All Chapters of เด็กเลี้ยงภากร: Chapter 111 - Chapter 120

หกเดือนผ่านไป...บ้านริมน้ำที่เคยเงียบสงบและอบอวลไปด้วยความสุขุม บัดนี้กลับพริ้วไหวไปด้วยเสียงหัวเราะใสกระจ่าง และเสียงเจื้อยแจ้วอ้อแอ้ของสมาชิกตัวน้อยที่สุดของตระกูลวรโชติเมธีแสงแดดยามเช้าทอแสงสีทองละมุนผ่านผ้าม่านโปร่งแสงสีขาวเข้ามาภายในห้องนอนใหญ่ เด็กหญิงตัวน้อยวัยหกเดือนเศษในชุดบอดี้สูทลายน้องหมีนอนคว่ำอยู่กลางเตียงกว้าง แก้มยุ้ยป่องสองข้างพยายามยันตัวเองขึ้นด้วยแขนและขาป้อม ๆ สั้น ๆ ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะคิกคักชอบใจ เมื่อเห็น ‘คุณพ่อ’ กำลังคลานสี่ขาทำตัวเป็นม้าโยกเยกเข้ามาหาบนเตียง"อ๊ะ... แอ้!""โอ๋... มาเลยครับ เจ้าหญิงตัวน้อยของแด๊ดดี้"ภากรย่อตัวลงนอนราบไปกับเตียงนุ่มอย่างไม่สนใจเลยว่าเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมรีดเรียบราคาเหยียบแสนจะยับยู่ยี่หรือเปื้อนคราบน้ำลายลูกสาว "มาหาพ่อเร็วคนเก่ง มาเร็วครับ"เด็กหญิงส่งเสียงเอิ๊กอ๊าก ตื่นเต้นจนก้นกระดก คลานเตาะแตะอย่างทุลักทุเลเข้าหาอ้อมอกกว้าง ทว่ายังไม่ทันจะถึงฝั่งฝัน เจ้าตัวน้อยก็ดึงขาหลบไม่ทัน เสียหลักนั่งแปะก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้นฟูกนุ่ม ๆ"อือ..." ใบหน้าจิ้มลิ้มเหยเก ริมฝีปากล่างยื่นเบะออกเตรียมจะปล่อยโฮภากรรีบตาโตด้วยความลนลาน ถลันเข้าไป

แสงไฟสีวอร์มไลท์ภายในห้องแต่งตัวกว้างขวางยังคงทอสว่างนวลตา ขับเน้นให้เห็นหยาดเหงื่อที่เกาะพราวตามผิวเนื้อเนียนละเอียดของรดา และมัดกล้ามเนื้อกำยำสมชายชาตรีของภากร ร่างกายของทั้งคู่ยังคงแนบชิด ท่ามกลางเสียงหายใจหอบกระชั้นที่ค่อย ๆ ผ่อนจังหวะลงหลังจากพายุอารมณ์ระลอกแรกเพิ่งสงบลงไปภากรยังคงกอดซบร่างบางของภรรยาไว้กับเคาน์เตอร์กระจกใจกลางห้อง ชายหนุ่มกดจุมพิตแผ่วเบาที่ลาดไหล่มนที่ขึ้นรอยรักสีกุหลาบจาง ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ถอนกายแกร่งที่เริ่มอ่อนตัวลงออกมาจากความคับแน่นแสนหวาน"อื้อ..." รดาหลุดเสียงครางแผ่วในลำคอ ความรู้สึกโล่งวาบและวูบโหวงแล่นเข้าจู่โจมจนขาเรียวสั่นระริกแทบยืนไม่อยู่ หากไม่ได้อ้อมแขนทรงพลังของสามีช่วยช้อนอุ้มร่างเปลือยเปล่าของเธอขึ้นมาเสียก่อนภากรประคองอุ้มรดาลงมานั่งพักบนพรมขนแกะสีครีมผืนหนานุ่มที่ปูลาดอยู่บนพื้นห้องแต่งตัว ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งซ้อนหลัง กางขาออกกว้างเพื่อให้เธอได้เอนหลังพิงแผงอกของเขาพลางสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ"เหนื่อยไหมครับคนดี?" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยดุดันยามสั่งการในโลกธุรกิจ บัดนี้กลับนุ่มนวลชวนฝันชิดใบหูบาง มือหนาลูบไล้ไปตามหน้าท้องแบนราบที่เริ่มเข้าที่ขอ

"พี่กร... อื้อ... พอแล้วค่ะ" รดาครางประท้วงเสียงสั่นเครือ ร่างกายขาวผ่องชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อเนียนละเอียด ผิวเนื้อขึ้นสีชมพูระเรื่อดั่งผลเชอร์รี่สุกปลั่ง แผ่นหลังบางแนบสนิทอยู่กับฟูกนุ่ม โดยมีร่างสูงใหญ่กำยำของสามีทาบทับอยู่ด้านบนอย่างคุกคามภากรไม่ฟังคำทัดทาน ชายหนุ่มจุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก แววตาคมกริบฉายประกายความหิวกระหายอันลึกล้ำ ลำแขนแกร่งที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อกักขังเรือนร่างของภรรยาไว้ใต้พันธนาการ มือหนาเอื้อมไปเชยคางมนขึ้นมาสบตา ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนรดาต้องเบี่ยงหน้าหนีด้วยความเสียวซ่าน"จะพอได้ยังไงครับรดา... ในเมื่อพะแพงก็อนุญาตแล้ว ยี่ห้อวรโชติเมธีถ้าจะทำอะไรแล้วต้องทำให้อิ่ม" น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นประชิดใบหูบาง มือหนาลูบไล้จากหน้าท้องแบนราบลงไปบีบเค้นสะโพกมนอย่างย่ามใจ"แต่... แต่เราเพิ่งทำไปสองรอบเองนะคะ พี่กรแข็งแรงเกินไปแล้ว อ๊ะ!"รดาสะดุ้งเฮือกเมื่อความใหญ่โตที่ร้อนผ่าวและแข็งขืนขยายขนาดขึ้นอีกครั้ง ดุนดันอยู่ตรงกึ่งกลางความงดงามที่ยังฉ่ำเยิ้ม ชายหนุ่มจับเรียวขาเสลาของเธอให้แยกออกกว้าง แทรกร่างกายหนาแน่นเข้าประจำที่โดย

แด๊ดดี้ขา! พะแพงกลับมาแล้วค่ะ!"เสียงใสแจ๋วของพี่สาวคนโตดังขึ้น พร้อมกับร่างของหนูน้อยพะแพงที่สะพายกระเป๋านักเรียนวิ่งตื๋อเข้ามาในบ้าน โดยมี ‘คุณหญิงอรอนงค์’ และ ‘แม่พิมพ์’ ที่วันนี้จับมือกันไปรับหลานสาวที่โรงเรียน เดินยิ้มแย้มตามหลังมา"โอ้โห... สภาพห้องนั่งเล่น ทำไมเหมือนผ่านสงครามโลกมาเลยล่ะลูก" คุณหญิงอรอนงค์เอ่ยแซวขำ ๆ มองดูของเล่นเด็กที่กระจายเกลื่อนพื้นพรม"คุณย่าคุณยายขา! ดูแด๊ดดี้สิคะ อุ้มน้องชายไม่แบ่งพะแพงเลย!" เด็กหญิงตัวน้อยเดินไปกอดขาพ่อ แกล้งทำหน้ามุ่ยงอนภากรหัวเราะร่วน ชายหนุ่มย่อตัวลงวางสองแฝดลงบนเบาะนุ่ม ก่อนจะดึงลูกสาวคนโตเข้ามาหอมแก้มฟอดใหญ่ "โถ... แด๊ดดี้จะลืมเจ้าหญิงคนแรกได้ยังไงครับ วันนี้เรียนเป็นยังไงบ้างลูก""สนุกมากค่ะ พะแพงวาดรูปครอบครัวของเรามีห้าคน มีแด๊ดดี้ หม่าม้า พะแพง ตาพุก ตาพาส แล้วก็... มีน้องหมาด้วยค่ะ!""เก่งมากครับคนดีของพ่อ" ภากรลูบหัวลูกสาวด้วยความละมุนแม่พิมพ์เดินเข้ามานั่งข้างรดา พลางยื่นน้ำสมุนไพรเย็น ๆ ให้ลูกสาวดื่ม "เหนื่อยหน่อยนะรดา เลี้ยงเด็กผู้ชายพร้อมกันสองคนแถมยังมีพะแพงอีกคน แต่แม่เห็นพวกแกมีความสุขแบบนี้ แม่ก็หมดห่วงนอนตายตาหลับแ

แสงอาทิตย์อัสดงสีส้มทองค่อย ๆ ลับขอบฟ้า ทิ้งไว้เพียงแสงทไวไลท์สีม่วงครามโพล้เพล้เหนือผืนน้ำทะเลอ่าวไทยอันเงียบสงบ รถสปอร์ตคันหรูของภากรเลี้ยวเข้ามาจอดสนิทอยู่หน้าพูลวิลล่าระดับลักชัวรีบนเกาะส่วนตัวแห่งหนึ่ง ซึ่งชายหนุ่มสั่งปิดทั้งรีสอร์ตเพื่อความเป็นส่วนตัวในการฮันนีมูนรอบสองของเขากับภรรยา"ถึงแล้วครับคนดี"ภากรดับเครื่องยนต์ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มละมุนให้รดาที่นอนหลับตาพริ้มอยู่เบาะข้าง ๆ ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปประทับจุมพิตแผ่วเบาที่ข้างแก้มเนียนเพื่อปลุกเธอ"อื้อ... ถึงแล้วเหรอคะพี่กร" รดาปรือตาขึ้นอย่างงัวเงีย ใบหน้าหวานซับสีระเรื่อชวนมอง ชายหนุ่มไม่ตอบทว่าเดินลงจากรถมาเปิดประตูให้ พร้อมกับช้อนอุ้มร่างบางขึ้นมาแนบตักในท่าเจ้าสาวทันทีโดยไม่ฟังเสียงประท้วง"พี่กร! ปล่อยหนูลงเถอะค่ะ หนูเดินเองได้" รดายกมือขึ้นคล้องคอหนาพัลวัน ใบหน้าหวานร้อนผ่าวเมื่อพนักงานต้อนรับแอบอมยิ้มและค้อมตัวทำความสะอาดหลีกทางให้ท่านรองประธานผู้คลั่งรัก"ไม่ปล่อยครับ พี่บอกแล้วไงว่าทริปนี้พี่จะดูแลหนูทุกกระเบียดนิ้ว ไม่ให้เท้าหนูแตะพื้นเลยยังได้" ภากรพึมพำเสียงทุ้ม แววตาคู่คมกริบวิบวับพราวระยับยามก้าวสับเท้าฉับ ๆ พาร่าง