《Ang Inosenteng Maid ni Lord Master》全部章節：第 131 章 - 第 140 章

"Huwag mo ngang dibdibin 'yan," natatawang saway ni Jace nang makitang bagsak pa rin ang balikat ko habang naglalakad kami palabas ng hospital lobby. "Kain na tayo sa labas? Baka gutom lang ‘yan."Inilingan ko siya habang hila-hila ko pa rin ang laylayan ng gown ko. "Salamat pero tingnan mo naman ang suot ko. Para akong ewan. Isa pa, pagod na rin ako. Gusto ko na lang umuwi at matulog"Agad naman niyang tiningnan ang suot ko. “Ayos naman, ah? Hm… mukha kang, alam mo ‘yun? Lost princess,” at kinindatan pa niya ako. Ako nama'y napangiwi na lang. “Alam no ikaw? Puro ka na lang ganyan. Para sa'n pala ‘tong gown? Anong event ang pupuntahan natin?” Nagkibit siya ng balikat. “Hindi ko alam. Sinabi lang din sa'kin na dumaan tayo doon sa boutique.”Tumango-tango ako pero agad din ipinagkibit-balikat ang tungkol doon. Pagkarating namin sa kaniyang sasakyan ay agad akong napasandal sa kinauupuan. Mabilis lang ang naging byahe pauwi, tahimik at walang nagsalita sa amin. Pero nang papasok na kam

"He's also here…" dinig kong sarkastikong bulong ni Ymilio, na kay Jace na rin ang kaniyang tingin. Naningkit ang mata kong nakatanaw sa kumag nang tanggalin niya ang kaniyang shade, sunod ay naglakad patungo sa gawi namin. Ganoon pa rin, akala mo ay kung sinong kumakaway-kaway sa mga babaeng nakatingin sa kaniya. "Missed me, Princess?" masiglang bati ni Jace pagkahinto niya mismo sa harap namin. Diretsong nilahad niya sa akin ang dala niyang bulalak, hindi inalintana ang masamang tingin na ipinupukol sa kaniya ng kaniyang pinsan. "Sorry kung natagalan, ah? May mga asungot kasing humaharang sa daan ko nitong mga nakaraang araw.""Jace, nauna ako rito," parang batang sabat bigla ni Ymilio na ikinagulat ko, tumayo pa siya para harangan ang espasyo sa pagitan namin ni Jace."Nauna? May attendance pala dito, Bro? Ang alam ko, pareho tayong nagpaalam na pormal na manliligaw," pilyong sagot ni Jace. "Ika, itapon mo ‘yang flower niya. Mas bagay sa'yo ‘tong akin."Ang dala ni Ymilio ay rose

Sa nakalipas na buong dalawang linggo ay puro stress lang ang naramdaman ko. Bukod sa malapit na ang aming first prelim exam, ang dalawang lalaki ay patuloy pa rin sa pakikipagpaligsahan sa isa’t isa. Nandoon na ‘yung araw-araw nilang pagtatalo kung kanino ako sasakay pag-uwi galing sa school, kung kaninong pagkain ang kakainin ko tuwing vacant time ko, at kung kaninong bulaklak ba talaga ang nababagay sa akin. Sobrang sakit na ng ulo ko sa kanila at sa totoo lang, nakakairita na.Hindi lang ‘yun, dahil hanggang ngayon ay hindi pa rin ako pinapansin ni Rachelle. Nakailang subok na ako na kausapin siya para maliwanagan na kami pareho, pero todo iwas talaga siya sa akin na tila ba isa akong malaking problema na ayaw niyang makita.Sa usaping pamilya naman, parang wala lang kina Don at Donya ang lahat. Siguro big deal sa kanila ang mga nangyari sa amin, pero sa nakikita kong mga asta nila nitong mga nagdaang araw ay parang wala lang talaga silang inaalala. Normal silang nag-uusap tungkol

Mabilis akong napatakbo patungo sa pinakamalapit na lababo sa may dulo ng dining area. Napakapit ako sa gilid niyon habang walang tigil ang pagbaliktad ng sikmura ko. Napapikit ako sa tindi ng sakit, kasabay ng pait na gumuhit sa lalamunan ko. Suka lang ako nang suka, pero walang lumalabas kundi laway at asidong likido."Ika, anak ko!" bakas ang matinding taranta sa boses ni Donya Victoria. Mabilis siyang lumapit sa akin, hinawakan ang buhok ko para hindi ito humarang sa mukha ko, at marahang hinaplos ang likod ko. "Diyos ko, anak. Dinala ka na sa ospital noong isang araw dahil dito, 'di ba? Umupo ka muna, sandali.” Inalalayan niya ako pabalik sa upuan. Inabutan niya ako ng baso ng tubig na agad ko namang ininom para mahugasan ang pait sa bibig ko. Pagkatapos ay hinihingal akong napahawak sa aking tiyan."H-hindi po ako buntis," panghihina kong paliwanag, habang pilit na ibinabalik ang wisyo. "Gastritis po talaga ang sabi ng doktor..."Tumingin ako sa kaninang binabasa niyang dokumen

Tumagal ng halos isang oras ang sigawan nina Jace at Ymilio sa labas. Saka lang natigil nang may narinig akong umawat sa kanilang mga security guards.Dahan-dahan akong umalis mula sa pagkakasubsob sa unan at tiningnan ang kakabukas lang na pintuan. Pumasok si Donya Victoria. Magulo ang kaniyang buhok at halatang pagod na pagod ang kaniyang mukha. Agad siyang lumapit sa akin at naupo sa gilid ng aking kama, hinawakan ang nanginginig kong kamay."Nakaalis na sila, anak ko. Pinauwi ko muna si Ymilio at pinalabas na ng mga guard si Jace," mahina niyang saad, kalmado ang kaniyang boses pero halatang pinipilit niya lang ito. Kitang-kita ko rin ang lungkot at bigat sa kaniyang mga mata. "Pero Ika... kailangan kong malaman ang katotohanan."Hindi ako umimik pero muling nagsimulang manubig ang gilid ng mga mata ko."Totoo ba ang sinabi ni Ymilio?" tanong niya, may kaunting panginginig ang labi. "Si Jace ba talaga? Magpakatotoo ka kay Mama, pakiusap.""P-Patawad..." pagsuko ko. Umiling-iling a