All Chapters of Ang Inosenteng Maid ni Lord Master: Chapter 121 - Chapter 130

"Rachelle, sandali!" tawag ko, akmang tatayo sana ako para habulin siya pero huli na dahil mabilis na itong nakalayo sa pasilyo. Napabuga na lang ako ng hangin saka ko nilingon si Jace. Prente siyang nakaupo habang may ngisi na sa labing nakatingin sa akin. Dahil doon ay sinamaan ko siya ng tingin at muntik nang ibato sa kaniya ang hawak kong ballpen."Kasalanan mo 'to, e! Kung ano-ano kasing pinaggagawa mo!" asik ko sa kaniya, mabilis na niligpit ang mga natitirang kalat ng pagkain sa desk ko."Ano na naman, fiancée? Ako nga dapat mainis kasi totoo naman talagang naistorbo niya date natin,” natatawang dipensa niya, tinulungan ako sa pagliligpit. "Tsaka fiancée naman kita, ah? Anong masama kung humingi ako ng kiss sa pisngi?""Masama! Sobrang sama! School 'to, Jace! At tsaka wala sa usapan 'yun!" giit ko at isinukbit na ang bag ko sa aking balikat.Tumingin ako sa orasan ng classroom. Pasado ala-una na ng hapon. May natitira pa akong kaunting oras bago ang long quiz namin, pero bakit

Naitikom ko ang bibig ko. Ang bawat salitang binitawan niya ay parang sampal sa mukha ko na nagpabalik sa akin sa realidad. Pero mas lalo akong hindi nakaimik nang bitawan niya ang sunod pa niyang sinabi."Pero naiintindihan kita. Ganyan din ako, e. Bāliw na bāliw kay Chelsea kahit alam ko na bawal talaga. Pero nakakainis pa rin. At hindi ko alam kung bakit."Nag-iwas na lang ako ng tingin nang tuluyang nagbara ang lalamunan ko. Sobrang labo na ng paningin ko dahil sa luhang naiipon nang naiipon sa gilid ng mata ko. Bakit ba ako umiiyak? Hindi ko alam. Bakit parang may parte na sa akin na nagi-guilty na nakipagkita pa ako kay Ymilio? Lalong hindi ko alam. Hindi ko talaga alam kung bakit sobrang bigat na ng dibdib ko ngayon. Agad nalipat ang tingin ko sa kamay kong nasa ibabaw ng bag ko nang maramdaman ko ang paghawak doon ni Jace. Paglingon ko sa kaniya ay nakangiti na siya habang sa kalsada ang tingin niya. "Gusto kong ituloy ang kung anong meron tayo, Ika," seryoso ngunit may b

Pilit kong inirapan si Jace para itago ang biglang pagdaloy ng kung anong init sa puso ko dahil sa pag-akbay niya. Sumakay na kami pabalik sa kotse at sa pagkakataong ito, mas mabilis na ang patakbo niya habang binabaybay namin ang daan pababa ng overlook. Wala na ang mabigat na katahimikan kanina; binalot na naman kami ng kaniyang walang katapusang hirit tungkol sa sarili niyang kagwapuhan na sinasabayan ko naman ng sarkastikong tawa. Pero sa likod ng utak ko, alam kong pareho lang kaming nagpapanggap na ayos lang ang lahat.Mayamaya lang ay huminto ang kotse sa tapat ng isang sikat at marangyang boutique. Pagkapasok pa lang namin, sinalubong na agad kami ng malamig na aircon at ng pamilyar na boses ng dalawang matanda na nag-uusap sa dulo ng silid.Nandoon nga sila. si Donya Victoria at ang Mama ni Jace, parehong prenteng nakaupo habang may hawak na tsaa."Aba! Nandito na pala ang mga bata," bati ng Mama ni Jace, matalim ang tingin sa amin pero may nakakalokong ngiti sa labi. "Jace,

Ang buong silid ay tila nawalan ng hangin matapos bitiwan ni Ymilio ang mga huling salita. Dahan-dahan kong nilingon si Donya Victoria. Ang kaniyang mukha na palaging nakataas ang noo at puno ng awtoridad, ngayon ay tila nawalan ng dugo dahil sa pamumutla. "P-Paano..." gumaralgal ang boses ng Donya, isang beses siyang humakbang patungo kay Ymilio. "Paano mo nalaman ang tungkol diyan?”Matalim naman siyang tiningnan ni Ymilio. "Matagal ko nang alam, hindi ko lang matanggap… dahil para sa akin, ikaw ang sumira sa pamilya namin.""Ymilio!" pagsaway ng Donya.Napayuko ako at iiling-iling na pinoproseso ang nalaman. Hindi kami magkapatid ni Ymilio…Kung alam na pala niya dati, bakit? Bakit kailangan niya pa akong iwasan n'un at sabihin sa'kin na kuya ko siya? Na hindi na kami pwede?Napahawak ako sa bandang dibdib ko nang maramdaman ko ang bahagyang pagkirot ng puso ko. Dapat matuwa ako. Ito naman talaga ang gusto ko diba? 'Yung pwede na kami! Pero bakit hindi ko magawang magsaya?“K-Ku

"Hey... anong nangyayari sa'yo? Kung may allergy ka pala sa usok, sorry..." tarantang tanong sa'kin ni Jace habang tuloy lang ako sa pagduwal. Wala akong ideya kung anong nangyayari pero pakiramdam ko'y pilit binabaliktad ang sikmura ko. “J-Jace… d-di ko rin alam…” halos nanghihina kong tugon. Hawak-hawak niya ngayon ang buhok ko dahil kanina lang din ito humaharang sa mukha ko. “A-Ano bang nakain mo? Sa canteen niyo? Baka mamaya may panis kang nakain…” taranta pa rin niyang sabi.Umiling ako dahil hindi ko na magawang sumagot. Nanghina bigla ang tuhod ko kaya napakapit ako sa kaniya. Nang magkatinginan kami ay ganoon na lang ang pagkakagulat niya. "N-Namumutla ka… dalhin kita sa ospital…" Mabilis akong umiling at pinilit punasan ang bibig gamit ang likod ng palad ko. “M-Medyo okay na ako…”Mariin akong pumikit at pinakalma ang sarili. Sobrang bigat ng nararamdaman ko pero hindi katulad kanina na dahil kay Jace. Ito ay literal na nabibigatan ako. “A-Ayos ka na ba? May malapit d