Ang Inosenteng Maid ni Lord Master のすべてのチャプター: チャプター 181 - チャプター 190

Hindi ako makapagsalita. Tulala lang akong nakatingin sa bata na inosenteng nakatitig din sa akin, hawak-hawak ang isang maliit na laruang sasakyan.Noong natitigan ko na siya sa mukha bago ako himatayin ay may kutob na akong ako nga ang ama niya. Kitang kita ang pagkakapareho ng mukha namin e. Hindi lang iyon dahil biglang kumabog ang puso ko n'un…Pero paano?“D-Doc, gising na si Jace! Gising na siya!" umalingawngaw ang boses ni Ika sa silid.Mas lalo ako napatanga nang sunggaban niya ako ng mahigpit na yakap. Pagkatapos ay humagulgol na siya. Wala pang ilang segundo ay nagsipasukan na ang mga nurse at ang isang doctor. At kasunod n'un ay halos mapuno na ang silid dahil dumating na rin ang buong pamilya ko. Doon ko nalaman ang buong katotohanan mula kay Ika. Si Zeus ang nagligtas sa buhay ko. Wala nag-match sa pamilya ko, at dahil apat na taong gulang pa lang si Zeus, sobrang mapanganib kung sasailalim siya sa isang bone marrow extraction. Kaya ang ginamit ng mga doktor ay ang cor

“Ika, mahal ko, will you marry me?" tanong ni Jace.Nandito ako ngayon sa tagong parte ng malawak na sala ng mansyon nina Jace, tahimik akong nakatayo habang nakapamulsang nakatanaw sa gitna. Nandoon si Jace, nakaluhod sa harap ni Bless habang hawak ang isang kumikinang na singsing.Mula rito ay narinig ko ang marahas na pagsinghap ni Bless bago tuluyang bumuhos ang kaniyang mga luha. Kasunod niyon ay ang malalakas na hiyawan at palakpakan ng buong pamilya Valderama at Remington. Nakita ko ang Don at Donya na malalawak ang ngiti habang karga ang pumapalakpak din na si Zeus."Yes! Isang milyong beses, yes, Jace!" dinig kong sagot ni Ika bago niya sinunggaban ng yakap ang pinsan ko.I let out a cold, sharp breath. Pinanood ko kung paano isinuot ni Jace ang singsing sa kaniya, at kung paano siya binuhat at inikot nito habang pareho silang tumatawa sa sobrang saya. This is exactly how I always imagined our story would end.And it finally happened…Just not with me…Hinugot ko mula sa akin

Naiwan akong nakatayo, nakahawak sa braso ko na bahagyang namula dahil sa higpit ng pagkakahawak niya. Napakurap-kurap ako, hindi makapaniwala sa naging reaksyon niya.Cheap woman…Tama ba ang pagkakarinig ko? Tinawag niya akong cheap??Sa ganda at yaman kong 'to, sinabihan niya akong cheap?! Patakbong lumapit sa akin sina Jane at Rina, kasunod ang iba pa naming mga kaibigan. Halos mag-unahan sila sa pag-usisa habang ang mga mukha nila ay magkahalong gulat at excitement. "Oh my God, Alyzza! Tama ba ang nakita namin? Tinulak ka?!" tili ni Rina, halatang natuwa pa sa sinapit ko. “Omg, tama din ba ang nakikita ko ngayon?! Ang pangit mo?!” sarkastiko at inis kong balik na pang-iinsulto. "Letche!”"Teka, ayos ka lang ba? Namumula braso mo, oh!” turo ni Jane sa braso ko kaya mas lalo ako nainis. Tumuwid ako ng tayo at padabog na bumalik sa lamesa namin. Dahil sa bwisit ko, hindi ko na na-enjoy ang mga sumunod na sandali. Nagpaalam na lang ako sa kanila na uuwi na dahil talagang walang m

Huminga ako nang malalim at tinalikuran na muna ang malaking salamin. Kahit paano, gumaan ang pakiramdam ko. Bahagya akong natawa sa sarili ko habang patungo ako sa malawak na kusina. Kung anuman ang nakaraan ko bago ang aksidente, mas gusto ko na lang munang i-enjoy kung anong mayroon ako ngayon. At least dito, reyna ako na nagpapanggap na katulong.Para mawala ang inip ko habang naghihintay sa kaniyang pag-uwi, nagdesisyon akong linisin na naman ang buong sala. Sobrang linis naman dito pero para may magawa lang ako, nilinisan ko pa ito lalo. Nang matapos ako ay nagluto na rin ako ng hapunan namin mamaya. Nakapagtataka lang dahil kahit wala akong maalala sa buhay ko, pagdating sa kusina ay tila may sariling utak ang mga kamay ko. Alam ko kung aling mga pampalasa ang babagay sa karne, at kung paano hiwain ang mga gulay nang mabilis nang hindi nasasaktan ang sarili ko."Siguro chef ako sa past life ko," natatawa kong bulong sa sarili ko habang hinahalo ang niluluto kong adobo.Eksakton

Nanatili akong nakaupo sa kama habang nakatingin sa pigura niya. Hindi ko alam kung bakit, pero biglang sumikip ang dibdib ko. Lagi siyang nakangiti sa akin pero hindi ganito. Ang lawak ng pagkakangiti niya ngayon. Sa sobrang lawak ay ngayon ko lang napagtanto na may dimple pala siya. Sino ba'ng kausap niya? Imposible namang katrabaho niya dahil lumabas pa siya at talagang isinarado ang pintuan. Dahil sa mga tanong na isa-isang pumasok sa utak ko, at sa matinding kuryusidad, dahan-dahan akong bumaba sa kama. Sinikap kong huwag lumikha ng kahit anong ingay habang papalapit na ako sa de-salaming pinto ng balkonahe. Nang nandoon na ako ay idinikit ko ang tainga ko sa glass panel. "...please, take care of yourself. Darating ako d'yan mamaya, okay?" dinig kong sabi niya sa kausap. Mariin kong nakagat ang labi ako at awtomatikong napakapit sa kumirot na namang dibdib ko. Ang lambing lambing ng pagkakasabi niya n'un. Walang panama ang kalambingan ng boses niya kapag ako ang kausap niya.