All Chapters of นางร้ายเช่นข้าจะคู่กับพระเอก: Chapter 61 - Chapter 70

ตอนที่ 21 ของมีค่า2 “ระบบ! เก็บดอกบัวเหมันต์เจ็ดสีที่บานแล้วทั้งหมด หญ้าเซียนที่สมบูรณ์ก็อย่าให้เหลือ” เจียงหว่านหนิงกัดฟันออกคำสั่งระบบที่รอรับคำสั่งอยู่ตลอดเวลา เพียงออกคำสั่งหน้าจอสีฟ้าก็เริ่มทำงานทันที “ระบบกำลังจัดเก็บสมุนไพรทั้งหมด โฮสต์ต้องการขายทั้งหมดมั้ยขอรับ” เสียงเอไอถามความต้องการของเจียงหว่านหนิง “ขายเจ็ดส่วน เก็บเข้าช่องเก็บของสามส่วน” นางครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจขายออกไปเกินกว่าครึ่งและเก็บไว้ปรุงโอสถบางส่วน เพราะไม่เพียงเป็นสมุนไพรราคาแพงยังมีสรรพคุณเยี่ยมยอดเหมาะแก่การสะสมเอาไว้ “ระบบจัดเก็บเรียบร้อย เหรียญสะสมกำลังถูกเติมเข้าระบบ” เสียงเหรียญดังขึ้นพร้อมกับหน้าจอแสดงจำนวนเหรียญที่มากจนน่าตกใจ แต่ก็เข้าใจได้ว่าสมุนไพรพวกนี้บางชนิดในปัจจุบันก็หายสาบสูญไปแล้ว ดังนั้นมูลค่าของมันย่อมมากขึ้นหลายเท่าตัว หลังจากจัดเก็บสมุนไพรฤทธิ์เย็นเข้าระบบไปเกือบหมด น้ำก็ค่อยๆอุ่นขึ้นเล็กน้อย ร่างบางจึงคลายความสั่นเทาไปได้บ้างจึงเริ่มว่ายไปยังม่านน้ำตกอีกครั้ง นางมองม่านน้ำตกที่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ช่วงแขนก่อนจะจมศีรษะลงใต้น้ำ หลบแร

ตอนที่ 22 เสือดำตัวใหญ่1          ร่างสูงในชุดชาวบ้านสีเข้มกำลังนั่งหน้านิ่งอยู่ในลานหน้าบ้าน สายตาคู่คมมองไปยังบานประตูที่ยังคงปิดนิ่ง ในใจมีอารมณ์ขุ่นมัวที่กำลังถูกกวนให้ขุ่นขึ้นมา เขามองท้องฟ้าที่เปลี่ยนสีกลายเป็นสีดำแล้ว คิ้วทั้งสองขมวดเข้าหากัน บรรยากาศรอบกายเย็นลงอย่างช้าๆ จนสหายอย่างหยางเพ่ยอวี่รีบขยับกายออกห่างไม่กล้าเข้ามาในรัศมีสังหาร ส่วนอาซูนั้นก็รู้ตัวรีบพาตัวเองออกไปให้ไกลที่สุด          “เสี่ยวเป่า...แม่เจ้ากลับมืดค่ำแบบนี้ทุกครั้งเหรอ” เสียงเย็นชาถามบุตรชายที่นั่งโยกตัวอยู่บนม้าไม้ ซึ่งเขานั่งแกะครึ่งค่อนวันกว่าจะได้มา และดูเหมือนเสี่ยวเป่าจะชอบมันไม่น้อยเลย          เด็กชายหันมองบิดาที่กำลังถามเขา          “ก็...ไม่ทุกครั้งขอรับ วันนี้ท่านแม่อาจจะเจอของดี หรือไม่ก็เจอทุ่งสมุนไพรจึงเก็บเพลินจนลืมเวลา”

ตอนที่ 22 เสือดำตัวใหญ่3            ขากลับออกจากป่าทุลักทุเลเล็กน้อย เจียงหว่านหนิงบังคับให้สามีนั่งบนเกวียนลากกับซากเสือดำ ส่วนนางก็เดินตามเกวียน ส่วนคนลากก็คืออาซูกับหยางเพ่ยอวี่ ซึ่งคนหลังนั้นบ่นไปตลอดทาง ทำให้หญิงสาวเพียงคนเดียวอมยิ้มกับเสียงบ่นเหล่านั้น          ‘ท่านโหวน้อยหยางก็มีช่วงเวลาที่ยากลำบากเช่นกัน’          เจียงหว่านหนิงอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและปลอบเสี่ยวเป่าที่ร้องไห้ หลังจากที่เห็นสภาพเลือดท่วมตัวของนาง เขากอดนางไม่ยอมปล่อยจนต้องพาเขาเข้านอนไปทั้งอย่างนั้น หญิงสาวที่เพิ่งเป็นแม่คนครั้งแรกทั้งกอดทั้งปลอบในที่สุดเด็กชายตัวน้อยก็หลับสนิทไปพร้อมกับคราบน้ำตา          “เขาหลับแล้วเหรอ” เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลังพร้อมกับเตียงที่ยุบยวบ          “อืม...เพิ่งหลับไปเมื่อ

ตอนที่ 23 บรรยากาศพาเขิน2           “ขะ...ข้าว่า” เจียงหว่านหนิงทนการนอนแบบนี้ไม่ได้จึงพยายามดันกายออก แต่ก็เหมือนเอามือไปผลักกำแพงหินก็มิปาน          “เงียบแล้วหลับตานอนซะ” เสียงเรียบเย็นชาเอ่ยขึ้นโดยที่ดวงตาหางหงส์คู่คมไม่ได้ลืมขึ้นตา          “อะ...อืม นอนแล้ว” หญิงสาวรีบหลับตาปี๋ แขนสองข้างยกขึ้นมาชิดคาง นอนเกร็งอยู่ในอ้อมแขนอบอุ่นของคนตัวใหญ่กว่า และพยายามสะกดจิตตัวเองให้รีบนอนหลับโดยเร็ว          ‘จงหลับ จงหลับ จงหลับ’          หนานหนิงเฉิงลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก้มมองร่างเล็กในอ้อมแขนที่ยังคงนอนแข็งเกร็ง มือหนาเลื่อนไปคว้าแขนข้างหนึ่งของหญิงสาว มีแรงต่อต้านเล็กน้อยแต่มีหรือที่นางจะยื้อได้นาน สุดท้ายแขนเล็กก็วางแหมะอยู่บนแผงอกกว้าง    

ตอนที่ 24 ส่งมอบรางวัล1          ล่วงเลยเข้าปลายยามซื่อ (11.00 น.) ครัวเรือนป่าไผ่ก็เริ่มทำอาหารมื้อเที่ยง ร่างบางผูกผ้ากันเปื้อนสีชมพูหมุนกายอยู่หน้าเตาไฟ อาหารในกระทะส่งกลิ่นหอมฟุ้งชวนให้ผู้คนเกิดความอยากอาหาร เสี่ยวเป่าตัวน้อยวางพู่กัน กระโดดลงจากเก้าอี้มุ่งหน้าไปยังที่มาของกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ เขาผลักประตูที่เปิดแง้มเอาไว้เข้าไป มองกลิ่นหอมหวานในกระทะที่มีควันลอยขาวขึ้นมา          “ท่านแม่นั่นคือสิ่งใด มันหอมมากเลยขอรับ” เด็กชายกลืนน้ำลายลงคอ มองเจ้าสีน้ำตาลในกระทะที่วันก่อนเขานั่งกะเทาะเมล็ดของมันกับมารดา          “มันคือเกาลัดคั่วน้ำตาล เดี๋ยวแม่ตักใส่จานแล้วเอาไปกินหน้าบ้านกับ...พ่อของเจ้า” เสียงหวานเอ่ยตอบพลางหยิบตะหลิวตักเกาลัดผิวมันวาวใส่จานที่เตรียมเอาไว้ นางตักจนเต็มจานก็ยื่นให้เด็กชายตัวน้อย สายตาเหลือบเห็นร่างสูงที่นั่งอยู่หน้าบ้านก็ไม่ลืมใ