Alle Kapitel von เด็กเลี้ยงภากร: Kapitel 61 – Kapitel 70

ค่ำวันนั้น บรรยากาศภายในเพนต์เฮาส์หรูอบอวลไปด้วยกระแสความอบอุ่นที่รดาไม่ได้สัมผัสมานานหลายปีต้นถูกพาไปอาบน้ำทำความสะอาดร่างกาย เปลี่ยนใส่เสื้อผ้าชุดใหม่เนื้อดี และร่วมโต๊ะรับประทานอาหารมื้อค่ำพร้อมหน้าพร้อมตากัน เด็กหนุ่มนั่งตัวเกร็งทื่ออยู่ชวนแรกด้วยความประหม่า เพราะตลอดชีวิตที่ผ่านมาเขาไม่เคยได้สัมผัสกับอาหารรสเลิศขนาดนี้ ไม่เคยนั่งร่วมโต๊ะที่มีคนคอยคอยใส่ใจตักกับข้าวให้ และไม่เคยมีใครเอ่ยปากถามไถ่ด้วยความห่วงใยว่าอิ่มดีแล้วหรือยัง“กินเยอะ ๆ เลยนะต้น” รดาจัดการตักเนื้อปลานึ่งซีอิ๊วชิ้นโตวางลงบนจานของน้องชาย “ดูสิ ผอมจนเนื้อติดกระดูกหมดแล้ว”ต้นยิ้มเขิน ๆ “ผมโตเป็นหนุ่มแล้วนะพี่รดา”“โตตรงไหนกัน”“ก็สูงกว่าพี่ตั้งเยอะแล้วละกัน” คำย้อนซื่อ ๆ นั้นทำให้รดาหลุดหัวเราะคิกคัก ส่วนภากรที่นั่งนิ่งอยู่ตรงหัวโต๊ะก็ลอบเหลือบสายตามองเด็กหนุ่มเงียบ ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปตักอาหารเพิ่มให้อีกช้อนใหญ่“กินเข้าไป”ต้นชะงักกึก “ครับ...”น่าแปลกที่ภากรเอ่ยปากเพียงประโยคสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบเนียบ ทว่ากลับทรงอำนาจจนไม่มีใครกล้าสั่นหัวปฏิเสธได้ลงหลังสิ้นสุดมื้อค่ำ รดาขอตัวพาน้องชายไปดูห้องนอนส่วนตัวที่จ

รดายิ้มบาง ๆ ยอมยืนนิ่ง ๆ ให้คนตัวโตซบขอกำลังใจอยู่เนิ่นนาน จนกระทั่งภากรผละใบหน้าออกมา สายตาคมคายกวาดมองใบหน้าหวานด้วยความแสนรัก ก่อนจะเอื้อมมือหนาไปลูบแก้มใสเบา ๆ "ต้นหลับไปแล้วเหรอ""ค่ะ หนูเพิ่งไปส่งน้องเข้าห้องเมื่อครู่เอง แกดูเพลียมากเลยคงจะหลับปุ๋ยไปแล้ว... แล้วพี่กรไปไหนมาคะ มีงานด่วนเหรอ"ภากรนิ่งไปอึดใจหนึ่ง เขาเลือกที่จะไม่โกหกเธอ ทว่าก็ไม่อยากให้เธอต้องคิดมาก "ฉันไปจัดการธุระเรื่องพ่อเลี้ยงของเธอมา"คำว่า 'พ่อเลี้ยง' ทำเอารดาชะงักกึก นัยน์ตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความตระหนก "พี่กร... พี่กรไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหมคะ แล้วเขา...""ฉันปลอดภัยดี และมันเองก็ยังมีชีวิตอยู่" ภากรคว้ามองมือเล็กที่เริ่มสั่นเทามาจับไว้แน่นเพื่อปลอบประโลม "ฉันแค่ไปเตือนมัน... เตือนให้มันรู้ว่าหลังจากนี้เป็นต้นไป มันไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องเธอหรือต้นอีกเด็ดขาด เงินสักบาทมันก็จะไม่ได้รับจากเธออีก และถ้ามันกล้าโผล่หัวมาให้เห็น... ฉันจะทำให้มันรู้ว่านรกบนดินมีจริง"น้ำตาหยดใสไหลร่วงเผาะลงกระทบหลังมือหนา รดามองผู้ชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ตื้นตันจนจุกอก เธอไม่รู้จะหาคำไหนมาอธิบายความโชคดีในชีวิตนี้ที่มีเขาอยู่เคียงข้

หลังจากวันนั้น ชีวิตภายในเพนต์เฮาส์ก็เริ่มเปลี่ยนไปอีกครั้ง จากเดิมที่มีเพียงภากรกับรดา ตอนนี้กลับมี 'ต้น' เข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ และนั่นทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะในช่วงเช้าที่เคยเงียบเชียบ"ต้น!" เสียงรดาดังแว่วมาจากห้องครัว "รีบมากินข้าวเร็ว เดี๋ยวไปโรงเรียนสายนะ""มาแล้วครับ!" เด็กหนุ่มขานรับพลางวิ่งลงบันไดมาอย่างรีบร้อน ก่อนจะชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อเห็นภากรนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่หัวโต๊ะอาหาร แม้จะย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันหลายวันแล้ว แต่ต้นก็ยังคงเกรงใจและรู้สึกประหม่าต่อพี่เขยอยู่ดี"อรุณสวัสดิ์ครับพี่กร"ภากรละสายตาจากหนังสือพิมพ์แล้วเงยหน้าขึ้น "อืม... เมื่อคืนนอนหลับสบายดีไหม""หลับสบายครับ""ดีแล้ว"บทสนทนาสั้น ๆ ทว่าเรียบง่ายนั้นทำให้ต้นลอบยิ้มออกมาได้ทุกครั้ง เพราะในอดีตที่ผ่านมา ไม่เคยมีผู้ใหญ่คนไหนถามไถ่ด้วยความใส่ใจแบบนี้มาก่อนเลยหลังมื้ออาหารเช้า ภากรทำหน้าที่ขับรถไปส่งเด็กหนุ่มที่โรงเรียนด้วยตัวเอง โดยมีคมกริชนั่งเงียบ ๆ อยู่เบาะหน้า ส่วนต้นนั่งตัวตรงแหน็วอยู่เบาะหลังแทบไม่กล้าขยับตัว"ตื่นเต้นหรืไง" ภากรถามขึ้นทำลายความเงียบต้นพยักหน้ารับสารภาพ "

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของรดาสะดุดกึกไปก้าวหนึ่ง ทว่าลลินยังคงเอ่ยต่อไปด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ราวกับกำลังเล่าเรื่องราวสัพเพเหระทั่วไป"เวลารักใคร ภาเขาจะทุ่มเทให้ทุกอย่าง... จนบางครั้งก็ลืมตัวเอง"รดาพยายามฝืนยิ้ม แม้ลึก ๆ ในใจจะเริ่มรู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างประหลาด "คุณภากรเขาเป็นคนดีมากค่ะ""ใช่ค่ะ เป็นคนดีมาก..." ลลินพยักหน้ารับ พลางเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่โดดเด่นอยู่บนเวที "แต่เขาเคยบอกฉันไว้อย่างหนึ่งนะคะ..."เธอเว้นจังหวะไปเล็กน้อย ละสายตากลับมาสบตากับรดา คล้ายกำลังนึกย้อนถึงความทรงจำอันแสนหวานในอดีต"ถ้าวันไหนคนที่เขารักทำให้เขาต้องผิดหวัง... เขาจะไม่มีวันให้โอกาสเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด"คำพูดนั้นไม่ต่างอะไรกับเข็มเล่มเล็ก ๆ ที่ทิ่มแทงลงตรงกลางใจ แม้ลลินจะเอ่ยมันออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทว่ารดากลับรู้สึกหน่วงขื่นในอกจนแทบหายใจไม่ออก...คืนนั้น หลังจากกลับมาถึงเพนต์เฮาส์ รดาดูเงียบขรึมผิดปกติไปจนภากรสังเกตเห็นได้ในทันที"เป็นอะไรหรือเปล่า" ชายหนุ่มเอ่ยถาม"เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร""โกหก" ภากรขยับเข้ามานั่งลงข้าง ๆ ก่อนจะเชยคางหญิงสาวขึ้นให้สบตากัน "ใครทำให้เธอคิดมาก พูดมาซิ"รดาลังเลอยู่ครู่ห

เย็นวันนั้น...แสงอาทิตย์สีส้มอมแดงทาทับไปทั่วทั้งห้องทำงานเมื่อภากรเสร็จสิ้นจากการประชุมอันยาวนาน ทันทีที่เขาเปิดประตูบานใหญ่เข้ามา สิ่งแรกที่สายตาของเขาคมกริบสะดุดเข้าอย่างจัง คือร่างบางของรดาที่กำลังนั่งคุดคู้เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานกว้าง แววตาของเธอเลื่อนลอยและเศร้าสร้อยจนคนมองรู้สึกใจหาย"รดา..." เสียงทุ้มเรียกชื่อเธอเบา ๆหญิงสาวสะดุ้งตัวโยนออกจากภวังค์ความคิด เธอรีบหันกลับมามองเขาและพยายามปั้นรอยยิ้มที่คิดว่าดูดีที่สุดส่งไปให้ "อ้าว... ประชุมเสร็จเรียบร้อยแล้วเหรอคะพี่กร""อืม เสร็จแล้ว"ภากรถอดเสื้อสูทตัวนอกออกแล้วพาดไว้ที่พนักเก้าอี้ จากนั้นจึงคลายเนกไทออกเล็กน้อยเพื่อลดความอึดอัด เขาเดินตรงดิ่งเข้ามาหาเธอทันทีโดยไม่แวะพักที่ไหน มือหนายื่นไปลูบกลุ่มผมนุ่มของเธออย่างอ่อนโยน "วันนี้เจ้าตัวเล็กดื้อกับแม่ไหมครับ?""ไม่ดื้อเลยค่ะ... แกน่ารักมาก" รดาตอบพร้อมกับใช้มือลูบท้องตัวเอง"แล้วคนเป็นแม่ล่ะ... ดื้อไหม?" คำถามหยั่งเชิงพร้อมรอยยิ้มมุมปากของภากร ทำให้รดาหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เพื่อกลบเกลื่อนความอึดอัด"หนูไม่ได้ดื้อสักหน่อยค่ะ พี่กรชอบปรักปรำ""เหรอ..." ภากรเลิกคิ้วสูง ท