Alle Kapitel von เด็กเลี้ยงภากร: Kapitel 71 – Kapitel 80

ภากรค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แต่สายตาคมยังคงตรึงอยู่ที่ใบหน้าหวานของภรรยา แววตาของเขาในยามนี้ไม่มีความดุดันหรือเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความรักอันล้นปรี่ที่แทบจะล้นทะลักออกมาเขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือบางของรดา ดึงรั้งเธอเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้งอย่างแผ่วเบาแต่ทว่าแน่นหนา ราวกับต้องการจะกลืนกินเธอเข้าไปในความรู้สึก"พี่กรคะ..." รดาครางประท้วงเบา ๆ เมื่อแก้มเนียนแนบสนิทไปกับแผ่นอกกว้างที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่น"ปล่อยให้พี่กอดเถอะ" เสียงทุ้มพร่าชิดใบหูเล็ก "พี่ระแวงไปหมด รดา... พี่กลัวว่าถ้าตื่นมาแล้วทั้งหมดนี้เป็นแค่ความฝัน พี่คงทนไม่ได้"คำสารภาพของชายหนุ่มทำให้รดาใจสั่นสะท้าน เธอสัมผัสได้ถึงความรักอันมหาศาลและกระแสความคลั่งรักที่เขาซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งขรึมมาตลอด มือเรียวยกขึ้นโอบรอบเอวสอบ ซบหน้าลงกับอกเขาอย่างยอมจำนนภากรเชยคางมนขึ้น สบสายตากับดวงตาคู่สวยที่สะท้อนภาพเขาเพียงคนเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดผิวแก้มใส ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะกดจูบลงบนหน้าผาก มนแก้ม และปลายจมูกอย่างทะนุถนอมราวกับเธอเป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่เปราะบางที่สุดในโลกและสุดท้าย... ริมฝีปากของเขาก็ครอบครอง

หลังจากเหตุการณ์คลิปวิดีโอในเช้าวันนั้น ภากรไม่ได้พูดถึงลลินอีกเลย อย่างน้อยก็ต่อหน้ารดา แต่สำหรับคนที่อยู่เคียงข้างเขามานานอย่างคมกริชรู้ดีว่า ยิ่งบอสนิ่งสงบมากเท่าไร อีกฝ่ายก็ยิ่งอันตรายมากเท่านั้นบ่ายวันเดียวกัน ภายในห้องทำงานประธานอันกว้างขวาง คมกริชยืนรายงานอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ขณะที่ภากรกำลังเปิดดูเอกสารบางอย่างด้วยสีหน้าเย็นชา"ได้เรื่องหรือยัง" เสียงทุ้มเอ่ยถามเรียบนิ่ง"ได้แล้วครับ" คมกริชวางแฟ้มหนาปึกลงบนโต๊ะ "นี่คือข้อมูลของคุณลลินในช่วงห้าปีที่ผ่านมาครับบอส"ภากรเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีนิลฉายแววเย็นเยียบ "ว่ามา"คมกริชสูดหายใจลึกก่อนเปิดแฟ้มรายงาน "บริษัทของครอบครัวคุณลลินประสบภาวะขาดทุนต่อเนื่องมาสามปีแล้วครับ ตอนนี้มีหนี้สินรวมเกือบพันล้าน และกำลังจะถูกเจ้าหนี้ฟ้องล้มละลาย"ภากรหรี่ตาลงเล็กน้อย "แล้วไงต่อ""ตลอดหกเดือนที่ผ่านมา เธอพยายามติดต่อผู้ถือหุ้นรายใหญ่หลายคน รวมถึงพยายามเข้าถึงนักลงทุนที่มีศักยภาพ..." คมกริชเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยประโยคสำคัญ "...แต่ไม่มีใครตอบรับเลยครับ"ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที ภากรเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็น

"ถ้าไม่มีแก... ภากรต้องเป็นของฉัน!" ลลินกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ดวงตาแดงก่ำจ้องมองรดาราวกับต้องการจะฉีกเนื้อเธอออกเป็นชิ้น ๆสิ้นเสียงแผดกร้าว ความเงียบงันอันน่าอึดอัดก็เข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง รดาอึ้งไปอย่างคาดไม่ถึง เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของลลิน ไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนหวาน ไม่ใช่หญิงสาวแสนดีผู้สง่างามและมีมารยาทอย่างที่ใคร ๆ เข้าใจ แต่เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังถูกไฟริษยาและความยากได้ครอบงำจนหมดสิ้นความเป็นมนุษย์ภากรค่อย ๆ หยัดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่ง ทว่านิ่งสนิทเสียจนคนที่รู้ใจเขาดีอย่างคมกริชยังรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ เพราะนั่นเป็นสัญญาณเตือนว่า... ความอดทนของบอสได้สิ้นสุดลงแล้ว"คมกริช""ครับบอส""เชิญคุณลลินออกไป"ลลินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก "พี่ภา! ลินยังพูดไม่จบนะ!""แต่ฉันฟังจบแล้ว" น้ำเสียงของภากรเย็นชา ไร้ซึ่งความปรานีใด ๆ มอบให้ "และฉันไม่สนใจ"คำตอบนั้นราวกับค้อนปอนด์หนัก ๆ ที่ฟาดลงกลางใจ ลลินหน้าซีดตัวสั่น หยาดน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม "พี่ภา... ลินรักพี่นะ รักมาตลอด..."ภากรแค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ ทว่ามันกลับ

บรรยากาศภายในเพนต์เฮาส์เงียบงันจนน่าอึดอัดรดานั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ดวงตากลมโตเหม่อมองหน้าจอโทรศัพท์ที่แจ้งเตือนข้อความใหม่ไม่หยุด แม้ภากรจะเตือนไม่ให้เปิดอ่าน แต่เสียงแจ้งเตือนที่ดังถี่ ๆ ก็ทำให้อกซ้ายของเธอหดเกร็งทุกครั้งติ๊ง... ติ๊ง... ติ๊ง..."คุณรดาเป็นมือที่สามจริงหรือเปล่า?""สงสารคุณลลินจัง""ผู้หญิงหน้าซื่อใจคด!""เกาะคนรวยแล้วเหยียบหัวคนอื่น"รดาไม่ได้เปิดอ่านทั้งหมด แค่ข้อความสั้น ๆ ที่สุ่มเด้งขึ้นมาบนหน้าจอล็อก ก็เพียงพอจะกรีดหัวใจของเธอจนเจ็บแปลบภากรเห็นทุกอย่างในสายตาเขาเดินเข้ามาดึงโทรศัพท์ออกจากมือภรรยาอย่างแผ่วเบา ทว่าเฉียบขาด ก่อนจะกดปิดเครื่องทันที"พี่กร...""พี่บอกแล้วไง" น้ำเสียงของเขาสงบ แต่แฝงไปด้วยกระแสเสียงที่กดต่ำ "อย่าอ่าน"รดาก้มหน้าลงต่ำ "แต่ทุกคนกำลังรุมด่าหนู..."ภากรย่อตัวลงตรงหน้า ใช้ฝ่ามือหนาประคองใบหน้าหวานให้สบตากับเขา "ทุกคนที่ว่าคือใคร?""...""ก็แค่คนนอกที่ไม่รู้ความจริง" เขาสบตานิ่ง "แล้วทำไมเธอต้องเอาคำพูดของคนพวกนั้นมาตัดสินคุณค่าของตัวเอง?"ขอบตาของรดาเริ่มแดงระเรื่อ ภากรใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยหยาดน้ำตาที่กำลังจะร่วงเผาะอย่างอ่อนโยน"ฟังพี่ให

ลลินหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด ริมฝีปากสั่นระริก มองผู้เป็นพ่อสลับกับทนายความอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง"ม... ไม่มีทางค่ะคุณพ่อ ภากรไม่มีหลักฐานหรอก ลินระวังทุกอย่างแล้ว""ระวัง?!" ผู้เป็นพ่อหัวเราะหยันด้วยความสมเพช ก่อนจะเขวี้ยงแฟ้มเอกสารหนาเตอะลงบนโต๊ะกระจกกลางห้องเสียงดังสนั่นเพียะ!"ถ้าแกระวังจริง วันนี้บริษัทของฉันคงไม่โดนธนาคารระงับวงเงินสินเชื่อ!"ลลินสะดุ้งสุดตัว มือสั่นเทาหยิบแฟ้มขึ้นมาเปิดดู สีหน้าของเธอถอดสีลงเรื่อย ๆ ตามจำนวนหน้าที่พลิกผ่าน ภายในคือหนังสือแจ้งเตือนอย่างเป็นทางการจากสถาบันการเงินยักษ์ใหญ่สามแห่ง ซึ่งระบุข้อความไปในทิศทางเดียวกันทั้งหมด:"...ขอระงับการพิจารณาสินเชื่อและวงเงินหมุนเวียนของบริษัทไว้ชั่วคราว จนกว่าคดีความที่เกี่ยวข้องกับกรรมการผู้ถือหุ้นจะแล้วเสร็จ...""ม... มันเกี่ยวอะไรกับบริษัทของเราคะ" ลลินเค้นเสียงถามอย่างคนหลงทางทนายความประจำตระกูลถอนหายใจยาว แววตาเต็มไปด้วยความหนักใจ "เกี่ยวครับคุณลิน เพราะตอนนี้ชื่อของคุณกำลังจะถูกฟ้องในข้อหาหมิ่นประมาทโดยการโฆษณา และสร้างความเสียหายในวงกว้างต่อบริษัทมหาชน ทันทีที่ศาลรับฟ้อง เครดิตและเสถียรภาพทางการเงิ