All Chapters of โซ่รักโซ่เสน่หา: Chapter 61 - Chapter 70

“โห น่ารักจังเลยค่ะน้าป่าน น้องพาฝันชอบ”“พี่ทอฝันก็ชอบค่ะ”สองพี่น้องรีบหยิบตุ๊กตาเด็กผู้หญิงขนาดเท่าเด็กทารกขึ้นมากอดไว้“ขอบคุณน้าป่านหรือยังคะ”ณรันดาเตือนลูกสาวที่กำลังเห่อของใหม่จนลืมว่าควรทำอย่างไรเมื่อผู้ใหญ่ให้ของ“ขอบคุณค่ะน้าป่าน”สองพี่น้องหันมายกมือไหว้ย่อตัวเล็กน้อยก่อนหันกลับไปสนใจของที่เพิ่งได้มาใหม่อีกครั้ง“โอ้โห ของเล่นเต็มบ้านเลย แบบนี้ถ้าลุงรวิชญ์เอามาให้อีก พี่ทอฝันกับน้องพาฝันจะอยากได้หรือเปล่าน้า”เสียงรวิชญ์ขัดการสนทนาระหว่างสี่สาวต่างวัย“เย้ คุณลุงรวิชญ์มาด้วย”แฝดคนพี่ดีใจอย่างเห็นได้ชัดเลยทีเดียว ส่วนคนน้องได้แต่มองหน้าและยิ้มให้น้อยๆ แล้วก็ลุกขึ้นไปนั่งตักณรันดา“ต้องมาสิคะ วันเกิดลูก... เอ่อ... วันเกิดพี่ทอฝันกับน้องพาฝันทั้งที ไม่ให้ลุงมาอวยพรได้ยังไงกันคะ คุณลุงก็มีของมาให้ด้วยนะคะ”รวิชญ์หลุดคำว่าลูกออกมาอย่างจงใจ เมื่อเหลือบเห็นสายตาลุกวาวดุจกวางหวงลูกของณรันดาจึงรีบแก้ใหม่“คุณลุงเอาอะไรมาให้พี่ทอฝันอีกหรือคะ เมื่อกลางวันคุณลุงก็ซื้อให้พี่ทอฝันกับน้องพาฝันตั้งเยอะแยะแล้ว”เด็กน้อยทำตาวาวทันที“มีสิคะ แต่ว่าตอนนี้อยู่ในรถ ลองไปดูไหมครับว่าเป็นอะไร”ส

รวิชญ์เห็นลูกสาววิ่งเข้าหามาร์ค เขาอดน้อยใจลูกสาวคนเล็กไม่ได้ ทีกับเขา ไม่เคยวิ่งเข้าหาแบบนี้ ต้องค่อยๆ พูดปะเหลาะถึงจะยอมเข้าใกล้“น้องพาฝันคิดว่าคุณลุงมาร์คจะไม่มาซะแล้ว”เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นพูดกับมาร์คเสียงใส“ต้องมาสิครับ คุณลุงเอาตุ๊กตามาให้น้องพาฝันกับพี่ทอฝันด้วยนะ น้องพาฝันเข้าไปในบ้านก่อนนะครับ เดี๋ยวคุณลุงถือเข้าไปให้”มาร์คก้มลงคุยกับเด็กน้อยมือใหญ่พลางหยิกเข้าที่แก้มยุ้ยอย่างเบามือ“น้าป่านขา พี่ทอฝัน ลุงมาร์คมาแล้วค่ะ”เด็กน้อยวิ่งเข้าบ้านพร้อมกับส่งเสียงบอกให้คนในบ้านทราบด้วยชื่อมาร์คทำเอาปานชนกถึงกับเผลอยิ้มออกมา ดีที่ว่าไม่มีใครตรงนั้นนอกจากป้านวลซึ่งก็กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารเพิ่มอยู่เพียงครู่เดียวณรันดาพร้อมกับชายหนุ่มสองคนก็เดินมาที่โต๊ะอาหารด้านนอก ที่ณรันดาจัดไว้ตั้งแต่ช่วงเย็น ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกับที่ปานชนกที่กำลังช่วยเตรียมอาหารบางอย่างเพิ่ม หลังจากที่มันพร่องไปด้วยฝีมือของเด็กทั้งคู่ก็ถือถาดอาหารออกมาเติมพอดี“อะไรนี่ ไส้กรอกที่คุณแม่ทอดไว้หายไปไหนหมด ใครเป็นคนกิน สารภาพกับคุณแม่มาเดี๋ยวนี้เลย”ณรันดาจ้องหน้าเด็กทั้งคู่ก่อนส่งยิ้มหวานให้ เด็กน้อยรีบยกมือข

รวิชญ์ที่กำลังนั่งคุยกับมาร์คและปานชนก พลางจิบไวน์ที่มาร์คเพิ่งเอาออกมาจากรถรอหญิงสาวเจ้าของบ้าน เขาปรายตามองไปยังห้องที่มีแสงไฟสว่างบ่อยครั้ง รอลุ้นว่าเมื่อไรไฟในห้องนั้นจะปิดลงสักทีห้องที่เขามองไปบ่อยครั้งนั้นเป็นห้องของลูกสาวเขานั่นเอง ห้องทอฝันกับพาฝันสามารถมองเห็นได้จากสนามหญ้าหน้าบ้าน ณรันดาเลือกให้ลูกสาวนอนห้องนี้เพราะว่าเห็นว่าอากาศถ่ายเทได้สะดวก ยามเช้าแสงแดดอ่อนๆ จะส่องผ่านเข้ามาในห้องของเด็กๆ ซึ่งสามารถช่วยฆ่าเชื้อโรคได้บ้างเมื่อแสงไฟที่สว่างเมื่อครู่ปิดลง รวิชญ์ก็ยิ้มที่มุมปากน้อยๆ อย่างเจ้าเล่ห์เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ ดีที่ไม่มีใครทันได้เห็นรอยยิ้มนั้น“ผมเพิ่งทราบนะครับนี่ ว่าคุณรวิชญ์ คุณป่าน และคุณปลายรู้จักกันมาก่อน เอ... แล้วเมื่อวันงานการกุศลของคุณแม่ผม ทำไมไม่เห็นคุยกันเลยล่ะครับ”มาร์คเพิ่งรู้วันนี้ว่าทั้งหมดรู้จักกัน ทว่าเมื่อย้อนนึกไปถึงวันงานก็ทำให้เขาสงสัยขึ้นมา“ผมไม่ได้เจอกันนานแล้ว ผมไม่แน่ใจว่าจะใช่หรือเปล่า และอีกอย่างผมเห็นคุณกับปลายคุยกันสนิทสนม ผมคิดว่าคุณเป็นสามีปลาย เลยไม่กล้าทัก กลัวว่าไม่ใช่ปลาย ผมก็เพิ่งมารู้จากคุณแม่นี่แหละครับว่าคุณยังโสด”รวิช

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวพ่อเจ้าพลอยมันมารับ เมื่อกี้มันเพิ่งโทร.มาบอกเอง”“ถ้างั้นก็ได้ค่ะ ถ้าพ่อน้องพลอยมาแล้วยังเก็บไม่เสร็จ ป้านวลกลับได้เลยนะคะ ไม่ต้องเก็บจนเสร็จ เดี๋ยวพรุ่งนี้ปลายทำต่อเองค่ะ ปลายฝากปิดประตูรั้วแค่นั้นก็พอค่ะ เดี๋ยวในบ้านปลายจัดการเอง อ้อ... พรุ่งนี้ปลายหยุด ป้านวลไม่ต้องมาก็ได้นะคะ”ณรันดาบอกกล่าวผู้สูงวัยก่อนเดินขึ้นชั้นบนของบ้านณรันดาเปิดประตูห้องลูกสาวตรวจความเรียบร้อย และขยับผ้าห่มให้ลูกสาวที่หลับปุ๋ยอีกครั้ง แล้วค่อยๆ ปิดประตูห้องนั้นโดยไม่ได้ล็อกห้องซึ่งเธอไม่เคยล็อกห้องแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว รวมทั้งห้องตัวเองด้วย เพราะเธอกันไว้เผื่อลูกสาวเธอตื่นมากลางดึก และเกิดอยากเข้ามาหาเธอ จะได้เข้ามาได้เลย ส่วนไฟดวงเล็กกลางบ้านเธอก็จะเปิดไว้ตลอดทั้งคืน เผื่อเวลาเด็กๆ รวมทั้งตัวเธอต้องตื่นและออกมาตอนกลางคืน แต่จริงๆ แล้วทุกอย่างนั้นเธอแค่ป้องกันและเผื่อไว้ แต่เด็กๆ ไม่เคยต้องตื่นมากลางดึกและเดินออกจากห้องมา นอกเสียจากว่าตื่นขึ้นมาแล้วร้องไห้ เธอเองนั่นแหละที่ต้องรีบลุกไปที่ห้องลูกสาวมากกว่าณรันดานอนแช่น้ำอุ่นในอ่าง หลับตาลงอย่างต้องการพักผ่อน วันนี้เธอเหนื่อยล้ากับ

เมื่อเห็นว่าณรันดาเริ่มตอบสนองเขาบ้างแล้ว รวิชญ์ค่อยๆ ช้อนร่างเธอลอยพ้นจากพื้นห้องและวางลงกลางเตียง เพียงเสี้ยวนาทีร่างเขาก็ตามมาทาบทับร่างเล็กทันที ทว่าเขาไม่ได้สานต่อจากเมื่อครู่เขากลับจ้องมองใบหน้านวลที่เวลานี้ดูเหมือนจะแดงก่ำ แววตานั้นหวานเยิ้มชวนให้เขาหลงใหล รวิชญ์ยิ้มให้เธออย่างอ่อนหวาน“ปลาย กลับมาเป็นปลายคนเดิมของผมนะ”รวิชญ์เว้าวอนหญิงสาวภายใต้ร่างเขาหญิงสาวได้แต่ส่ายหน้าไปมาบนหมอน เวลานี้สติสัมปชัญญะของเธอเริ่มกลับมาอีกครั้งเมื่อเขาหยุดการกระทำทุกสิ่ง มือเรียวเริ่มผลักร่างใหญ่ของเขาออกจากตัวอีกครั้ง“ทำไมล่ะปลาย ผมต้องการคุณนะ คุณรู้ไหมว่าผมทรมานแค่ไหนเมื่อไม่มีคุณอยู่ด้วย”รวิชญ์ก้มหน้าลงซุกที่ซอกคอหญิงสาว“ทรมานเหรอคะ ทรมานที่ไม่รู้จะไประบายอารมณ์ใคร่กับใครใช่ไหมคะ”ชายหนุ่มผงกหน้าขึ้นมามองหน้าหญิงสาวที่เวลานี้เริ่มมีน้ำใสๆ ไหลออกมา“ที่จริงแล้วคุณก็มีผู้หญิงมากมายนี่คะ และทุกคนก็ยินดีเป็นที่รองรับอารมณ์คุณได้ทั้งนั้น ที่สำคัญเขาไม่ได้ต้องการผูกมัดคุณเหมือนฉัน”ณรันดาพูดใส่หน้าเขาอีกครั้ง“ปลาย ผมไม่เคยมองคุณเป็นที่รองรับอารมณ์ผมเลย”“ค่ะ... คุณไม่เคยเห็นฉันเป็นที่รองรับ