All Chapters of Ang Inosenteng Maid ni Lord Master: Chapter 81 - Chapter 90

"Buwisit ka talaga, Jace! Bumalik ka rito!" sigaw ko habang patuloy siyang hinahabol sa sementadong gilid ng daan."Ayoko nga! Baka bugbugin mo lang ako, sadista ka pa naman!" natatawang sagot niya habang pabalik-balik ang takbo sa tapat ng kotse niya.Kahit na hinihingal at sumasakit na ang mga binti ko sa kakahabol, hindi ko mapigilang mapangiti. Sa unang pagkakataon matapos ang ilang oras na pag-iyak, naramdaman kong gumaan na talaga ang dibdib ko. Ang bvwisit na palamunin na 'to, may talento yata sa pambubuwisit na nakakagaan ng loob.“Jace! Tigil na nga!" huling sigaw ko bago ako huminto sa pagtakbo.Napahawak ako sa magkabilang tuhod ko habang hinahabol ang hininga ko. "A-Ayoko na. Tama na, Jace. Pagod na ako."Huminto rin siya ilang hakbang ang layo sa akin, may malawak pa ring ngisi sa kaniyang mukha habang inaayos ang nagulong buhok dahil sa hangin. "Ano? Suko ka na agad? Wala ka pala, e!”Inirapan ko na lang siya pero natawa lang din sa huli. Umayos ako ng tayo at pinahid an

"Sobrang nakakadiri ka. Kung hindi mo ‘yan ititigil, hindi na ako magpapakita sa'yo."Para akong sinaksak sa dibdib sa narinig ko. Napangiti ako habang umaagos ang luha, isang pait at sarkastikong ngiti."Nakakadiri..." halos pabulong kong pag-uulit sa sinabi niya. "Sige. Kung 'yan ang tingin mo sa’kin, sige… Dyan ka magaling, e. Ang itaboy ako.” Hindi siya sumagot. Marahas niya lang pinatakbo ang sasakyan hanggang sa tumigil ito sa mismong tapat ng gate ng university. Pinindot niya ang unlock button ng central lock pagkatapos ay saka niya ako nilingon. "Bumaba ka na," malamig niyang utos, nakatingin lang sa unahan at hindi man lang sinulyapan ang basang-basa kong mukha.Hindi na ako nagdalawang-isip. Mabilis kong binuksan ang pinto ng kotse at patakbong bumaba. Sa lakas ng pagkakasara ko ng pinto ay umalingawngaw ang tunog nito sa paligid, dahilan para mapatingin ang ilang estudyanteng papasok pa lang. Akala ko ay aalis na siya pero nagulat na lang ako nang makita siyang sinasabay

From: PalamuninReady na ba magpaunder ang sadista kong fiancée?Napabuntong-hininga na lang ako habang nakatitig sa screen ng phone ko. Imbes na matawa sa hirit na ito ni Jace, parang may kung anong mabigat na bato na naman ang dumagan sa dibdib ko.Ito na. Ito na talaga.Ilang minuto na lang at magsisimula na ang engagement party. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin ng powder room ng hotel. Ang ganda ng pagkaka-makeup sa akin, ang engrande ng suot kong cocktail dress, pero ang mga mata ko, walang buhay. Patay na patay.Pagkatapos ng naging pag-uusap namin ni Ymilio sa likod ng building na iyon ilang araw na ang nakalilipas, tila may kung anong nag-udyok sa akin na pumayag na nga sa kasunduang ito.‘Marry him for my peace of mind…’Mapait akong napangiti nang parang bumulong muli sa akin ang huling litanya niyang iyon. Ganito pala talaga kapag gusto mo 'yung tao, no? Para sa ikakatahimik niya, gagawin mo ang bagay na alam mong hindi ka naman pabor. Kahit pa ang ibig sabihin niyon a

Nakasunod lang ako sa kaniya papasok sa mansyon. Mas lalo kong naramdaman ang pagluwag ng dibdib ko nang makita ko ang pamilyar na sala. Pakiramdam ko'y sa sobrang pagkamiss ko rito ay dekada na ang lumipas n'ung narito ako. Pero ang malaking ikinaluwag talaga ng dibdib ko ay ang ideyang hindi niya ako ipinagtulakan. Sa halip ay pinapasok pa niya ako para sabayan siya sa almusal. "Maupo ka muna," baling niya sa akin nang marating namin ang kusina. "Kumakain ka pa rin naman siguro ng itlog at bacon?" Napakagat-labi ako sa naging tanong niya. Na para bang ang dating ay porket nag-iba na ang estado ko sa buhay ay hindi na ako ang mahirap at naging katulong niyang Ika. "Hindi ako gutom, Eros," mahina kong sabi at naupo sa mataas na silya sa tapat ng kitchen counter. Ang totoo ay parang nakalimutan ko na kung paano magutom sa loob ng dalawang araw na pag-aalala."Kailangan mong kumain, Blessica. Muntik na kitang ‘di makilala kanina. Nangangayat ka na," banayad niyang biro na siyang ikin

Mabilis kong nilantakan ang bacon at kanin na tila ba doon na nakasalalay ang buong buhay ko. Kahit malamig na malamig na ito, pakiramdam ko'y sobrang sarap pa rin nito. Ni halos hindi ako huminga, maubos ko lang ito. Pero kahit abala ako sa pagsubo, ang mga mata ko ay nakapako na kay Ymilio na nakatayo sa entrance ng kusina. Nakatalikod siya sa gawi ko habang may sinusubukang tawagan. Tingin ko ay si Don Ymael nga. Mayamaya ay narinig ko ang pagsasalita niya. "Yes, Papa. Nandito siya... No, she's fine... Ako na ang maghahatid mamaya," anito, mahinahon ang kaniyang boses. May mga sinabi pa siya kay Don Ymael na hindi na sakop ng pandinig ko kaya tuluyan ko nang inubos ang pagkain ko. Eksaktong pagsubo ko sa huling piraso ng scrambled egg ay siyang pagbaling naman niya sa akin. Agad kong ipinakita sa kaniya ang malinis at wala ng laman na plato."Ubos na," sabi ko, medyo punung-puno pa ang pisngi habang pilit na lumulunok.Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya, isang reaksyon n