All Chapters of โซ่รักโซ่เสน่หา: Chapter 51 - Chapter 60

“แต่ฉันไม่ได้เตรียมไว้เผื่อคุณ”ผมกินไม่เยอะหรอกครับ”เขาตัดสินใจแล้วฉะนั้นอย่างไรก็ไม่มีทางเปลี่ยนใจแน่นอน“คุณแม่ให้คุณลุงกินข้าวด้วยนะคะ วันนี้พี่ทอฝันกับน้องพาฝันช่วยกันทำไข่พะโล้ด้วยนะคะ จะได้มีคนช่วยชิมว่าฝีมือพี่ทอฝันกับน้องพาฝันอร่อยหรือเปล่า”เด็กน้อยรีบเกาะแขนมารดาอย่างอ้อนๆ ถึงแม้ว่าทั้งสองคนจะช่วยเพียงแค่ปอกไข่เท่านั้น แต่ก็ถือว่าได้มีส่วนร่วมในการทำกับข้าวที่เป็นของโปรดของตัวเองด้วยเช่นกันรวิชญ์เห็นเด็กน้อยช่วยพูดให้ก็ยืนยิ้มแฉ่ง พร้อมยักคิวหลิ่วตาให้หญิงสาวในใจพลันนึก อย่างน้อยเขาก็มีน้องทอฝันนี่แหละที่จะเป็นสะพานเชื่อมใจให้เขาได้ แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่ายังมีอีกสะพานที่เขาต้องเอาชนะให้ด้วยเช่นกัน นั่นก็คือลูกสาวฝาแฝดอีกคนที่เวลานี้ยังยืนกอดเอวแม่ไว้ไม่ยอมปล่อยบรรยากาศบนโต๊ะอาหารวันนี้กลายบรรยากาศที่ป้านวลเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อน เพราะมันดูเป็นครอบครัวที่อบอุ่นอยู่ไม่น้อย รวิชญ์นั่งข้างๆ แฝดคนโตซึ่งปกติแล้วตำแหน่งที่เขานั่ง เป็นเของปานชนกหรือไม่ก็แฝดคนน้อง เขาคอยช่วยตักกับข้าวใส่จานให้ คอยขยับนั่นขยับนี่ให้ ซึ่งนั่นก็ไม่พ้นสายตาของณรันดา และที่เธอเห็นได้ชัดคือใบหน้าที่เปื้อนยิ

“ใช่ค่ะ คุณปลายเธอสอนลูกสาวดีค่ะ เด็กๆ ก็น่ารักนะคะ เชื่อฟังคุณแม่ทุกอย่าง ไม่ดื้อกับคุณแม่เลยแถมสองพี่น้องยังรักกันดีด้วยนะคะ น้องพาฝันจะค่อนข้างติดและหวงคุณแม่มากค่ะเลยจะตามติดคุณแม่ตลอด ส่วนน้องทอฝันก็ไม่เคยอิจฉาเลยนะคะ กลับนั่งยิ้มหัวเราะเวลาที่เจ้าคนน้องอ้อนแม่”เมื่อพูดถึงเด็กทั้งสองคนป้านวลก็อดยิ้มไม่ได้เช่นกัน“ป้านวลอยู่กับปลายนานแล้วเหรอครับ”รวิชญ์ถามด้วยความอยากรู้“ใช่ค่ะ ป้ามาอยู่ตั้งแต่เด็กๆ เพิ่งได้สามเดือนเองค่ะ คุณป่านแกเป็นคนให้ป้ามาช่วย ตอนนั้นคุณปลายลำบากมากค่ะ ตัวคนเดียวต้องเลี้ยงลูกตั้งสองคนคน สามีก็ไม่มี ป้าเลยมาช่วยเลี้ยงให้”“อ้าว แล้วสามีคุณปลายไปไหนซะล่ะครับ”เขาอยากรู้ว่าเธอจะบอกกับคนอื่นว่าอย่างไรเกี่ยวกับเขา“น่าเสียดายนะคะที่สามีคุณปลายอายุสั้น ด่วนมาจากไปซะก่อนตั้งแต่เธอเพิ่งท้องได้สามสี่เดือนนี่แหละค่ะ ถ้ายังอยู่เด็กๆ คงไม่กลายเป็นเด็กกำพร้าพ่อแบบนี้หรอกค่ะ”ป้านวลถอนหายใจออกมาเมื่อนึกถึงเรื่องในอดีตที่ณรันดาเคยเล่าให้ฟังคนนั่งฟังเวลานี้สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย หลังจากที่ได้รู้ว่าเธอบอกกับทุกคนว่าเขาตายจากไปแล้ว แต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้นเมื่อเสียงเด

“อืม... เย็นนี้ก็ไม่มีงานอะไรแล้วนี่จ๊ะ แล้วนี่ก็ประชุมเสร็จแล้ว หนูปลายจะกลับบ้านเลยก็ได้นะ ป้าอนุญาต ปล่อยเด็กๆ ไว้ตามลำพังกับคนเลี้ยงก็น่าเป็นห่วงอยู่ป้าเข้าใจจ้ะ”คุณหญิงกาญจนาเอ่ยอย่างเข้าใจความรู้สึกของเธอดีคุณหญิงกาญจนารู้สึกเอ็นดูณรันดาตั้งแต่แรกที่มาร์คพามาแนะนำให้รู้จัก และบอกว่าจะให้เธอมาเป็นผู้ช่วยผู้อำนวยการของโรงเรียน ซึ่งคุณหญิงเองก็ยินดี และแถมยังเห็นดีเห็นงามด้วยที่มาร์คจะคบหาดูใจกับเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะผ่านการมีสามี มีลูกมาแล้วก็ตาม ซึ่งน้อยคนนักที่ร่ำรวยมีหน้ามีตาอยู่ในสังคมไฮโซจะยอมรับได้นับว่าณรันดาเป็นผู้หญิงที่โชคดีได้มาเจอกับครอบครัวนี้ และด้วยความเกรงใจคุณหญิงที่ท่านไม่เคยแสดงความรังเกียจเธอ ไม่เคยดูถูกเธอ แถมยังยื่นมือมาช่วยเธอเสมอยามเธอเดือดร้อน ทำให้เธอไม่กล้าที่จะปฏิเสธหรือตัดความสัมพันธ์กับมาร์ค หากแต่เธอก็ยังไม่ยอมที่จะรับข้อเสนอที่ทั้งคุณหญิงและมาร์คพยายามเสนอให้“ขอบคุณคุณหญิงมากนะคะ”หญิงสาวยกมือขึ้นไหว้คุณหญิง ซึ่งท่านก็รับไหว้แต่โดยดี“เมื่อไหร่จะเลิกเรียกว่าคุณหญิงซักทีล่ะจ๊ะหนูปลาย ป้าว่ามันดูห่างเหินเกินไป”“ขอปลายเรียกว่าคุณหญิงแบบนี้เถอะค่ะ อย่า

“คุณลุงมาหาพี่ทอฝันแต่เช้าเลย”เด็กน้อยยิ้มให้คนตัวโตที่นั่งรออยู่ก่อนเดินเข้าไปหา ส่วนพาฝันได้แต่ยืนนิ่งมองเขาเฉยๆ เท่านั้น จนรวิชญ์ต้องลุกไปจูงมือน้อยๆ มานั่งที่โซฟาด้วยกัน“ก็วันนี้วันเกิดคนเก่งของคุณลุงนี่คะ คุณลุงเลยมารับพี่ทอฝันกับน้องพาฝันไปทำบุญไงคะ”ณรันดาเดินลงมาทันได้เห็นภาพลูกสาวคนโตนั่งอยู่บนตักและมีลูกสาวคนเล็กนั่งอยู่ข้างๆ มือเขาโอบกอดเด็กทั้งคู่ไว้ ซึ่งถ้าเป็นครอบครัวอื่นคงเป็นภาพที่น่ารักเลยทีเดียว แต่มันไม่ใช่สำหรับครอบครัวเธอ สิ่งที่เธอเห็นมันก็เพียงฉากหนึ่งที่เขาจัดมันขึ้นมาเท่านั้น“ฉันว่าไม่รบกวนคุณดีกว่าค่ะ”“คุณแม่ขา”เด็กน้อยพาฝันรีบโผเข้ากอดร่างผู้เป็นแม่ทันทีเมื่อได้ยินเสียง“ไม่เอาน่าปลาย วันนี้วันเกิดลูก ให้ผมได้พาลูกไปทำบุญด้วยนะ”น้ำเสียงนั้นดูคล้ายขอร้อง หากแต่สายตาที่จ้องมองเธอนั้นเป็นแววตาที่ออกจะบังคับให้เธอทำตามที่เขาบอกมากกว่า แต่ณรันดากลับชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาเมื่อได้ยินเขาเรียกลูกเต็มปากเต็มคำ“คุณปลายคะ ของเตรียมเรียบร้อยแล้วนะคะ ให้เอาขึ้นรถเลยหรือเปล่าคะ”เสียงป้านวลดังจากในครัว“เอาขึ้นเลยค่ะป้านวล เดี๋ยวจะสาย”“ป้านวลครับ เอาไปใส่รถผมนะครับ

เมื่อรถสีดำเคลื่อนมาจอดที่หน้าบ้าน ป้านวลก็รีบมาเปิดประตูรั้วบ้านพร้อมรับของที่ณรันดาส่งให้เอาเข้าไปพร้อมกับเด็กๆ ก่อน“ขอบคุณมากนะคะคุณรวิชญ์ที่อุตส่าห์สละเวลาอันมีค่าของคุณมาพาฉันกับเด็กๆ ไปวัด และชอปปิ้ง”ณรันดาขอบคุณเขาเสร็จก็หมุนตัวจะเดินเข้าบ้าน หากแต่แพ้ความไวของเขารวิชญ์คว้าข้อมอหญิงสาวแล้วดันร่างเข้าไปในรถอีกครั้ง“เรามีเรื่องต้องคุยกัน อย่าออกมานะ ถ้าคุณออกมาผมจะเดินไปบอกลูกๆ กับป้านวลว่าผมนี่แหละที่เป็นพ่อของเด็กๆ และเป็นผัวคุณ”พูดจบเขาก็ปิดประตูรถและรีบเดินอ้อมไปฝั่งคนขับรถทันที“โทร.ไปบอกป้านวลว่าคุณลืมซื้อของ ฝากเด็กๆ ไว้ก่อน”รวิชญ์บอกเป็นเชิงออกคำสั่งเล็กน้อย พร้อมกับยื่นโทรศัพท์ให้หญิงสาว นัยน์ตาแข็งกร้าวเล็กน้อยณรันดาดึงโทรศัพท์จากมือเขาแล้วกดหมายเลขไปยังบ้านเธอเอง ณรันดาบอกป้านวลตามที่เขาบอก พร้อมทั้งให้ป้านวลช่วยจัดของไว้สำหรับเย็นนี้แทนเธอไปก่อนด้วยรวิชญ์เคลื่อนรถเข้ามาข้างในหมู่บ้านจนเกือบถึงท้ายหมู่บ้าน ซึ่งเป็นช่วงที่โครงการกำลังสร้างใหม่ทำให้ไม่มีผู้คนมากนัก เขาจอดรถใต้ต้นไม้ใหญ่จากนั้นก็ปรับเบาะเอนนอนอย่างสบายอารมณ์ ณรันดาเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกโมโหขึ้นมา“นี