกไป คนหนึ่งคือเพียงฟ้า หญิงสาวมองหน้าเด็กน้อยอย่างสงสัยว่าทำไมถึงได้รู้และยังตอบเหมือนกับว่าสนิทสนมและคุยกันบ่อยครั้ง ส่วนอีกคนคือมาร์ครายนี้รู้สึ

‘ปลาย คุณช่างเป็นทั้งแม่ที่แสนดี และเมียที่น่ารักของผมกับลูกจริงๆ ผมรักปลายนะครับ’ คำพูดเหล่านี้ก็ดังขึ้นในใจเขาอย่างห้ามไม่ได้ เพราะเขารู้สึกได้เช่นนั้นจริงๆ“จริงเหรอคะ”ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเช่นกัน ทำไมหัวใจของเด็กน้อยถึงได้พองโตขึ้นมาเพียงแค่ได้ยินเท่านี้“จริงสิคะ เอ... แล้ววันนี้พี่ทอฝันกับน้องพาฝันนั่งที่เดิมหรือเปล่าคะ”คนเจ้าเล่ห์ถามขึ้นต่อ“ใช่ค่ะ วันนี้คุณแม่กับพี่ทอฝันและน้องพาฝันนั่งแถวเดิมเลยค่ะ น้าป่านกับคุณป้าเมย์นั่งอยู่แถวสุดท้ายโน่นเลย ลุงมาร์คกับน้าแซนดี้ และก็น้าเพียงฟ้าอยู่แถวหน้าค่ะ วันนี้ในรถคนเยอะแยะเลยค่ะ”เด็กน้อยแจกแจงเสร็จสรรพเมื่อจำได้ว่าเมื่อวานนี้คุณลุงของเธอก็ถามแบบนี้“แล้วนี่จะถึงหรือยังคะ”“คุณแม่บอกว่าจะถึงแล้วค่ะ คุณลุงจะมาหรือเปล่าคะ”เด็กน้อยเงยหน้าถามผู้เป็นมารดาตามคำถามที่รวิชญ์ถามมาก่อนแล้วค่อยตอบเขาไปตามที่ผู้เป็นแม่บอกมา“ไปสิครับ พี่ทอฝันอย่าเพิ่งบอกใครนะครับว่าคุณลุงจะไป”รวิชญ์รีบกำชับเด็กน้อยเมื่อได้รู้ว่าเพียงฟ้าอยู่ในรถคันนั้นด้วย และเขาเชื่อว่าลูกสาวเขาจะไม่บอกใครตามที่เขาขอ“ได้ค่ะคุณลุง รับรองว่าพี่ทอฝันจะไม่พูด”คำตอบของเด็กน้อยนั้นส