Lahat ng Kabanata ng Ang Inosenteng Maid ni Lord Master: Kabanata 161 - Kabanata 170

Mabilis ang naging takbo ng SUV ni Ymilio habang sinusubukan kong pigilan ang pag-agos ng dugo mula sa ilong ni Jace gamit ang panyo ko. Sobrang putla na niya, at ang kaniyang balat ay unti-unti nang lumalamig."Bilisan mo pa, Ymilio!" sigaw ko sa pagitan ng aking paghikbi.Hindi na sumagot si Ymilio pero ang pagbaon ng kaniyang paa sa silinyador ay madiin. Wala pang ilang minuto ay nakarating kami sa pinakamalapit na ospital. Mabilis na rumesponde ang mga nurse na may dalang stretcher. Binuhat nila si Jace palabas ng sasakyan kaya agad din akong sumunod sa kanila. Kaso nang sa tapat na kami ng ER ay hinarangan na ako ng isang nurse bago pumasok sa loob ng trauma bay. "Dito na lang po muna kayo, Ma'am. Kami na pong bahala sa kaniya," pigil sa akin ng nurse bago tuluyang isinara ang kurtina.Nanghihina at nanginginig akong napaupo sa plastic na upuan sa waiting area, tulala at halos wala ng laman ang utak kundi ang pamumutla ng mukha ni Jace habang kandong ko siya kanina. Lumapit sa a

"Kami! Kami ang magulang niya!" halos magkandarapang lumapit ang Papa ni Jace sa nurse para pirmahan ang emergency consent form. Nanginginig pa ang kaniyang kamay habang hawak ang ballpen, samantalang ang asawa naman niya ay tuluyan nang napahandusay sa balikat ni Rachelle habang walang tigil sa pag-iyak.Mabilis na bumalik ang nurse sa loob ng ER. Mula sa tapat ng glass window, nakita ko kung paano magkagulo ang mga doktor at nurse sa paligid ng kama ni Jace. May hinalid na malaking makina, at nakita ko ang pagkaalarma sa mukha ng attending physician habang hawak ang laryngoscope para i-intubate si Jace.Tumayo ako at dahan-dahang lumapit sa salamin, sinubukang tingnan ang mukha ni Jace na natatakpan na ngayon ng mga medical personnel. Parang pinipiga ang puso ko sa bawat segundong nakikita ko siyang pinagkakaguluhan doon."Huwag ka nga dito lumapit!" biglang pagharang sa akin ni Rachelle. Hinila niya ako palayo sa salamin gamit ang isang marahas na tulak. "Hindi mo ba naintindihan a

"Ano'ng itataya ang buhay ng bata?" histerikal na salo ng Mama ni Jace. "Doc, hindi ba pwedeng dumaan sa pera ang lahat? Magbabayad naman kami kahit magkano. Maghanap kayo ng ibang donor sa labas! Huwag lang ang apo ko! As you can see, ngayon lang namin nalaman na may anak pala siya! Does Jace even know about it?" ako naman ang nilingon niya. Napayuko ako habang humahagulgol saka umiling nang umiling. “H-Hindi ko pa po sa kaniya nasasabi… I'm so sorry…”Walang nakaimik sa kanila. Naramdaman ko ang bahagyang pag-alo sa akin ni Ymilio nang yakapin niya ako. Ano nang gagawin ko? Hindi ko kayang i-risk ang kalusugan ni Zeus dahil apat na taon pa lang siya. Ang isiping ipapasok siya sa operating room at tutusukan ang kaniyang buto ay dinudurog na ang puso ko. Lord, wala na bang ibang paraan?Sa tabi ko, nanatiling tahimik si Ymilio habang mariing hawak ang balikat ko. Alam kong simula't sapul ay alam na niya kung sino ang tunay na ama ni Zeus, kaya hindi siya nagulat sa pag-amin ko. Pero

I refused to believe it. No, I absolutely rejected the idea that my father had another child, and that it was Ika. Kung totoo ang narinig ko sa mga hagulgol na ‘yun ni Victoria, ibig sabihin ay tama si Mama noong una pa lang. Ngunit ang isiping may isa pa kaming kapatid mula sa kasuklam-suklam na babaeng iyon ay sapat na para madagdagan ang inis ko kay Papa at Victoria.But I needed concrete proof. I couldn't just rely on a breakdown I witnessed through a cracked door. Kailangan kong malaman ang buong katotohanan.Kaya naman bago pa ako tuluyang mabaliw sa kakaisip, palihim kong inimbestigahan ang nakaraan ni Victoria. Doon ko napag-alaman na may una siyang naging seryosong boyfriend bago niya nakilala si Papa. Isang lalaki mula sa kaniyang probinsya. At sa sandaling iyon, bahagya akong nabuhayan ng pag-asa. Nasisiguro kong ang lalaking iyon ang tunay na ama ni Ika, at hindi ang Papa ko.Agad kong pinatawag ang mga pinagkakatiwalaan kong tauhan. “Find every woman named Blessica in this

Pinuntahan ko si Ika sa ospital pagkatapos ng ilang araw na pagkakakulong ko rito. Hindi para itakas siya tulad ng plano ko noon, kundi para sabihing hindi na kami pwede. Na hindi na kami pwedeng magsama sa iisang bahay.Nadatnan ko siyang nakaupo sa hospital bed, maputla ang mukha pero agad na sumilay ang maamo niyang ngiti nang makita ako. Doon pa lang, parang piniga na agad ang puso ko. Nilapitan ko siya, pilit na pinatitigas ang aking mukha habang pasimpleng iniiwas ang tingin.“Everything we did… everything from the moment I brought you into my house… was all part of my plan…” sabi ko sa pilit pinatatag na boses. At least, this part wasn't a lie. At least.Sinabi ko sa kaniya na hindi na kami pwede na sising-sisi ako na nagawa ko siyang galawin ng paulit-ulit, kahit pawang kasinungalingan ang mga ito. Wala akong pinagsisihan. Kung mayroon man, iyon ay ang hindi naging maganda ang pagtatagpo namin. Na kung puwede lang ibalik, gugustuhin kong idaan lahat sa tamang proseso. Pero