Alle Kapitel von เด็กเลี้ยงภากร: Kapitel 91 – Kapitel 100

หลังจากวางสายจากภากร รดาก็จัดการอาบน้ำแต่งตัว ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวลงมาจากชั้นบนตามคำสั่งกำชับของสามีทันทีที่ประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดออก กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวต้มปลา ขนมปังอบใหม่ และนมอุ่นอุ่นก็ลอยมาต้อนรับทันที ภากรนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว และวินาทีที่เห็นภรรยาเดินมา ชายหนุ่มก็ผุดลุกขึ้นก้าวฉับ ๆ เข้าไปหาทันที"เดินช้า ๆ หน่อย" เขารีบเข้าไปประคองเอวเธอไว้หลวม ๆ เหมือนอย่างทุกวันรดาหลุดหัวเราะ "หนูไม่ได้รีบสักหน่อยค่ะพี่กร""สำหรับพี่... แค่นี้ก็เร็วไป" ภากรดุไม่จริงจังรดาส่ายหน้ายิ้ม ๆ "คนขี้ห่วง"ชายหนุ่มยิ้มตอบพลางเลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่งลงอย่างใส่ใจ ทุกการกระทำมันลื่นไหลเป็นธรรมชาติเสียจนแม้แต่ตัวเขาเองก็แทบไม่ทันระวังตัว ภากรบรรจงตักข้าวต้มใส่ชามให้เธอ เติมต้นหอมเพียงเล็กน้อย ไม่โรยพริกไทย และแยกถ้วยขิงซอยซ่อนไว้ด้านข้างอย่างรู้ใจรดามองตามมือหนาก่อนจะสะดุดใจ "พี่กรคะ...""ครับ?""พี่จำได้ด้วยเหรอว่าหนูไม่ชอบพริกไทย?"ภากรชะงักไปเสี้ยววินาที ดวงตาคมไหววูบก่อนจะรีบปรับสีหน้าแล้วตอบเนียน ๆ "เดาเอา... เห็นส่วนใหญ่ผู้หญิงไม่ชอบมั้ง""เดาแม่นจังเลยค่ะ" รดายิ้มขำโดยไม่คิดอะไรแต่คม

เช้าวันรุ่งขึ้น สายฝนที่เทกระหน่ำลงมาตลอดทั้งคืนทำให้อากาศในยามเช้าเย็นสบายกว่าทุกวัน รดาตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการพะอืดพะอมเล็กน้อยตามประสาคนท้อง หญิงสาวขยับตัวนั่งนิ่งอยู่ริมเตียง พลางใช้ฝ่ามือลูบหน้าท้องที่เริ่มนูนเด่นชัดขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาบางเบา"เมื่อไหร่จะเลิกแกล้งแม่กันนะเจ้าตัวเล็ก..." เธอพึมพำกับลูกน้อยในครรภ์ "ถ้าแม่กินข้าวได้เยอะ ๆ หนูจะได้ตัวโตและแข็งแรงเหมือนคุณพ่อนะคะ"ทันใดนั้น ประตูห้องน้ำก็เปิดออก ภากรในชุดเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแลคสีดำก้าวออกมา ชายหนุ่มกำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดไรผมที่ยังเปียกชื้น"ตื่นแล้วเหรอครับ คุยกับใครอยู่หืม?""คุยกับลูกค่ะ" รดายิ้มหวานส่งให้สามี "บอกให้หนูเลิกแกล้งแม่ได้แล้ว"ภากรหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเดินตรงเข้ามานั่งลงข้างเธอ มือหนาเอื้อมไปวางทับลงบนฝ่ามือเล็กพลางลูบหน้าท้องนูนอย่างทะนุถนอม "ได้ยินที่แม่บอกไหมครับเจ้าตัวเล็ก เลิกแกล้งแม่ได้แล้วนะ... ถ้าอยากแกล้งนักล่ะก็ มาลงที่พ่อแทนเลยดีกว่า"รดาหลุดหัวเราะเสียงใส "พี่กรจะมารับแทนได้ยังไงกันคะ""ได้สิ" ชายหนุ่มตอบด้วยสีหน้าจริงจัง "พ่อคนนี้ยอมรับทุกอย่างแทนแม่ได้หมดอยู่แล้ว"คำพูดแสนอ

สายลมทะเลยามเย็นพัดเอื่อย กลิ่นไอเค็มอ่อน ๆ ของผืนน้ำผสมผสานกับกลิ่นหอมละมุนของดอกลีลาวดีที่ปลูกเรียงรายอยู่รอบรีสอร์ตโชยมาตามลม บรรยากาศรอบตัวช่างสงบงดงามและตัดขาดจากโลกภายนอก ราวกับเวลาทั้งหมดถูกหยุดเอาไว้ ณ ช่วงเวลานี้รดายังคงยืนนิ่งอยู่ใต้ศาลาไม้สีขาวริมชายหาด ดวงตาคู่สวยทอดมองใบหน้าคมคายของภากรอย่างค้นหา คำตอบที่เขาเพิ่งพูดออกมาเมื่อครู่ยังคงดังก้องสะท้อนอยู่ในหัว‘มีครับ... แต่ขอเวลาให้พี่อีกนิดนะคนดี’หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกจนแทบไม่เป็นจังหวะ เธอไม่รู้เลยว่าความลับที่สามีกำลังซ่อนไว้คืออะไร แต่สัญชาตญาณบางอย่างลึก ๆ กลับร่ำร้องบอกว่า... มันต้องเป็นเรื่องที่สำคัญมาก สำคัญเสียจนอาจสั่นคลอนหรือเปลี่ยนแปลงทุกอย่างระหว่างเธอกับเขาได้"พี่กรคะ..." รดาเรียกชื่อเขาอีกครั้ง น้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียงคลื่น"ครับ? ว่าไงคนดี""ถ้าหนูบอกว่า..." หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ดึงสติอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะช้อนสายตาขึ้นสบตาเขา "...หนูกลัว"ภากรขยับกายก้าวเข้าไปหาเธอทันที มือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นประคองแก้มเนียนผุดผ่องของภรรยาไว้อย่างแสนรักแสนทะนุถนอม "กลัวอะไรครับหืม?""หนูกลัวว่าสิ่งที่พี่กรกำลั

หนึ่งสัปดาห์หลังจากกลับจากรีสอร์ตริมทะเล ข่าวใหญ่สะเทือนวงการธุรกิจและบันเทิงถูกประโคมเผยแพร่ผ่านทุกสำนักข่าวพร้อมกัน ศาลมีคำสั่งรับฟ้องคดีหมิ่นประมาทด้วยการโฆษณาและเผยแพร่ข้อมูลอันเป็นเท็จที่วรโชติเมธีกรุ๊ปยื่นฟ้องต่อผู้เกี่ยวข้องทั้งหมด โดยมีลลินเป็นจำเลยที่หนึ่งในฐานะผู้ว่าจ้างและผู้บงการอยู่เบื้องหลังหลักฐานมัดตัวแน่นหนาทั้งเส้นทางการเงิน ข้อความสนทนาลับ รวมถึงคำให้การซัดทอดจากเจ้าของเพจข่าวใต้ดินหลายราย ล้วนต้อนเธอจนมุมจนไม่อาจปฏิเสธความผิดได้อีกต่อไปเช้าวันนั้น ลลินก้าวเดินออกจากศาลพร้อมทนายความส่วนตัว กองทัพนักข่าวนับสิบชีวิตกรูเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังทันที แฟลชจากกล้องนับร้อยดวงสว่างวาบละลานตาอย่างไม่หยุดหย่อน"คุณลลินคะ ได้ข่าวว่าทางวรโชติเมธีกรุ๊ปเรียกค่าเสียหายสูงถึงหนึ่งร้อยล้านบาท เรื่องจริงไหมคะ""คุณยอมรับไหมคะว่าเป็นคนปล่อยข่าวฉาวใส่ร้ายคุณรดา"หญิงสาวยืนนิ่งงันอยู่หลายวินาที ก่อนจะยกมืออันสั่นเทาขึ้นถอดแว่นกันแดดสีดำออกช้า ๆ ใบหน้าที่เคยงดงามหมดจดบัดนี้ซูบซีดและเต็มไปด้วยความอิดโรย แววตาคู่นั้นไม่มีกระแสความอาฆาตมาดร้ายเหมือนเก่าก่อนอีกแล้ว มีเพียงความเหนื่อยล้าดั่งคน

ตตหลังจากเสร็จสิ้นขั้นตอนการจดทะเบียนสมรสอย่างเป็นทางการ ภากรไม่ได้พารดากลับเพนต์เฮาส์ในทันที รถยนต์คันหรูแล่นทะยานออกจากสำนักงานเขต ก่อนจะมุ่งหน้าตรงไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลวรโชติเมธีระหว่างทาง รดาอดยกแผ่นทะเบียนสมรสในมือขึ้นมาดูไม่ได้เธอนิ้วเรียวเล็กค่อย ๆ ลูบไล้ไปตามตัวอักษรชื่อและนามสกุลใหม่ของตัวเองบนเอกสารครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยหัวใจที่เต้นโครมคราม"ยิ้มอะไรขนาดนั้นครับหืม?" ภากรเหลือบสายตามองคนข้างกายพลางจุดรอยยิ้มอบอุ่นหญิงสาวรีบหุบยิ้มทันควัน ทว่าสุดท้ายก็กลั้นความปีติไว้ไม่ไหวจนต้องหลุดหัวเราะแก้เขิน "รดา... รดาแค่รู้สึกว่ามันเหมือนฝันไปเลยค่ะ เมื่อก่อน..." น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาลง แววตาไหววูบเมื่อนึกถึงอดีต "หนูไม่เคยกล้าคิดกล้าฝันเลยว่าตัวเองจะมีวันนี้ได้จริง ๆ"ภากรปล่อยมือจากพวงมาลัยข้างหนึ่ง เอื้อบไปเกาะกุมมือเล็กของภรรยาไว้แน่น "จากนี้ไป... จะมีอีกหลายวันในชีวิตของเราที่ดีและมีความสุขมากกว่าวันนี้อีกครับ พี่สัญญา"รดาหันมายิ้มหวานให้เขา "แค่นี้รดาก็มีความสุขจนล้นใจแล้วค่ะพี่กร"ประโยคซื่อ ๆ ทว่าแสนภักดีของเธอทำให้ภากรต้องเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจในอกแกร่งบีบรัดด้วยคว