All Chapters of เด็กเลี้ยงภากร: Chapter 101 - Chapter 110

ช่วงสายของวันถัดมา... บรรยากาศภายในห้องทำงานของเพนต์เฮาส์หรูยังคงเต็มไปด้วยความเงียบสงบ ภากรกำลังนั่งตรวจเอกสารด้วยความตั้งใจ โดยมีรดานั่งอ่านหนังสือเกี่ยวกับการดูแลเด็กอ่อนอยู่บนโซฟาไม่ไกลกัน มือเล็กอีกข้างลูบไล้หน้าท้องนูนเด่นของตัวเองไปมาด้วยความเคยชิน รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวานเมื่อสัมผัสได้ว่าเจ้าตัวน้อยในครรภ์กำลังประท้วงด้วยการดิ้นทักทายเบา ๆ เป็นระยะก๊อก... ก๊อก...เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำลายความเงียบ ก่อนตามมาด้วยเสียงอนุญาตสั้น ๆ ของเจ้าของห้อง"เชิญ"ประตูห้องทำงานเปิดออกพร้อมกับการก้าวเข้ามาของคมกริช ทว่าสีหน้าและท่าทางที่เคร่งขรึมผิดปกติของลูกน้องคนสนิท ทำให้ภากรต้องละสายตาจากกองเอกสารตรงหน้าทันที"บอสครับ""มีอะไร" ภากรเอ่ยถาม เสียงเข้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อรับรู้ได้ถึงมวลความตึงเครียดบางอย่างคมกริชลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังเรียบเรียงคำพูด ก่อนจะตัดสินใจรายงานออกไปตามตรง "เมื่อเช้าคุณหญิงอรอนงค์หมดสติครับ"คำรายงานนั้นทำให้รดาที่นั่งอยู่ถึงกับชะงักหันมามองด้วยความตกใจ ขณะที่ภากรวางปากกาในมือลงกับโต๊ะเสียงดังฉาด"เกิดอะไรขึ้น!""คุณหมอประจำตัวแจ้งว่าความดันขึ้

บรรยากาศภายในห้องนอนกว้างตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอคอยย้ำเตือนสติ ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาอยู่พักใหญ่ ราวกับต้องการปล่อยให้หยาดน้ำตาทำหน้าที่ชะล้างความขุ่นมัวที่ค้างคามาเนิ่นนานรดายืนนิ่ง ดวงตาคู่สวยแดงระเรื่อและชุ่มไปด้วยน้ำตา เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าผู้หญิงที่เคยเชิดหน้ามองเธอด้วยสายตาเหยียดหยามและเปี่ยมด้วยทิฐิมาตลอดชีวิต จะยอมลดศักดิ์ศรีของตัวเองลงเพื่อกล่าวคำว่า ‘ขอโทษ’ ออกมาจากใจจริงส่วนคุณหญิงอรอนงค์เองก็ไม่ต่างกัน ตลอดชีวิตที่ผ่านมาท่านไม่เคยก้มหัวให้ใคร ไม่เคยต้องเอ่ยปากขอโทษคนที่ท่านเคยตราหน้าว่ามีฐานะต่ำกว่า แต่วันนี้ท่านกลับทำมันด้วยความเต็มใจ เพราะเพิ่งตระหนักได้ในวันที่เกือบสายว่า คนที่ท่านเคยประณามว่าไม่คู่ควร กลับเป็นคนที่มีหัวใจสูงส่งและงดงามที่สุด"คุณแม่คะ..." รดาเอ่ยเรียกเสียงแผ่วพลางขยับเข้าไปใกล้เตียงนอน หญิงสาวค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง ก่อนจะยื่นมือเล็กไปกุมมือที่เริ่มเหี่ยวย่นตามวัยของหญิงสูงวัยเอาไว้อย่างทะนุถนอม มือคู่นั้นเย็นเฉียบกว่าที่เธอคิดไว้มาก"หนูรับคำขอโทษของคุณแม่ค่ะ"น้ำเสียงนุ่มนวลและแววตา

รถยนต์คันหรูแล่นฝ่าสัญญาณไฟจราจรด้วยความเร็ว ภายใต้การนำทางของรถมอเตอร์ไซค์ตำรวจนำขบวนที่คมกริชประสานงานจัดการไว้ให้ล่วงหน้าอย่างฉุกเฉินตลอดทาง... มือหนาของภากรบีบกระชับมือเล็กของรดาไว้แน่นจนเหงื่อซึม"เจ็บมากไหมครับรดา? เจ็บตรงไหน? เจ็บระดับไหน?"เขาถามรัวเร็วเป็นครั้งที่สิบในรอบห้านาที ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติจะนิ่งสนิทและอ่านยาก บัดนี้คิ้วขมวดมุ่นจนแทบจะผูกเป็นโบว์รดาพยายามหายใจเข้าออกยาว ๆ ตามจังหวะที่เคยฝึกมา พลางพยักหน้ารับเบา ๆ "เริ่ม... เริ่มถี่ขึ้นแล้วค่ะพี่กร"ภากรตาโต หันขวับไปสั่งคนขับรถเสียงเข้ม "เร็วกว่านี้อีก! เหยียบไปเลย!""บอสครับ..." คมกริชที่นั่งอยู่เบาะหน้าหันกลับมาปราม เสียงอ่อย "นี่ก็ความเร็วทะลุไมล์แล้วครับ เร็วกว่านี้ต่อให้มีรถนำขบวน ผู้กำกับก็คงต้องเชิญบอสไปกินกาแฟที่โรงพักแล้วครับ""งั้นก็โทรหาผู้กำกับ! บอกเขาว่าเมียฉันจะคลอด! เดี๋ยวฉันซื้อรถตราโล่ให้ใหม่สามคันเลย!""..." คมกริชถึงกับอ้าปากค้าง พูดไม่ออกกับความ 'สายเปย์สายลน' ของเจ้านายแม้แต่รดาที่กำลังเผชิญกับอาการเจ็บท้องเตือนยังหลุดหัวเราะคิก เธอใช้มืออีกข้างตบหลังมือสามีเบา ๆ "พี่กรคะ... ใจเย็น ๆ ค่ะ คนที่

สองชั่วโมงต่อมา...ภายในห้องพักฟื้นพิเศษวีไอพีของโรงพยาบาล บรรยากาศอบอวลไปด้วยไออุ่นและความเงียบสงบอันแสนละมุน รดานอนเอนพิงหมอนใบโตบนหัวเตียง แม้ใบหน้าจะยังมีร่องรอยของความเหนื่อยล้าจากการผ่านศึกหนัก แต่ประกายความสดใสและอิ่มเอมในดวงตาของคนเป็นแม่กลับเปล่งประกายงดงามกว่าครั้งไหน ๆบนอ้อมอกของเธอ... เด็กหญิงตัวน้อยกำลังหลับปุ๋ย แก้มยุ้ย ๆ เบียดซบกับเนินอกแม่ชวนให้น่าเอ็นดู ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มขยับดูดเบา ๆ ตามสัญชาตญาณ ขนตางอนยาวทอดเงาบนผิวแก้มสีชมพูระเรื่อ ใครเห็นก็อดเทใจให้ไม่ได้ส่วนภากร... นับตั้งแต่ลูกสาวลืมตาดูโลก ชายหนุ่มแทบไม่ยอมห่างจากข้างเตียงเลยแม้แต่วินาทีเดียว เขานั่งกุมมือรดาไว้ข้างหนึ่ง อีกข้างคอยลูบแผ่นหลังบอบบางของลูกสาวเบา ๆ ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติจะเย็นชาและตึงขรึม บัดนี้กลับคลี่ยิ้มกว้างจนตาหยีเขามองหน้าลูก... แล้วยิ้มหันมองหน้าภรรยา... ก็ยิ้มกว้างกว่าเดิมจนคนถูกมองอดจะเขินและแซวไม่ได้ "พี่กรคะ ยิ้มจนแก้มจะปริถึงใบหูอยู่แล้วนะ"ภากรหัวเราะในลำคอเบา ๆ พลางโน้มตัวลงไปประทับจุมพิตที่หน้าผากของรดาอย่างแสนรัก "ก็พี่มีความสุข... มีความสุขมากจริง ๆ ขอบคุณนะรดา ขอบคุณที่สุด"

หลังจากวันนั้นที่รดาได้กลับไปเผชิญหน้าและส่งมอบสมุดบัญชีเงินฝากเล่มเล็กให้แด่ผู้เป็นแม่แท้ ๆ ความอึดอัดหน่วงหนักที่เคยตกค้างอยู่ในใจมานานหลายปีก็คล้ายจะมลายหายไปจนหมดสิ้น หัวใจของเธอเบาเบาและเป็นอิสระอย่างแท้จริงทว่า... สำหรับรดาแล้ว คำว่า ‘ทำหน้าที่ลูกครั้งสุดท้าย’ มันไม่ได้จบลงเพียงแค่การทิ้งเงินไว้ให้ประทังชีวิตในห้องเช่าซอมซ่อผุพังเหล่านั้นสองสัปดาห์ต่อมา...รดาขออนุญาตภากรพาลูกสาวตัวน้อยออกไปข้างนอก โดยมี ‘คมกริช’ และ ‘ต้น’ น้องชายร่วมสายเลือดนั่งรถไปด้วยกัน ทิศทางที่รถตู้ครอบครัวคันหรูแล่นไป ไม่ใช่ห้างสรรพสินค้าหรือโรงพยาบาล แต่กลับเป็นหมู่บ้านจัดสรรเก่าแถบชานเมือง... สถานที่ที่รดาและต้นเคยมีบาดแผลในวัยเด็กรถจอดสนิทลงที่หน้าบ้านปูนสองชั้นหลังหนึ่ง บ้านหลังนี้เคยเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของครอบครัว ก่อนที่ผู้เป็นแม่จะเอาไปจำนองเพื่อหาเงินมาปรนเปรอและใช้หนี้พนันให้พ่อเลี้ยง จนหลุดลอยไปอยู่ในมือของคนอื่นบัดนี้ สภาพบ้านที่เคยทรุดโทรมและรกร้าง กลับถูกรีโนเวทใหม่จนสะอาดตา ผนังถูกทาสีครีมดูอบอุ่น พื้นที่หน้าบ้านถูกดัดแปลงเป็นร้านขายของชำขนาดกำลังดี มีหลังคากันสาด ยื่นออกมา ชั้นวางสินค้