Alle Kapitel von เด็กเลี้ยงภากร: Kapitel 81 – Kapitel 90

"พี่อยากเข้าไปทักทายลูกสักหน่อย..."เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหูบอบบาง นุ่มนวลทว่าสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวเนื้อเนียนละเอียดทำเอารดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ขนลุกซู่ด้วยความสยิวขยายวงกว้าง หญิงสาวปรือตาขึ้นมองสบสายตาคมปลาบของสามี สายตาคู่ที่เคยดุดันและเย็นชากับคนทั้งโลก แต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความรักและความต้องการอันลึกซึ้งที่พร้อมจะแผดเผาเธอให้ละลายคามือก่อนที่รดาจะได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด เรียวลิ้นอุ่นชื้นของภากรก็เริ่มทำหน้าที่ ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงต่ำ ลากไล้สัมผัสเปียกชื้นและร้อนผ่าวผ่านลำคอระหง ลงมายังร่องอกอิ่ม แวะเวียนหยอกเย้ากับยอดปทุมถันที่ชูชันชวนมอง จากนั้นจึงค่อย ๆ เลื่อนต่ำลงไปเรื่อย ๆ ผ่านหน้าท้องที่เริ่มนูนเด่นขึ้นมาเล็กน้อยอันเป็นพยานรักของพวกเขา เขาประทับจูบอย่างแสนรักตรงนั้นเนิ่นนาน ก่อนจะเคลื่อนตัวลงสู่จุดกึ่งกลางความเป็นสาวเรียวลิ้นอุ่นชื้นชโลมไล้หยอกล้อกับเนินเนื้ออวบอูมขาวผ่องไร้ขนสลวยอย่างแผ่วเบาแต่เน้นย้ำ ทุกสัมผัสที่กดลงมาเต็มไปด้วยความนุ่มนวลทว่าหนักแน่น สัมผัสวาบหวามระคนวาบหวิวสร้างความสยิวซ่านจนหญิงสาวต้องบิดกายเร่าอย่างลืมตัว ส

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาในห้องนั่งเล่นและห้องครัวที่เงียบสงบ รดาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสลับซับซ้อน ร่างกายแน่งน้อยยังคงรุม ๆ และปวดเมื่อยไปทั้งสรรพางค์กายจากบทเพลงรักอันเร่าร้อนยาวนานเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา ทั้งที่ริมระเบียงและพื้นพรมขนสัตว์หนานุ่มอันเป็นความทรงจำที่ทำให้แก้มเนียนร้อนผ่าวทุกครั้งที่นึกถึงหญิงสาวในชุดคลุมผ้าไหมซาตินสีหวานเดินประคองหน้าท้องที่นูนเด่นขึ้นมาเล็กน้อยลงมายังชั้นล่าง หลังจากที่จัดการส่งต้นน้องชายขึ้นรถโรงเรียนไปเรียนหนังสือเรียบร้อยแล้ว บ้านทั้งหลังจึงตกอยู่ในความเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงเธอกับสามีผู้อ่อนโยนทว่าดุดันในเรื่องบนเตียงอย่างภากรเท่านั้นบนโต๊ะอาหารไม้สักตัวยาวมีอาหารเช้าอย่างง่ายและน้ำส้มคั้นสดวางเตรียมพร้อมไว้ รดากำลังจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ทว่าวงแขนแกร่งอันคุ้นเคยกลับสอดเข้ามาโอบกอดเอวบางไว้จากทางด้านหลัง ลมหายใจอุ่นร้อนและกลิ่นกายหอมสะอาดหลังสรงน้ำของสามีเป่ารดลงบนซอกคอระหงจนรดาสะดุ้งเฮือก"ตื่นเช้าจังครับ... นึกว่าจะลุกไม่ไหวเสียอีก" เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหู ชวนให้รำลึกถึงเรื่องเมื่อคืน"พี่กร... ปล่อยก่อนค่ะ รดาจะกิน

นี่คือเวอร์ชันที่นำไปเกลาให้ภาษาไหลลื่น กระชับ และดึงอารมณ์ความละมุน (ฟีลกู๊ด) ออกมาให้ชัดเจนขึ้น พร้อมทิ้งท้ายปมความทรงจำและลลินให้ชวนติดตามตามที่แพลนไว้ค่ะตอนที่ 50: เหม็นพี่กรหนึ่งสัปดาห์หลังจากวันตรวจครรภ์ ภายในเพนต์เฮาส์หรูกลับมาอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะอีกครั้ง ข่าวฉาวคาวโลกีย์ที่เคยเป็นกระแสสังคมค่อย ๆ จางหายไป หลังศาลรับฟ้องคดีหมิ่นประมาทและมีหมายเรียกส่งตรงถึงผู้เกี่ยวข้องหลายราย วินาทีนี้ไม่มีเพจไหนกล้าเสี่ยงนำชื่อของรดามาเล่นสนุกอีกต่อไปภากรกลับไปทำงานตามปกติ ทว่ามีอยู่เรื่องหนึ่งที่ทำให้รองประธานมาดนิ่งผู้ไม่เคยหวั่นไหวกับสิ่งใด ถึงกับสูญเสียความมั่นใจเป็นครั้งแรกในชีวิตนั่นคือ... เขาเริ่มถูกภรรยาตัวเอง "ไล่"...เช้าวันเสาร์กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยฟุ้งไปทั่วห้องอาหาร ภากรเดินออกมาจากห้องแต่งตัวในชุดลำลองสีขาวสะอาด หลังจากอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า และฉีดน้ำหอมกลิ่นดาร์กโกโก้ปนวู้ดดี้ ซึ่งรดาเคยชมว่าชอบที่สุด"คนดี..." ชายหนุ่มระบายยิ้มพลางสาวเท้าเข้าไปหาภรรยาที่กำลังนั่งทานโจ๊กอยู่บนโต๊ะทว่า... ยังไม่ทันได้เข้าประชิดตัว รดาก็ยกมือขึ้นเบรกทันควัน"หยุดก่อนค่ะพี่กร!"ภากรชะงักก

ค่ำคืนภายในเพนต์เฮาส์ดำเนินไปอย่างเงียบสงบ แสงไฟสีส้มอบอุ่นขับเน้นให้บรรยากาศดูผ่อนคลาย หลังจากมื้ออาหาร ภากรอาสาเป็นคนล้างจานด้วยตัวเองโดยมีรดายืนล้างมืออยู่ข้าง ๆ และคอยส่งผ้าเช็ดมือให้ตามความเคยชินทุกการขยับตัว ทุกจังหวะที่ปลายนิ้วสัมผัสกันเบา ๆ กระตุ้นมโนภาพในหัวของชายหนุ่มให้แจ่มชัดขึ้นทีละน้อย‘พี่กร ล้างจานระวังหน่อยสิคะ ซุ่มซ่ามทำจานใบโปรดหนูแตกไปสองใบแล้วนะ’‘ก็เธอชวนฉันคุยจนเสียสมาธิเอง’‘อ้าว โยนความผิดให้หนูเฉยเลย!’เสียงหัวเราะต่อกระซิกในอดีตดังก้องในโสตประสาทอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ภากรชะงักมือไปชั่วครู่ ดวงตาคมหม่นแสงลงเล็กน้อยพลางสะบัดศีรษะเบา ๆ เพื่อไล่ความพร่าเลือน ความทรงจำของเขากำลังกลับมา... มันไม่ได้มาเป็นเรื่องราวร้อยเรียงยาวเหยียด แต่มาเป็นภาพฉายสั้น ๆ เป็นห้วงอารมณ์ และความรู้สึกที่ปะทุขึ้นมา"พี่กรเป็นอะไรหรือเปล่าคะ? ปวดหัวเหรอ" รดาที่สังเกตเห็นอาการนิ่งไปของสามีรีบเอ่ยถามด้วยความจำเป็นห่วง มือบางเอื้อมไปแตะที่ต้นแขนของเขาเบา ๆภากรหันกลับมามองใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความกังวล เขายิ้มบางเพื่อความสบายใจของเธอ"เปล่า... แค่คิดเรื่องงานเพลินไปหน่อย""แน่นะคะ? ถ้าเ

ภากรนั่งมองร่างบางที่นอนซมอยู่บนเตียงหลังจากอาการแพ้ท้องรอบเช้าผ่านพ้นไป รดาดูเพลียลงไปมาก ใบหน้าหวานซีดเซียวเล็กน้อยแต่ก็ยังมีรอยยิ้มจาง ๆ ยามที่เขายื่นถ้วยซุปอุ่น ๆ ให้“ทานอีกหน่อยนะรดา เพื่อลูก” น้ำเสียงของภากรทุ้มนุ่มและเต็มไปด้วยความอาทรรดาพยักหน้ารับ พยายามฝืนกลืนซุปเข้าไปทีละคำ โดยมีภากรคอยดูแลอยู่ข้าง ๆ ไม่ห่าง สายตาของเขาที่มองมาในวันนี้… มันดูแปรเปลี่ยนไปจากหลายวันก่อนอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่สายตาของคนที่กำลัง ‘พยายามทำความคุ้นเคย’ หรือ ‘พยายามทำหน้าที่สามี’ อีกต่อไปแต่มันคือสายตาของภากรคนเดิม คนที่รักเธอหมดทั้งหัวใจและพร้อมจะปกป้องเธอด้วยชีวิตรดาช้อนสายตาขึ้นมองเขาอย่างแปลกใจเล็กน้อย “พี่กรมองหนูทำไมคะ มีอะไรติดหน้าหนูเหรอ”ภากรสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มละมุนละไม “เปล่าหรอก พี่แค่รู้สึกว่า… เมียพี่ตอนป่วยก็น่ารักไปอีกแบบ”“ปากหวานขึ้นนะคะเนี่ย” รดาค้อนขวับ ใบหน้าซับสีเลือดขึ้นมาทันตา “ไปหัดพูดแบบนี้มาจากไหนคะ จำได้แล้วหรือไง”คำถามทีเล่นทีจริงของรดาทำให้หัวใจของภากรเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งก้าว ชายหนุ่มนิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะส่งยิ้มกลบเกลื่อนแล้วยื่นมือไปลูบหัวเธอเบา ๆ“ยั