โซ่รักโซ่เสน่หา のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

เสียงหัวเราะดังมาจากบริเวณสระน้ำ เด็กสองคนกำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน โดยมีณรันดากับปานชนกนั่งอยู่บริเวณนั้นด้วย“ปลาย สรุปแล้วตอนนี้เรื่องคุณรวิชญ์ว่ายังไง”ปานชนกเอ่ยถามขึ้นเมื่อมีโอกาสได้อยู่ด้วยกันตามลำพังสองคน“ป่านว่าเราควรทำยังไงล่ะ”หญิงสาวถามเพื่อนรักกลับ ทั้งๆ ที่ในใจนั้นมีคำตอบของเพื่อนรักและคำตอบของตัวเองอยู่แล้ว“ปลายยังรักเขาอยู่ไม่ใช่เหรอ” ปานชนกจ้องตาถึงเพื่อนรักไม่ตอบ เธอก็รู้คำตอบอยู่แล้ว เพราะถ้าเพื่อนเธอตัดใจจากเขาหรือหมดรักเขาจริงๆ เพื่อนเธอคงไม่ยอมให้เขามาหาลูก และคงไม่ยอมตามใจตัวเอง ปล่อยให้เขามานอนกับเธอได้อีกครั้งเป็นแน่“ป่าน เราจดทะเบียนกับเขาแล้ว”หญิงสาวก้มหน้าเล็กน้อยเธอไม่ได้ตั้งใจจะปิดเรื่องนี้กับปานชนก หากแต่หลังจากกลับมาจากซื้อของวันนั้นเธอก็มัวแต่วุ่นๆ กับการเตรียมของ จนกระทั่งวันเดินทางและมาถึงเมืองกาญจน์ เธอกับปานชนกก็เพิ่งจะได้มีเวลาได้นั่งคุยกันแบบนี้“เราคิดไว้แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง เราเชื่อว่าคุณรวิชญ์ไม่มีทางปล่อยปลายไปอีกแน่ คุณรวิชญ์รักปลายมากนะ”ปานชนกแตะมือเพื่อนรักอย่างให้กำลังใจ และย้ำว่าไม่ได้ตัดสินใจผิดที่ยอมจดทะเบียนกับเขา หลังจากท

“คุณแม่ไม่ให้พี่ทอฝันกินแล้วค่ะ”“วันนี้พี่ทอฝันกินเยอะแล้วสิคะ คุณแม่ถึงได้ห้าม”เขาหยิกแก้มยุ้ยหนึ่งทีอย่างเบามือ ด้วยนึกหมั่นไส้คนตัวเล็กขึ้นมา หลังจากที่คนโดนหยิกยิ้มเขินๆ ให้“น้องทอฝันคะ มานั่งกับคุณแม่ดีกว่าค่ะ ให้คุณลุงคุยงานก่อน”ณรันดารีบเดินมาเอาตัวลูกออกจากเขาเมื่อเห็นเขากำลังจะดึงร่างเล็กของลูกสาวเข้าไปกอด“ให้พี่ทอฝันนั่งตรงนี้ก็ได้ ไม่ได้กวนอะไรนี่ครับ อีกอย่างผมก็คุยงานเสร็จแล้วด้วย”รวิชญ์ยื้อตัวลูกสาวไว้ก่อนเงยหน้าบอกร่างบางที่ยืนอยู่ข้างเก้าอี้เขา“รวิชญ์คะ แม่เขาจะเอาไปนั่งด้วยก็ให้เขาไปสิคะจะมารั้งไว้ทำไมกัน น่ารำคาญจะตาย เด็กนี่ก็ไม่รู้อะไรนักหนาผู้ใหญ่เขาจะคุยกันก็มาวุ่นวายอยู่ได้”“นี่คุณ...”ณรันดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจที่เพียงฟ้ากล่าวหาลูกสาวเธอ ทว่าก็หยุดไว้เพียงเท่านั้น เพราะเกรงว่าจะมีปัญหากัน แล้วจะพลอยทำให้คุณเมย์ต้องหนักใจไปด้วย“ทำไม... หรือที่ฉันพูดไม่ใช่เรื่องจริง ไหนๆ ก็มาดูแลเองแล้วก็ดูแลให้ดีๆ ไม่ใช่ปล่อยให้เพ่นพ่านเกาะคนโน้นทีคนนี้ทีแบบนี้ โดยเฉพาะกับรวิชญ์ เพราะหากใครไม่รู้ เขาได้เข้าใจผิดหาว่ารวิชญ์ของฉันมีลูกแล้ว”เพียงฟ้าเชิดหน้าใส่หญิงส

ประโยคสุดท้ายที่เขาทิ้งไว้นั้นทำให้ใจลึกๆ ของหญิงสาวนั้นรู้สึกปลาบปลื้มอยู่ แต่หากเทียบกับที่เขาปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นต่อว่าลูกสาวเธอแล้ว มันยังไม่สามารถลบล้างความโกรธของเธอได้แม้แต่น้อย“ปลาย เดี๋ยวเรามานะ”ปานชนกยังเห็นเพื่อนรักนั้นอ้อยอิ่งอยู่กับการจัดการกับลูกสาวสองคน ด้วยรู้ว่าเธอคงต้องการเลี่ยงที่จะออกไปคุยกับเขาแน่นอน“จะไปไหนเหรอ”ณรันดาถามเพื่อนรัก เมื่อเหลือบมองนาฬิกาที่ผนังห้องเห็นว่าตอนนี้มันจะห้าทุ่มแล้ว“ว่าจะไปหาพี่เมย์สักหน่อย ยังไม่ได้สรุปเลยว่าตกลงพรุ่งนี้ยายสองแสบนี่จะต้องไปเก็บภาพที่ไหนบ้าง”ปานชนกพูดความจริงเพียงเล็กน้อย แท้ที่จริงแล้วเธอต้องการออกมาคุยกับรวิชญ์มากกว่า ในเมื่อเพื่อนรักยังใจแข็งอยู่แบบนี้ เห็นทีเธอต้องยื่นมือเข้าไปช่วยบ้างแล้ว“ถ้าง่วงก็นอนเลยนะปลาย ไม่ต้องรอ เราเอากุญแจห้องไปด้วย”หญิงสาวหันมาบอกเพื่อนรักอีกครั้งก่อนก้าวพ้นห้องไปหลังจากที่ปานชนกออกจากห้องไปแล้วนั้นทำให้ณรันดาได้มีเวลาอยู่กับตัวเอง และได้คิดทบทวนเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิต สักพักก็เดินออกมาที่ระเบียงของตัวบ้านณรันดาได้บ้านหลังใหญ่ที่มีห้องโถงสำหรับนั่งดูทีวีและหากมองออกมาจะเ

ถึงกระนั้นก็เถอะ ด้วยความรักที่เธอมีให้เขา ทำให้เธอไม่เคยโกรธเขาแม้แต่น้อย ได้แต่นึกสมเพชตัวเองเท่านั้น ที่ต้องอยู่ในสภาพแบบนี้ก็เพราะความใจง่ายของตัวเอง สมควรแล้วที่เขาจะตีค่าความรักของเธอเป็นแค่เพียงเช็คใบเดียวเท่านั้นแล้วเสียงดังกุกกักอยู่ที่ประตูหน้าห้องก็ทำให้ณรันดาหลุดออกจากภวังค์ หญิงสาวสะบัดศีรษะเล็กน้อยเพื่อไล่เรื่องราวในอดีต พลางนึกขึ้นในใจ นี่เธอเผลอคิดเรื่องเก่าๆ ได้ขนาดนี้เชียวหรือนี่ แล้วหญิงสาวก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่ใช้มันนั่งอยู่นานสองนาน แล้วหมุนตัวกลับเข้าห้อง ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูห้องถูกเปิดขึ้นทันที“คุณรวิชญ์”ณรันดาครางเรียกชื่อเขาอย่างตกใจที่ได้เห็นเขาเป็นคนเปิดประตูเข้ามาในขณะที่ณรันดายืนนิ่งทำอะไรไม่ถูกนั้น รวิชญ์ก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวแล้วรวบร่างบางไว้ในวงแขนแข็งแรง ไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้มีเวลาตั้งตัวหรือมีเวลาคิดหาทางหนีทีไล่ได้เลย เมื่อได้สติณรันดาก็ได้แต่ดิ้นขลุกขลักอยู่ในวงแขนแข็งแรงนั้น มือเรียวพยายามทุบตีเข้าที่หน้าอก หวังให้เขาเจ็บและปล่อยร่างเธอให้เป็นอิสระ หากแต่กำลังอันน้อยนิดของเธอนั้นมันไม่ได้ทำให้เขาระคายเคืองเลยแม้แต่น้อย ยิ่

เมื่อร่างหนาเริ่มขยับ เธอก็รีบดึงมือกลับ ทว่ายังไม่ทันได้ทำอย่างที่ใจคิด เจ้าของใบหน้าก็คว้ามือบางไว้ไม่ให้ถอนออกไป ก่อนค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นช้าๆ พร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน“ทำไมตื่นเร็วจังครับ”เขาเอ่ยขึ้นทันทีที่ลืมตาขึ้น“ก็เช้าแล้วนี่คะ ป่านนี้ลูกตื่นแล้ว ไม่รู้ว่าป่านจะรับมือไหวหรือเปล่า ยิ่งตื่นมาไม่เห็นปลายด้วยกลัวจะร้องไห้ โดยเฉพาะน้องพาฝัน”ณรันดารีบบอกเป็นนัยๆ ให้เขารู้ว่าเธอกำลังจะต้องไปแล้ว“คุณป่านรับมือไหวอยู่แล้ว”รวิชญ์เอ่ยพร้อมกับพลิกร่างเขาขึ้นมาทาบทับร่างเล็กไว้อีกครั้ง“ปล่อยเถอะค่ะ...ปลายเป็นห่วงลูก วันนี้แกต้องไปเก็บภาพนิ่งอีก”เธอดึงลูกขึ้นมาอ้างอีกครั้ง“ห่วงแต่ลูก ไม่ห่วงพ่อบ้างเหรอครับ”เขาแสร้งทำน้ำเสียงงอนๆ ขึ้นมาบ้างด้วยอยากรู้ว่าหญิงสาวจะทำอย่างไรต่อ“คุณวิชญ์คะ...ลูกยังเด็กมากนะคะ เขายังดูแลตัวเองไม่ได้ ส่วนคุณน่ะดูแลตัวเองได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องให้ปลายมาคอยดูแลอะไรแล้ว”หญิงสาวกลับมาเรียกชื่อเขาสั้นๆ เหมือนที่เขาต้องการให้เรียกอีกครั้ง ก่อนอธิบาย“ใครบอกว่าผมดูแลตัวเองได้ ข้าว ผมก็ยังต้องให้เมียหาให้กิน อาบน้ำ ก็ยังต้องให้เมียอาบให้ เสื้อผ้าผมก็ต้องให้เมียเป็น