Lahat ng Kabanata ng นางร้ายเช่นข้าจะคู่กับพระเอก: Kabanata 51 - Kabanata 60

ตอนที่ 17 สอบสวน3           “พ่ออยากฟัง เล่ามา” หนานหนิงเฉิงเห็นสีหน้าบุตรชายที่มีความลำบากใจปนอยู่ก็ยิ่งอยากฟังมากขึ้น เพราะคงจะมีเรื่องที่น่าสนใจอยู่          “ก็ได้ขอรับ” เสี่ยวเป่าครางเสียงเบา เขามองหน้าบิดาที่กำลังรอฟัง สลับกับประตูห้องครัวที่ยังปิดสนิท ด้วยกลัวว่ามารดาจะมาได้ยินเข้า เขาไม่อยากทำให้มารดารู้สึกไม่ดีกับเรื่องเก่าๆที่ผ่านไปแล้ว          เสี่ยวเป่าเริ่มเล่าจากตั้งแต่ที่เขาจำความได้  เขาอาศัยอยู่กับแม่ที่บ้านหลังเดิม ทุกวันล้วนกินไม่อิ่มและนอนหลับไม่สนิท มารดาตอนนั้นจมอยู่กับความเสียใจ บางครั้งก็มองหน้าเขาแล้วก็เริ่มดุด่าขึ้นมาเฉยๆ แต่เมื่อปีก่อนบ้านใหญ่ก็เลิกให้เสบียงอาหาร เขากับมารดาอดอยากมากถึงขั้นต้องออกหาผักป่ามากินแทนข้าว ชาวบ้านเริ่มนินทาบ้านใหญ่ หลังจากนั้นป้าสะใภ้ใหญ่ก็มารับเขาไปกินมื้อเย็นที่บ้านใหญ่ทุกวัน        &

ตอนที่ 18 ร่วมห้องคืนแรก2 ‘ร่องรอยบาดแผลเยอะขนาดนี้เชียว ไม่รู้จะเจ็บมากเพียงใด อูย!’ เจียงหว่านหนิงที่เห็นรอยแผลเป็นสั้นยาวหลายรอยก็นึกถึงช่วงเวลาก่อนหน้าที่ยังเป็นแผลสด ซึ่งต้องเจ็บมากแน่นอน ยิ่งในยุคที่ไม่มีแม้แต่ยาชาหรือยาระงับอาการปวดที่ดี          “ตอนนั้นท่านเจ็บรึเปล่า” นางสัมผัสรอยแผลเป็นนั้นอย่างเหม่อลอย และเหมือนหนานหนิงเฉิงเองก็ชะงักคิดไม่ถึง โดยเฉพาะสัมผัสจากปลายนิ้วมือขาวที่กำลังลูบรอยแผลของเขาเบาๆ ชวนให้รู้สึกวูบวาบมวนท้องขึ้นมา          “ไม่เจ็บ เจ้าไม่ใช่อยากดูขาที่พิการของข้า?” ชายหนุ่มเอ่ยขัดสัมผัสของเจียงหว่านหนิง ซึ่งเขาเห็นนางหยุดกึกไป ก่อนจะใช้ทั้งมือจับไปที่ขาของเขา คลำกระดูกและกดบ้างบางครั้งสลับกันไปมา          “ท่านปวดที่ตรงไหน แถวสะโพกปวดรึเปล่า ตรงหัวเข่าหล่ะรู้สึกอย่างไร” เจียงหว่านหนิงไม่รู้เลยว่าตอนนี้นางไม่เหมื

ตอนที่ 19 หาความจริง1          หนานหนิงเฉิงเห็นเจียงหว่านหนิงแบกตะกร้าขึ้นหลังมุ่งหน้าขึ้นเขาหลังจากทานมื้อเช้า ซึ่งเขาเองก็เพิ่งรู้ว่านางทำอาหารเป็นแล้วยังรสชาติอร่อยอีกด้วย มื้อเย็นของเมื่อวานก็ทำให้เขาแปลกใจมากพอแล้ว และหยางเพ่ยอวี่ก็ยังชมไม่ขาดปาก เมื่อก่อนเพียงเดินเฉียดครัวนางยังไม่เคยเลย เหตุใดตอนนี้จึงสามารถทำอาหารได้เลิศรสและหลากหลาย          ตอนเช้าเขามองอาหารหลายอย่างบนโต๊ะซึ่งขัดกับช่วงที่แคว้นต้าฉินกำลังเข้าสู่ภาวะอดอยากกันถ้วนหน้า แม้แต่จวนขุนนางบางจวนยังไม่อาจนำอาหารออกมากินได้ถึงเพียงนี้ ทั้งจานผัด ตุ้ม ตุ๋น ล้วนมีเนื้อ ผักสดใหม่และใช้วัตถุดิบที่มีราคา ซ้ำยังมีสมุนไพรบำรุงบางชนิดใส่ลงไปด้วย          หนานหนิงเฉิงถอนสายตากลับมามองลานบ้านที่มีสมุนไพรตากแห้งอยู่มากมาย มองคร่าวๆแล้วก็ล้วนเป็นสมุนไพรราคาสูง เห็นทีเรื่องที่นางเล่าก็คงจะเป็นความจริง นางหาเลี้ยงตัวเองกับเสี่ยวเป่าด้วยการ

ตอนที่ 19 หาความจริง3           “ตอนนี้ก็สองหนาวเศษแล้ว นางพูดไม่ได้ตั้งแต่เกิด ข้าหาหมอมาก็มาก เมื่อวันก่อนได้ยินว่าที่โถงโอสถเทียนอันเหมินมีหมอหญิงมากฝีมือ แต่ก็ยังไม่สามารถติดต่อหมอหญิงผู้นั้นได้” ต้วนเจียสวี่เสียเงินไปก็มากเพื่อหาหมอมารักษาบุตรสาว เขาทำงานอย่างหนักเพื่อหาเงิน แต่เมื่อมีเงินแล้วกลับไม่มีหมอคนไหนสามารถรักษาอาการนี้ของบุตรสาวได้          “ข้ารู้จักคนหนึ่งที่พอจะสอบถามที่โถงโอสถเทียนอันเหมินได้ หากได้เรื่องอย่างไรจะมาบอกเจ้า” หนานหนิงเฉิงรู้สึกว่าเจียงหว่านหนิงค่อนข้างรู้จักคนที่โถงโอสถ คงพอจะให้นางไปสอบถามเรื่องหมอคนนั้นได้          “จริงเหรอ เช่นนั้นข้าก็ฝากเจ้าด้วย แต่ก็ช่างเรื่องข้าก่อนเถอะ อาเฉิง...เจ้ามาหาข้าคงมีเรื่องสอบถามเกี่ยวกับบ้านสกุลหนานกระมัง” ต้วนเจียสวี่ยิ้มออกมาขอบคุณสหาย ในจังหวะเดียวกันภรรยาของเขาก็นำป้านชาออกมาตั้งพอดี   

ตอนที่ 20 เค้นคำตอบ2 เมื่อเช็ดตัวให้ชายวัยกลางคนเรียบร้อย หนานหนิงเฉิงก็ให้สหายกลับไปก่อน ส่วนตัวเขานั่งนิ่งอยู่ข้างกายบิดา เพื่อรอให้คนบนเตียงตื่นขึ้นมา เขามีคำถามไม่กี่คำถามที่อยากถามบิดา ซึ่งไม่รู้ว่าคำตอบนั้นจะเป็นไปอย่างที่เขาคาดเดาเอาไว้หรือไม่ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยาม ร่างผอมแห้งบนเตียงก็มีการขยับ ชายวัยกลางคนนิ่วหน้าด้วยความเจ็บเมื่อขาข้างที่บาดเจ็บของเขาปวดตุบๆขึ้นมา อาการร้อนรุ่มในตัวคล้ายจะบางเบาลง ก่อนจะสิ้นสติไปเขาก็คิดว่าตัวเองอาจจะต้องไปเยือนแม่น้ำเหลืองในปรโลกแล้ว“ท่านพ่อเป็นยังไงบ้าง” เสียงทุ้มเรียบนิ่งที่หนานกัวไม่ได้ยินมานานดังขึ้น และดังห่างจากตัวเขาไม่มากนัก ชายวัยกลางคนลืมตาขึ้น“หนานหนิงเฉิง...เจ้ารอง” เสียงแหบพร่าของหนานกัวเกิดจากการขาดน้ำ คอของเขาแห้งจนแสบ แต่ตอนนี้เขาไม่สนใจ มีเพียงใบหน้าคุ้นเคยเท่านั้นที่ให้เขาได้มองสำรวจเจ้ารองมิใช่อยู่ชายแดนหรอกหรือ เหตุใดเขาจึงมาอยู่ตรงนี้ได้ หรือใครแอบส่งจดหมายไปให้เขาเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับสกุลหนาน คงไม่ใช่เจียงหว่านหนิง..