All Chapters of Ang Inosenteng Maid ni Lord Master: Chapter 171 - Chapter 180

"Ano ba 'yan! Ganyan ba talaga siya? Ayaw makisalamuha?""Hayaan mo na. Baka introvert…" Napasulyap ako sa dalawa kong pinsang babae na abala sa pag-uusap habang nakatingin sa dulo ng engrandeng bulwagan. They were talking about Chelsea, our first cousin. Kapatid siya ni Ymilio. Kung si Ymilio ay kilala sa pagiging malapit sa aming lahat, madaling pakisamahan, kabaligtaran naman ito ng kapatid niyang ito. Sobrang tahimik at halatang walang balak na makisalamuha sa amin. Sa pagkakatanda ko, ngayon lang yata siya pinadalo sa family gathering naming ito. Sa ibang school siya nag-aaral at madalas ay hindi talaga namin siya nakikita rito sa mansyon ng Remington tuwing may okasyon. Kapag itinatanong naman siya ng mga pinsan naming babae kina Don at Donya, ang sagot ay busy ipagamot.Ano kaya sakit nito at parang hindi na gumagaling? "Huy, kayong dalawa, tigilan niyo nga 'yan. Masamang pag-usapan ang ibang tao, pinsan niyo pa rin 'yan," saway ko sa dalawa sabay inom sa hawak kong inumin.

"Ano namang klaseng kapalit ang gusto mo? Huwag mong sabihing hihilingin mo ang shares ko sa kumpanya," seryoso at may pagdududang tanong ni Ymilio sa kabilang linya nang marinig ang sagot ko.Natawa ako nang bahagya bago ko sulyapan si Chelsea na hanggang ngayon ay abala pa rin sa pagsusulat sa kaniyang papel. "Secret muna para masaya, man. Malalaman mo rin kapag tapos na ang deal natin. Basta inaasahan kong tutupad ka sa usapan natin."Bumuntong-hininga si Ymilio. Kilala niya ako—kapag sinabi kong may gusto akong makuha, gagawa at gagawa ako ng paraan para mapasakin ‘yun. "Fine. But let me make one thing clear, Jace. I know you're a bit of a playboy, but my wife's completely off-limits. I'm telling you this to warn you, she's not one of your flings."Marahan na naman akong natawa. “Chill, man. May gusto akong iba," makahulugan kong tugon. "Tutor lang, promise. huwag kang mag-alala…" Hindi ko sinabi kay Chelsea ang tungkol sa napagkasunduan namin ng kuya niya. Hindi rin naman iyon

Nakatanaw lang ako kay Chelsea. Napakalawak ng ngiti niya habang katabi niya ang kaniyang mga magulang. Ang saya saya niya tingnan, na para bang wala siyang winasak na puso ilang minuto lang ang nakalilipas bago siya pumasok dito sa loob. Habang ako rito sa gilid, nakatayo sa may sulok, parang tangang unti-unting pinapatay ng sarili kong mga iniisip.Bumaba ang tingin ko sa maliit na pulang kahon na kanina ko pa pinipiga sa loob ng bulsa ko. It was a customized promise ring. Ito sana ang ipangreregalo ko sa kaniya kasi nabasa ko sa internet na, ang promise ring ay simbolo daw ng isang pangako na kahit hindi pa kayo pwede ngayon dahil sa mga harang, siya at siya pa rin ang pipiliin mo balang araw. Natawa na lang ako nang mapait sa sarili ko habang hinahaplos ang gilid ng kahon. Anong silbi ng lēcheng singsing na 'to ngayon kung ang mismong relasyon namin ay tinapos na niya. Nahirapan pa ako mag-isip ng magiging disenyo nito dahil natatakot ako na baka hindi niya ito magustuhan. Iyon

Alam ko naman na may nararamdaman na sa akin si Ika. Ramdam ko 'yun. Hindi man iyon maikukumpara sa lalim at tindi ng nararamdaman niya kay Ymilio, pero ramdam ko na kahit papaano ay may pag-asa na ako sa kaniya. Sa mga huling araw na magkasama kami, kitang kita ko ang marahang paglambot ng kaniyang pakikitungo sa akin tuwing magkausap kami. Na kung sakali mang papipiliin ko siya sa pagitan namin ni Ymilio, alam kong magdadalawang-isip na siya kung sino sa amin ang mas matimbang sa puso niya ngayon.Siguradong sigurado na ako doon.But that hope that I've been holding onto for the past few days was violently shattered into pieces. Papunta na sana ako nun sa mansyon nila para bisitahin siya nang nabalitaan ko na lang sa mga kasambahay na isinugod siya sa ospital. Wala akong kaalam-alam sa totoong nangyari, lalo na ang katotohanang buntis nga siya. Na nagkatotoo ang minsang akala ko ay hindi. Halos paliparin ko ang kotse ko patungo sa ospital, habang ang utak ko ay parang sasabog na s

Isang himala kung paano ko nalagpasan ang lahat. Kung tatanungin ako ngayon kung paano ko nakayanan ang magkapatong-patong na dagok sa buhay ko—ang nakamamatay kong sakit, ang walang pinanggagalingang galit ng sarili kong pamilya, at ang pangungulila ko kay Ika sa mahabang panahon, siguro ang isasagot ko na lang ay hindi ko rin talaga alam.Hindi naging madali para sa akin. Para akong nalulunod noon. Hinihintay ko na lang na tuluyang maubos ang hangin sa baga ko at lamunin ako ng dilim. Handang-handa na akong mamatay noon e. Ramdam ko ang panghihina na ng katawan ko dahil sa loob ng apat na taon, maya't maya ang pagkakaroon ko ng lagnat. Ang dami na ring warning mula sa mga doctor ko pero parang wala lang akong naririnig. Para sa akin, si Ika ang tanging laman ng utak ko. Nang araw na na-stranded kami sa isang inn, doon ko na sana tatapusin ang natitirang pag-asa ko. Magpapaalam na ako n'un sa kaniya. Pero kapag talaga ayaw pa ng tadhana, kusa na itong gagawa ng paraan para sa'yo.