จากที่เขาออดอ้อนเสียงอ่อนหวาน ประจวบกับใบหน้าที่ดูเหน็ดเหนื่อยที่เธอได้เห็นเมื่อตอนแรก ทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่าเขาคงเหนื่อยจริงๆ ไม่ได้โกหกหรือแสร้งทำแต่อย่างไร เพราะรวิชญ์เป็นคนพูดจริงทำจริงมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว หญิงสาวลองเรียกเขาเบาๆ พลางดันร่างเขาออกอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างยังนิ่ง เธอจึงจำต้องปล่อยให้เขาหลับอยู่เช่นนั้น เพียงครู่เดียวหญิงสาวก็หลับไปกับเขาขณะที่ณรันดากำลังหลับใหลไปกับเขานั้น ร่างบางรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ เริ่มพัดผ่านตามใบหน้าระเรื่อยลงมาถึงลำคอ เพียงครู่เดียวเธอก็เริ่มรู้สึกเจ็บน้อยๆ บริเวณลำคอเมื่อสิ่งที่กำลังรบกวนใบหน้าและลำคอเธอนั้นเริ่มขบเม้นบริเวณนั้นหนักขึ้นรวิชญ์ค่อยๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ของหญิงสาวออก ด้วยความเชี่ยวชาญในเรื่องแบบนี้ทำให้เขาใช้เวลาไม่นานทุกอย่างก็หลุดพ้น และไม่เพียงแต่ของเธอเท่านั้น เสื้อคลุมพร้อมด้วยผ้าขนหนูที่ห่อหุ้มส่วนล่างเขาไว้ก็หลุดออกเกือบพร้อมๆ กันเลยทีเดียวเขาใช้สายตาโลมเลียเรือนร่างหญิงสาว ถึงแม้ว่าทั้งเขาและเธอจะอยู่ในห้องที่มืดสนิท แต่เขาสามารถสัมผัสและรับรู้ได้ว่าเรือนร่างเธอนั้นขาวนวลเพียงใด ยิ่งได้เห็นร่างเปลือยเปล่าของเธอ ไฟปราร
Baca selengkapnya
Masuk
