Lahat ng Kabanata ng Ang Inosenteng Maid ni Lord Master: Kabanata 71 - Kabanata 80

Gustong gusto ko na siya makita…Kahit saglit lang…Kahit ilang segundo lang…Iyan na ang sinisigaw ng utak ko sa mga sumunod pa na araw. Pero tila ayaw makisama sa akin ng timing dahil kahit gusto kong tumakas saglit sa mansyon na ito para makita siya ay hindi ako nakakahanap ng tyempo. Hindi masyadong namamalagi dito si Don Ymael, marahil dahil sa mga business niya at ang tungkulin niya bilang gobernador. Pero ang Donya ay halos oras-oras niya akong tinitingnan sa kwarto ko, tila alam na makahanap lang ako ng pagkakataon ay talagang tatakas ako. Pero ang gusto ko lang naman ay makita si Ymilio saglit. Babalik din naman ako dito. Naisip ko nang magpaalam sa mag-asawa pero hindi ko rin itinuloy dahil maliwanag pa sa sikat ng araw na hindi nila ako papayagan. Dahil sa kawalan ko ng tyempo na makatakas ay lalong nadagdagan ang kagustuhan kong makita siya. Hanggang sa dumating ang unang araw ng pasukan sa unibersidad.Totoong hindi na ako dumaan sa acceleration exam para makatuntong

Kinabukasan, pumasok ako sa school na mas mabigat pa sa kahapon ang pakiramdam ko. Halos hindi kasi ako nakatulog dahil sa kaiisip kay Ymilio. Gusto kong magalit sa kaniya, gusto kong isipin na napakadamot niya, pero kapag naaalala ko ang puyat at pagod niyang mukha kahapon, nadudurog lang ang puso ko.Pag-upo ko sa armchair ko ay saktong pagdating naman ni Rachelle. Bitbit niya ang isang makulay na paper bag at may hawak siyang mga piraso ng imbitasyon. Kitang-kita ang excitement sa mukha niya na kabaligtaran ng sa akin."Good morning, Ika!" bati niya, sabay lapag ng isang pink na envelope sa desk ko. "Good morning. Ano 'to?" tanong ko pagkadampot sa nilapag niya."Birthday ko bukas ng gabi! May pa-party ako sa bahay. Don't worry kasi sobrang safe tayo doon," nakangiting kwento niya habang may iniabot din na imbitasyon sa iba pa naming mga blockmates na kapapasok lang. "Guys, ah! Inaasahan ko kayo bukas ng gabi, walang mawawala!""Wow! Sige, Rachelle, asahan mo kami," sagot ng isa n

"A-Anong… ano ba'ng pinagsasabi mo, Rachelle?" nauutal kong tanong, pilit pinapakalma ang boses ko kahit ang totoo ay nagwawala na ang dibdib ko sa kaba at kalituhan."Ah, eh… ano kasi… wala ’yun! Kalimutan mo na 'yung sinabi ko! Madaldal lang talaga 'tong dila ko, naku, baka mapagalitan ako nina Papa," pag-iwas niya agad, pinapaypayan na ang sarili gamit ang kaniyang kamay. "Huwag mo muna isipin 'yun, okay? Masira pa ang gabi mo, eh.""Rachelle, please, anong ibig mong sabihin sa mag-asawa?" hindi ko siya tinantanan. Humakbang ako palapit lalo sa kaniya saka siya hinawakan sa braso para hindi siya makalayo. Tumingin muna siya sa mga kaibigan niya at nang makitang nasa amin na rin ang tingin nila ay hinila na niya ako palayo sa pwestong iyon. Sa isang sulok kami tumigil kung saan malayo na sa mga bisita nila. "Ganito kasi 'yun..." bumaba ang boses niya, halos bumulong na lang. "Kahapon ko lang narinig sa Papa ko ang tungkol doon. Iyon nga, balak kayong pagkasunduin ni Kuya Jace para

Napako ako sa aking kinatatayuan habang nakatingin sa papalayo na niyang pigura. Parang may kung anong patalim na sumaksak sa puso ko, at ang talas niyon ay bumaon hanggang sa kaibuturan ng pagkatao ko.Desperada…Iyon na ang tingin niya sa kagustuhan kong makasama ulit siya. Ang sakit…Hindi ko alam kung bakit pero ang sakit sakit. Ang bawat yabag ng sapatos niya papalayo sa akin ngayon ay tila tinatapakan ang nadudurog ko nang puso. "Eros..." halos pabulong kong tawag, sapat na para umabot sa kaniya.Pero hindi man lang siya lumingon at tumigil. Tuloy lang siya sa paglalakad hanggang sa hindi ko na siya matanaw. Nanghihina akong napasandal sa malamig na pader at dahan-dahang napaupo sa sahig. Niyakap ko ang mga tuhod ko nang magsimula itong manginig, at kasabay n'un ay panginginig din ng mga balikat ko. Ang sama niya…Bakit ganoon? Bakit bigla siyang naging ganoon? Wala naman akong kasalanan sa kaniya. Hindi ko kasalanan na magkapatid pala kami kaya bakit sa'kin siya nagagalit

"I'll make sure everything goes smoothly, Papa," pormal at walang buhay niyang saad habang nakatitig sa akin. "I'll handle my sister's engagement myself.”"Sister..." mapait kong ulit sa salitang binitawan niya. Akala ko ubos na ang luha ko kagabi sa dami ng iniyak ko pero hindi pa pala. Kusa na naman silang nagsihulog. "Tinawag mo pa akong desperada pero ang totoo… ikaw naman ‘tong ganoon. Kayo… kayo ‘yung ganoon!”Hindi ko na naiwasang mapataas ng boses, isa-isa silang tiningnan. "Ganito na kayo kadesperado, ha?! Ipapakasal ako, para ano? Para sa yaman?!”"Hija, watch your tone," may babalang saad ni Don Ymael, nawala na ang ngiti sa kaniyang mukha at mariing nakatingin na sa'kin ngayon."Bakit? Hindi ba totoo?!" Hinarap ko siya nang may kasamang galit at hinanakit. "Sa inyo na po nanggaling na ang tagal niyo akong hinanap, tapos ngayon, basta-basta niyo na lang ako ipapamigay ulit? Anong klaseng pag-iisip ’yan?! Tao pa ba kayo, ha?!”"Ika..." mahinang saway sa akin ni Jace kaya si