Lahat ng Kabanata ng นางร้ายเช่นข้าจะคู่กับพระเอก: Kabanata 41 - Kabanata 50

ตอนที่ 14 เก็บหนี้2           “พิษเย็นไม่ใช่โรคร้ายแรง เหตุใดจึงรักษาไม่ได้ ครอบครัวท่านก็ดูเหมือนจะมีเงิน สมุนไพรบางชนิดที่ใช้อาจจะราคาแพง แต่ก็คงไม่แพงเท่าชีวิตนายท่านหรอก”           เจียงหว่านหนิงที่ศึกษาการแพทย์มาตั้งแต่โลกก่อน และได้รับการสั่งสอนอีกครั้งจากท่านอาจารย์ จะว่านางโกงก็คงได้จึงเรียนรู้ได้ไวราวกับมีพรสวรรค์ นางเรียนมาชาติหนึ่งแล้วมาชาติที่สองจะชักช้าได้ยังไง ส่วนโรคพิษเย็นนี้อาจจะรักษานานหน่อยแต่ก็รักษาให้หายขาดได้            “ท่านหมอเจียงหมายความว่า...ท่านสามารถรักษาโรคพิษเย็นได้เหรอ” เฉินซ่านเจี๋ยมีสีหน้าที่ดีใจราวกับมีความหวัง แต่เพียงครู่เดียวก็ห่อเหี่ยวลง          “ขนาดหมอหลวงในวังยังไม่สามารถรักษานายท่านได้  หญิงสาวชาวบ้านที่พอจะมีความรู้เป็นหมอเช่นท่านนับว่าเป็นอะไร อย่าได้โอ้อวดเกินตัวนักเลย” เสี่ยวชีที่แค้นเคืองด้วยเรื่องเมื่อครู

ตอนที่ 15 เก็บกวาดหมดจด1          เรื่องราวของหนานหยุนซีถูกเล่าลือไปทั่วหมู่บ้านเอ้อฉาง ทั้งเรื่องที่เขาโดนเนรเทศด้วยข้อหาฆ่าคนตายและเรื่องที่มีคนจากบ่อนพนันมาตามเก็บหนี้จากสองสามีภรรยาบ้านสกุลหนาน ซ้ำร้ายคนที่ติดหนี้ก็ยังคงเป็นหนานหยุนซีที่โดนเนรเทศไปแล้ว ชาวบ้านต่างก่นด่าบุตรชายอกตัญญูบ้านสกุลหนาน แต่ก็คงไม่เท่าพ่อแม่แท้ๆที่ยามนี้กำลังแบกรับหนี้สินของบุตรชาย          ครอบครัวสกุลหนานกำลังเข้าตาจน หลี่กุ้ยฮวาจึงนึกถึงลูกสะใภ้คนรองที่แยกบ้านออกไป ดวงตาขี้ขลาดละโมบของนางนึกถึงที่ดินที่ยายเจียงทิ้งเอาไว้ให้หลานสาว ซึ่งตอนนี้ยังคงเป็นลูกสะใภ้ของบ้านสกุลหนานอยู่          “ท่านพี่...ที่ดินของลูกสะใภ้รองยังมีอยู่แปลงหนึ่ง เราเอามาใช้หนี้ได้” ประโยคที่ออกมาจากปากหลี่กุ้ยฮวาทำให้ชาวบ้านหลายคนถุยน้ำลายออกมากับความหน้าด้านนั้น แม้แต่สินเดิมของลูกสะใภ้ก็ไม่เว้นแล้ว&nb

ตอนที่ 15 เก็บกวาดหมดจด3 “ท่านย่าไปทำงานต่างเมืองอีกนานกว่าจะกลับมา ต่อไปนี้หลานต้องอยู่กับปู่สองคนแล้ว” หนานกัวพยายามทำเสียงให้ปกติ ลุกขึ้นลากขาจับจูงหลานชายเข้าบ้าน และเตรียมหาอะไรให้เขาทาน“แล้วขาท่านปู่เป็นอะไรไป” หนานเลี่ยงรุ่ยมองขาของชายวัยกลางคนที่เหมือนจะบาดเจ็บ จึงเดินไม่ค่อยถนัดนัก“เมื่อครู่ปู่เดินสะดุดล้ม อีกไม่กี่วันก็หายแล้ว นั่งที่นี่ก่อน...ปู่จะไปทำข้าวให้” หนานกัวดันตัวหลานชายให้นั่งลงที่ตั่งภายในบ้าน ส่วนตัวเองเดินเข้าไปในครัว หุงข้าวที่ภรรยาทำค้างเอาไว้ และพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมาส่วนขาที่เจ็บนั้น เขานั่งลงดัดกระดูกที่เคลื่อนผิดรูป สกัดกั้นเสียงความเจ็บปวดด้วยการกัดแท่งฟืนเอาไว้ เพียงชั่วพริบตากระดูกที่ผิดที่ผิดทางก็กลับเข้าที่เดิม เขานำไม้มาดามขาตัวเองและฉีกผ้าเก่ารัดเอาไว้  หวังเพียงว่ามันจะสามารถหายได้เป็นปกติ เขาจะได้ลงไร่นาทำงานหาเงินมาเลี้ยงหลานชายให้กลายเป็นขุนนางในอนาคต ไม่ไกลจากตัวบ้านสกุลหนานมีร่างหนึ่งกำลังยืนนิ่งเงียบ มองดูบ้านใ

ตอนที่ 16 เรื่องน่าตกใจ2            “มาผิดแน่ๆ คงมาผิดบ้านแล้ว” หยางเพ่ยอวี่พูดออกมา พลางส่ายหน้ากับบ้านหลังนี้ที่ไม่น่าจะเป็นบ้านสกุลหนาน          “ไม่ผิดหรอก ท้ายหมู่บ้านมีเพียงบ้านของข้าหลังเดียวเท่านั้น” เสียงเรียบเย็นเอ่ยขึ้นก่อนที่เขาจะก้าวออกออกมาจากรถม้า ดวงตาคู่คมมองผ่านรั้วบ้านไม้ไผ่สูงไม่ถึงเอวก็เห็นบ้านที่เขาสร้างเอาไว้และอยู่ร่วมกับสตรีนางนั้น ชายหนุ่มเดินลงมา ใช้ไม้เท้าค้ำยันร่วมกับการประคองของสหาย คิ้วทั้งสองขมวดเข้าหากันมองสภาพบ้านที่ไม่ควรจะเป็นเช่นนี้          ‘นางไม่อยู่ที่นี่แล้วอย่างนั้นรึ แต่จดหมายล่าสุดหลายเดือนก่อนที่ส่งไปก็ยังเล่าถึงนางอยู่บ้าง’ สตรีผู้นั้นผ่านไปกี่ปีก็ไม่เคยเปลี่ยน ได้รับจดหมายจากบ้านทุกครั้งก็มีเรื่องเลวร้ายของนางต่อท้ายตลอด          “พวกเจ้ามาหาผู้ใดกันรึ บ้านหลังนี้ไม่มีคนอ

ตอนที่ 17 สอบสวน1          ภายในเรือนป่าไผ่บนเนินเขาท้ายหมู่บ้านเอ้อฉาง บรรยากาศในโถงบ้านเหมือนจะอึมครึมมืดมนเล็กน้อย เมื่อครอบครัวที่ไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อนกำลังนั่งอยู่ร่วมกัน สามคนพ่อแม่ลูกที่เหมือนคนแปลกหน้าต่างมองกันไปมา โดยเฉพาะเสี่ยวเป่าที่จ้องมองบุรุษที่ถูกมารดาแนะนำว่าคือ...ท่านพ่อของเขา          ส่วนหนานหนิงเฉิงก็มองภรรยากับลูกที่เขาเพิ่งจะรู้ว่ามีเมื่อไม่ถึงสองเค่อก่อนหน้า  เด็กชายคนนี้หน้าเหมือนเขาจริงๆ ดังนั้นตัดเรื่องเจียงหว่านหนิงแอบออกนอกลู่นอกทางไปได้เลย มิหนำซ้ำเหมือนนางจะเลี้ยงดูลูกได้เป็นอย่างดี           “เขาชื่อเสี่ยวเป่าเหรอ” เสียงเย็นชาถามขึ้น ทำเอาร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย          “เสี่ยวเป่าเป็นชื่อแรกเกิด ชื่อจริงๆของเขา ‘เฉิงเฟิง’ สืบทอดความดีงาม” เจียงหว่านหนิงแอบไม่พูดถึ