ปรารถนารักซ่อนหัวใจ のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

“ทำท่าทางอย่างกับรังเกียจฉันมากเลยหรือไง เธอควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ได้รับอ้อมกอดอุ่นๆจากหนุ่มหล่ออย่างฉัน” “คนหน้าไม่อาย” จิรัญญาเค้นคำต่างๆมาเพื่อให้สิงห์เจ็บใจแต่เจ้านายสุดแสบยังทำหน้าทำตาล้อเลียนคำพูดของเธอซึ่งดูขัดกับบุคลิกของประธานบริษัทโดยสิ้นเชิง “หยุดทำหน้าตาแบบนั้นสักที หยุดเดี๋ยวนี้!” จิรัญญาทุบอกคนตัวโตไปสองทีเท่านั้น เพราะคนร่างใหญ่รวบมือเธอไว้ก่อนที่เธอจะได้ทำอะไรไปมากกว่านั่น “แกล้งเธอนี่สนุกจริงๆเลยนะ” จิรัญญาหน้างอง้ำทันที เมื่อเขาสารภาพความจริงว่าอยากแกล้งเธอเล่นๆ ทำไมเธอต้องตกเป็นเครื่องมือระบายความเครียดเท่านั้น “ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ คุณเห็นฉันเป็นอะไรนึกอยากจะแกล้งก็แกล้งอยากจะทำดีด้วยก็ทำ อยากให้ฉันมาเป็นเลขาฉันก็มาเป็นให้แล้วต้องการอะไรอีก” จิรัญญาเริ่มตัวสั่นสะอื้นไห้ ทำให้ถึงกลับสิงห์ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกันยอมปล่อยข้อมือบางโดยพลัน “สนุกพอหรือยัง” “คือ...ฉัน” โลกทั้งโลกเหมือนจะหยุดหมุน สิงห์แทบจะยอมจำนนเมื่อได้เห็นน้ำตาของคนร่างบาง ทำไมผู้หญิงถึงชอบร้องไห้ด้วย “โอเค ฉันยอมแพ้ฉันจะไม่แกล้งเธออีกแล้ว สัญญา”สิงห์ยกมือยอมแพ้

หลังจากเคลียร์งานเสร็จเคลวินตั้งใจจะไปรับใครบ้างคนที่สนามบินตามที่ได้รับปากเพื่อนไว้ ไม่นานก็ถึงสนามบินตามเป้าหมาย เคลวินมองนาฬิกาข้อมือของตนก็ได้เวลาที่ยัยคุณหนูจอมป่วนจะมาถึงสนามบินแล้ว อาจจะดีเลย์บ้างเคลวินเข้าใจข้อนี้ดี เคลวินจับตามองประตูทางออกของสนามบินไม่กะพริบตา ถึงจะมีผู้คนที่พรั่งพรูกันออกมากมาย แต่เขาก็ยังจำยัยคุณหนูได้ดี เจ้าหล่อนยังดูไม่เปลี่ยนแปลงแต่งตัวได้จัดจ้านแสบจี๊ดถึงทรวงด้วยชุดสีแดงแปร๊ด เคลวินหยั่งเชิงมองหญิงสาวเสียก่อน ว่าเธอจะทำยังไงต่อดูเหมือนเธอก็ยังไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเหมือนกัน ฝั่งหญิงสาวที่ถูกมองอยู่ กลับนึกอยู่ว่าต้องทำยังไงไม่ได้กลับมาที่ซะนานสภาพพื้นที่ดูเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกัน วันนี้จีจี้ได้แต่หวังว่าพี่สิงห์จะมารับแต่ดูเหมือนชายหนุ่มคงติดธุระสำคัญจนมารับเธอไม่ได้ “โอ้ย! จะไปไหนต่อเนี่ย” ลงจากตัวเครื่องไม่ทันไร จีจี้ที่เริ่มออกอาการปี๊ดทันที แถมสภาพอากาศยังร้อนอีกต่างหาก ‘อ้อนึกออกแล้วพ่อภพบอกว่าให้เรียกแท็กซี่กลับบ้าน’ พอนึกได้อารมณ์เสียขึ้นทันควันลูกน้องของพ่อตั้

ตกเย็นสิงห์ก็พาจิรัญญามาที่ภัตตาคารสุดหรูที่ได้สั่งจองที่โซนวีไอพีไว้เรียบร้อยแล้ว ถ้าอยากให้เหยื่อติดเบ็ดก็ต้องรู้จักลงทุนหน่อยเพื่อสิ่งที่คุ้มค่ามากกว่า “เดินเร็วๆหน่อยได้มั้ยจิ๊บ” พูดจบสิงห์คว้ามือบางนั้นกึ่งลากึ่งจูงเดินตามอย่างง่ายดาย จิรัญญานั่งลงทันทีที่มาถึงโต๊ะอาหาร ต้องตกใจเป็นอย่างมากเมื่อชายหนุ่มนั่งโซฟาฝั่งเดียวกับเธอแทนที่จะนั่งคนละฝั่งกัน “คุณทำไมไม่ไปนั่งฝั่งนู้น ฉันอึดอัด” จิรัญญาบูดบึ้งเมื่อเขาไม่ทำตามคำขอของเธอ “ที่นั่งตั้งกว้างจะให้ฉันนั่งด้วยไม่ได้หรือไง” จิรัญญาถอนหายใจเบาๆ เธอคร้านจะเถียงเจ้านายจอมเผด็จการคนนี้เสียแล้ว ไม่นานพนักงานก็นำเมนูอาหารมาให้เลือก ชายหนุ่มรับเมนูอาหารพร้อมสั่งอาหาร ต่างจิรัญญาที่พลิกเปิดดูเมนูอาหารถึงกับตาโตเมื่ออาหารแต่ละอย่างแพงๆทั้งนั้น “มัวแต่มองอยู่นั่นแหละ ไม่ต้องห่วงมื้อนี้ฉันจ่ายเอง” สิงห์สะกิดหญิงสาวด้านข้างที่กำลังมองราคาอาหารอย่างตกตะลึง ถ้าเป็นคนอื่นพวกเธอคงสั่งเอาของที่สุดในร้านไม่มานั่งตกใจกับแค่ราคาอาหารแบบนี้ “ก็กำลังคิดอยู่ เร่งอยู่ได

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้น จิรัญญาปรือตาขึ้นมองหาแหล่งเสียงนั้นอย่างสงสัย เธอจำได้ว่าไม่ได้สั่งอะไรไว้นี่น่า แต่ฝืนลุกขึ้นไปเปิดประตู มือบางหมุนลูกบิดเบาๆเพื่อเป็นการปลดล็อคก่อนจะเปิดประตูออกดูว่าเป็นใคร “มีอะไรเหรอคะ” ประตูแง้มออกได้นิดเดียวจิรัญญาก็เอ่ยปากถาม และดวงตากลมพยายามหรี่ปรือตามองคนตรงหน้า แต่เหมือนยิ่งพยายามมากเท่าไร โลกก็เหมือนจะหมุนเร็วเท่านั้น จิรัญญาโซเซจนทำให้เสียหลักล้มลง “จิ๊บ” สิงห์ประคองจิรัญญาไว้และเรียกให้หญิงสาวได้สติ แต่ก็ไม่เป็นผล สิงห์อุ้มร่างบางมาวางบนเตียงและใช้หลังมืออังหน้าผากของจิรัญญา “ตัวร้อนจี๋เลย” สิงห์เอ่ยขึ้นหลังตรวจดูอาการคนป่วยเบื้องต้น เขาคิดไม่ผิดเลยที่มาดูอาการของเธอ ตัวร้อนขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมไปหาหมออีก น่าจะปล่อยให้นอนตายไปตายไปเสียก็ดี สิงห์เดินเข้าไปในห้องน้ำ และเดินกลับออกมาพร้อมกับกะละมังใบเล็กและผ้าผืนบาง ตรงดิ่งไปที่ร่างบางที่นอนไร้สติอยู่บนเตียง มือหนาบิดผ้าผืนเล็กหมาดได้ทีก็ซับใบหน้าหน้านวลเพื่อจะได้บรรเทาความร้อนในร่างกายให้ลดลง และต้องประหลาดใจต

จิรัญญารับรู้ถึงความหนักอึ้งรายรอบกายเหมือนมีบางอย่างมารัดรอบกายเธอไว้ คงจะเป็นอาการของคนที่ไม่สบายที่ตื่นมาในตอนเช้าแบบนี้ แต่พอลืมตาขึ้นเท่านั้นจิรัญญาถึงได้รู้สาเหตุที่ร่างกายหนักอึ้งแบบนั้น มีวงแขนแกร่งฟาดเอวของเธอ และเมื่อพลิกตัวไปมองถึงกลับต้องร้องกรี๊ด “อ้ายยย...” เสียงแหลมดังขึ้นเปรียบเหมือนนาฬิกาปลุกชายที่กำลังสำราญกับนิทราต้องลืมตาขึ้นมามองหาต้นเสียงนั้นแทน “จะร้องทำไมเนี่ย” สิงห์เอ่ยทักขึ้นพร้อมกับดีดตัวลุกออกจากเตียงนอนหญิงสาว “แล้วคุณมานอนเตียงฉันทำไมล่ะ” จิรัญญาเถียงที่อื่นมีตั้งเยอะแล้วทำไมต้องมานอนเตียงเดียวกับเธอด้วยเล่า “เธอจะให้ฉันนอนที่ไหน ห้องเธอมีอยู่แค่นี้” สิงห์ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับหญิงสาว โดยเลี่ยงเข้าไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำแทน จิรัญญาที่ถูกทิ้งให้อยู่บนเตียงคนเดียวถึงกับหน้าร้อนผ่าวๆเมื่อคิดว่าเขานอนกอดเธอทั้งคืน ทีแรกรู้สึกตกใจที่มีหนุ่มมานอนอยู่บนเตียงเดียวกันแต่ก็อดปลื้มใจไม่ได้ที่เขาห่วงใยเธอเหมือนกัน “ขอบคุณนะ” สิงห์ออกมาจากห้องน้ำถึงต้องผงะกับคำขอบคุณซื่อๆของจิรัญญา