ปรารถนารักซ่อนหัวใจ のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

สามวันต่อมา เจ้านายจอมเผด็จการมารับเธอทุกเช้า จนเป็นเรื่องปกติของจิรัญญาไปแล้ว แม้จะบ่ายเบี่ยงเขาก็หาเหตุผลมารับจนได้ และการเดินเข้าบริษัทพร้อมกันสองคนเธอเริ่มคุ้นชินกับสายตาที่มองเธอเธอด้วยแววตาริษยา แต่ก็มีอีกหลายคู่เหมือนกันที่มองมาอย่างชื่นชม วันนี้เขามีประชุมตั้งแต่เช้า จิรัญญาเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยสำหรับการประชุมซึ่งก็ได้อ่านเพิ่มเติมจากเพกาให้บ้างแล้ว ถึงจะไม่เข้าใจเท่าไรแต่ก็พอทำได้ อาจไม่ได้เรียนทางนี้มาโดยตรง เขาเข้าห้องประชุมไปเรียบร้อยแล้ว เธอถูกสิงห์ปฏิเสธด้วยเห็นว่าเธอยังไม่ค่อยสบายจึงไม่อยากให้เจอสภาพตึงเครียดระหว่างที่ประชุม และบอกว่าเธอควรจะอยู่จัดการงานที่ค้างคาอยู่บนโต๊ะให้เรียบร้อยก่อนดีกว่า “พี่สิงห์ขา” เสียงใสดังขึ้นมาพร้อมกับเสียงปิดประตูดังปัง จิรัญญาตกใจและมองไปที่สาเหตุเจอสาวน้อยที่เข้าห้องมาโดยภาระการ และยังไม่ทันจะพูดอะไรเด็กสาวก็ชิงตัดหน้าพูดเสียก่อน “พี่สิงห์อยู่ไหน” จีจี้จิกตามองเธอ เมื่อมองไปรอบๆห้องไม่เจอคนที่ต้องการพบ “คุณสิงห์ประชุมอยู่ค่ะ” จิรัญญาเอ่ยด้วยคำสุภาพ

“จะดูถูกกันเกินไปแล้วนะ ได้ ฉันจะพิสูจน์ให้ดู” จิรัญญาลุกเดินไปหาจีจี้ที่กำลังเลือกสรรชุดต่างๆด้วยความเพลิดเพลิน เจ็บใจอย่างมากที่หาว่าเธอไม่มีหน้าอก นึกพลางยกมือทั้งสองขึ้นสัมผัสก็ไม่ได้เล็กถึงขนาดแยกไม่ออกเลยเหรอว่า ข้างหน้าหรือข้างหลัง คงไม่ได้ตูมๆเหมือนสาวๆในสต๊อกของเขา “จีจี้ช่วยพี่เลือกชุดที่เข้ากับพี่ให้หน่อยสิ” จิรัญญาเลือกแทนสรรพนามที่สนิทสนมกับสาวน้อยตรงหน้ามากขึ้น “พี่จิรัญญาสวยอยู่แล้วใส่ชุดไหนก็สวยค่ะ” จีจี้เอ่ยชมจนคนฟังถึงกลับยิ้มแก้มปริ “เรียกพี่ว่าจิ๊บดีกว่านะ” จีจี้พยักหน้ารับคำพลางหยิบชุดเปลือยหลังให้จิรัญญา “จีจี้ว่าชุดนี้แหละ เหมาะกับพี่ที่สุดแล้ว” จิรัญญาเพ่งมองชุดที่ตนกำลังถืออยู่ ชุดเดรสแค่เข่าเปลือยหลังสีน้ำเงินเข้ม เธอทำหน้าเหยแกเมื่อคิดว่าตัวเองต้องใส่ชุดนี้จริงๆ “พี่ว่ามันไม่โป๊ไปเหรอ” “ไม่โป๊หรอกค่ะ สวยออก” เมื่อจีจี้ยืนยันลองทามกับลำตัวอย่างพิเคราะห์ และเหลียวมองคนที่ห่างไขว้ห้างสบายใจ อดที่จะแขวะไม่ได้ กล้าดียังไงถึงกล้ามาวิจารณ์เธอ “เชิญลองชุดดูก่อนได้นะคะ”

“ไม่ต้องมองฉันเลยนะ ใครบอกให้เธอทำสายตาแวววาวมองฉันเอง” สิงห์เย้าไม่เลิก จิรัญญาก้มหน้างุดเมื่อโดนล้อ แต่ลอบแอบมองเสียวหน้าของเขาอยู่เรื่อยๆ พอเวลาทำตัวขี้เล่นเหมือนผู้ชายทั่วไปยิ่งเป็นการเสริมเสน่ห์ให้น่าหลงใหลอีก ราวยี่สิบนาทีรถสปอร์ตคันหรูเข้าจอดหน้าโรงแรมระดับห้าดาว จิรัญญาเหลียมมองผ่านกระจกทึบยังประหม่าอยู่ดี คนที่มาร่วมงานล้วนเป็นระดับไฮคลาสซึ่งต่างกับเธอลิบลับที่เป็นเพียงลูกสาวชาวไร่ชาวสวนดูด้อยไปทันที สิงห์ย่างก้าวออกจากรถด้วยความสง่า ต่างจากใครบางคนที่นั่งตัวหลีบจนเขาต้องพูดให้กำลังใจเธอทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเธอนั้นคงจะตื้นเต้นกับการต้องมางานแบบนี้เป็นครั้งแรก “ออกมาได้แล้ว ไม่ต้องอาย” เธอเงยหน้ามองเขาเล็กน้อย สูดลมหายใจเข้าปอดแล้วค่อยก้าวออกจากรถ “ฉันไม่ได้อายแต่...” “กลัว?” สิงห์ถามเสียงสูง จิรัญญาพยักหน้ารับเมื่อเขาตรงกับความรู้สึกตอนนี้ ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยมางานเลี้ยงใหญ่แบบนี้มาก่อนต้องตื้นเต้นเป็นธรรมดา สิงห์ส่งมือรับหญิงสาวที่กำลังยื่นตัวสั่นเล็กน้อย เขาคว้ามือบางมาควงแขนก่อน

เวลาที่เกิดขึ้นช่างรวดเร็วจนจีจี้ตั้งตัวไม่ทัน เธอได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ เคลวินเมื่อได้ลิ้มรสถึงความหวานล้ำของริมฝีปากบาง เขาอยากสัมผัสมากขึ้น ไวเท่าความคิด เคลวินออกแรงกัดริมฝีปากล่างเพียงเล็กน้อย เธอก็ยอมเปิดรับสัมผัสที่เขามอบให้ เคลวินสอดลิ้นเข้าหาความหวานเพิ่มขึ้น เกี่ยวกระหวัดหยอกเย้ากับลิ้นเล็กอย่างมีชั้นเชิงและเร่าร้อน จนคนร่างบางถึงกลับตัวอ่อนระทวย เมื่อได้ลิ้มรสจูบของวัยสาวครั้งแรก เคลวินค่อยๆถอนริมฝีปากออกช้าๆ มองใบหน้าของสาวน้อยที่แดงก่ำอย่างกับลูกตำลึกสุกงอม ทว่าวงแขนแกร่งคว้าร่างบางที่กำลังทรุดด้วยอาการเข่าอ่อนก่อนที่เธอจะล้มหัวขม้ำไปเสียก่อน “ที่นี้รู้หรือยังว่า ถ้าขัดขืนคำสั่งฉันจะโดนอะไร” เคลวินเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า หลังจากที่พยุงร่างบางให้ทรงตัวได้ เขาเดินเข้างานพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเธอไม่เคยแม้กระทั่งจูบ พอเจอเข้าไปแบบนั้นถึงกลับเข่าอ่อน ถ้าเขาทำมากกว่าจูบ มีหวังเธอคงต้องสลบคาอกแกร่งของเขาอย่างแน่นอน เหลือเพียงแต่สาวน้อยที่ยืนตัวสั่นเทาด้วยอารมณ์หลากหลาย จนแยกแยะไม่ออก หัวใจก็เต้นแรงแทบจะทะลุอ

สิงห์ออกมาจากห้องน้ำด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก หลังจากใช้เวลานานกว่าสิบนาทีในการจัดการตัวเอง เพื่ออาการดีขึ้น “ไม่จำเป็นต้องทำขนาดนี้เลยนะคะ” พิชชาพรที่ยืนอยู่หน้าห้องน้ำเอ่ย และปรายตามองเขาด้วยความเห็นใจ “ผมทำอะไร” สิงห์ถามเสียงเรียบ “ประชดฉันไงคะ ด้วยการกินกุ้งทั้งที่คุณแพ้กุ้ง คุณยังรักฉันอยู่” สิงห์มองผู้หญิงที่สรุปความสัมพันธ์กับเขาเอาเองอย่างน่าขัน “คุณโกรธฉัน ที่คุณไปกับคนอื่นโดยไม่บอกลาสักคำ เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมนะคะสิงห์” พิชชาพรเข้าสวมกอดเขาที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อเหมือนท่อนไม้ เช่นเดียวกับจิรัญญาที่ตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นภาพทั้งคู่ยังอาลัยอาวรณ์ในรักเก่าอยู่ เธอได้ยินทุกอย่างที่เขายอมกินของที่ตัวเองก็แค่ต้องการจะประชดแฟนเก่าเท่านั้น ที่มาทำดีกับเธอก็เพื่อจะได้ลืมเธอคนนั้นต่างหาก เขาไม่ได้คิดอะไรกับเธอสักหน่อย นิดเดียวก็ไม่รู้สึก ครอบครัวเธอกับเขาไม่ถูกกันอยู่แล้วใยเขาจะมารักใยจะมาห่วงลูกน้องอย่างเธอ ถ้าคราวหน้าชวนมางานแบบนี้ จะไม่ยอมมากับเขาให้เสียความรู้สึกเด็ดขาด มีคนที่คู่ควรอยู่แล้ว คนอย่างจิรัญญาจะมีอะไรสู้แฟนเก่าของเขาที่ทั้งสวย