All Chapters of เด็กเลี้ยงภากร: Chapter 21 - Chapter 30

รดานั่งนิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ ดวงตากลมโตสั่นระริกทอดมองเสี้ยวหน้าคมคายของสามีหนุ่มใหญ่อย่างไม่สบายใจ แม้ภากรจะพยายามควบคุมอารมณ์ดิบเถื่อนไว้มากเพียงใด ทว่าความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขากลับปิดไม่มิด มันน่ากลัว... จนชวนให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะภากรกดตัดสายโทรศัพท์ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะช้า ๆ ชายหนุ่มปรับเปลี่ยนสีหน้าให้เรียบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยามหันกลับมาสบตากับเธอ“ทำไมทำหน้าแบบนั้นครับ”รดาเม้มริมฝีปากแน่นข่มความหวั่นใจ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงแผ่ว “แดดดี้... จะฆ่าเขาจริง ๆ เหรอคะ”คำถามตรงไปตรงมานั้นส่งผลให้ภากรเงียบงันไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมสีนิลทอดมองใบหน้าหวานนิ่งสนิท ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะก้าวกลับมาทรุดตัวนั่งลงบนขอบเตียง มือหนาเอื้อมมาเกาะกุมมือเล็กของเธอไว้หลวม ๆ ทว่ามั่นคง“ถ้าคนคนนั้นคิดจะทำร้ายเธอกับลูก...” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นเรียบนิ่ง ทว่าแฝงความเหี้ยมเกรียมจนน่าขนลุก “ฉันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องเก็บลมหายใจของมันไว้”รดาใจหายวาบไปในพริบตา แม้จะรู้ดีว่าภากรมีโลกอีกด้านที่อาบไปด้วยสีเลือดและคราบน้ำตา แต่พอได้ยินเขาพูดเรื่องคอขาดบาดตายออกมาอย่างง่ายดายเช่นนี

เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของภากรแทรกขึ้นในที่สุด เพียงสองคำสั้น ๆ ทว่าเฉียบขาดและเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตจนปลายสายที่กำลังพล่ามพลันเงียบกริบลงในบัดดลรดาเงยหน้าหวานขึ้นมองเขาผ่านม่านน้ำตา ภากรหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถือไว้ ดวงตาคู่คมเข้มดำสนิทไร้ก้นบึ้งดูน่ากลัวดั่งมัจจุราช“พูดพล่ามจบหรือยัง”แม่ของรดาชะงักไปครู่ใหญ่ ก่อนที่น้ำเสียงจะอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อตระหนักรู้ว่าเจ้าของเสียงทรงอำนาจนี้คือใคร [“ค... คุณภากรเหรอคะ”]“ใช่” น้ำเสียงเรียบนิ่งของมาเฟียหนุ่มใหญ่ ส่งผลให้อุณหภูมิภายในห้องพักฟื้นลดต่ำลงจนหนาวสะท้าน “เมื่อกี้... คุณด่าผู้หญิงของผมว่าอะไรนะ”ปลายสายเงียบสงัดไร้เสียงตอบรับภากรจุดยิ้มที่มุมปากช้า ๆ ทว่ามันกลับเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ชวนให้คนมองรู้สึกขนลุกซู่ “พูดใหม่อีกทีสิ พอดีเมื่อกี้ผมยังฟังไม่ค่อยถนัดหู”[“ม... ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะคุณภากร คือพวกเราแค่อยากจะ...”]“สามล้านใช่ไหม”พ่อเลี้ยงของรดารีบตะครุบเหยื่อรับคำทันที [“ใช่ครับ ๆ ! ถ้าคุณภากรเมตตาช่วยเหลืองวดนี้ พวกผมสองคนสัญญาว่าจะไม่มาเฉียดใกล้หรือยุ่งเกี่ยวกับรดาอีกเลยครับ”]“ใครบอกว่าผมจะให้”ประโยคสวนกลับนิ่ม ๆ ทว่

หัวใจของรดาเต้นรัวกระหน่ำจนรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก “ทำไม... ทำไมเขาต้องทำขนาดนี้ด้วยคะ”“เพราะมันรู้ดีว่าเธอคือดวงใจ และเป็นจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของฉัน” น้ำเสียงของภากรดิ่งลึกน่ากลัวขึ้นทุกขณะ “และมันกำลังเปิดฉากเล่นสงครามประสาทกับฉัน”บรรยากาศภายในห้องพักฟื้นพลันตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าอึดอัด รดาก้มหน้าลงช้า ๆ มือเล็กกำผ้าห่มแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว “ถ้าไม่มีหนูสักคน... เรื่องราวทุกอย่างคงไม่วุ่นวายขนาดนี้”“อย่าริอ่านคิดอะไรโง่ ๆ แบบนั้นรดา” ภากรตวาดขัดเสียงเข้มเฉียบขาดจนเธอต้องสะดุ้งเงยหน้าขึ้นมอง มาเฟียหนุ่มใหญ่ใช้สองมือหนาประคองใบหน้าหวานเอาไว้ บังคับให้ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคมเข้มของเขา “ต่อให้ไม่มีเธอเกิดขึ้นมาบนโลกใบนี้ ฉันกับไอ้อิทธิพลก็ต้องห้ำหั่นล้างบางกันจนตายไปข้างหนึ่งอยู่ดี”“แต่ตอนนี้...” ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาจนชิด ปลายจมูกโด่งคมแทบชนกัน “มันรนหาที่ตายผิดมหันต์... ที่เลือกแตะต้องผู้หญิงของฉัน”หัวใจของรดาสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันจนแยกไม่ออก ภากรในยามนี้ช่างดูน่าเกรงขาม โหดเหี้ยม ทว่าในขณะเดียวกันก็มอบความอบอุ่นปลอดภัยให้เธอได้อย่างมหาศาล ผู้ชายคนนี้พร้อ

ภายในโกดังร้างริมท่าเรือคลองเตย บรรยากาศอับชื้นและคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่องลอยฟุ้ง เสียงคลื่นสาดกระทบฝั่งดังเป็นจังหวะหนักหน่วงท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืน แสงไฟสีส้มสลัวจากเสาไฟส่องให้เห็นเงาร่างของชายฉกรรจ์จำนวนมากยืนกระจายกำลังอยู่รอบพื้นที่ อาวุธครบมือในท่าทีพร้อมทำศึกสงครามคมกริชก้าวลงจากรถนำขบวน ก่อนจะรีบวิ่งมาเปิดประตูเบาะหลังให้ผู้เป็นนายภากรก้าวเท้าลงจากรถโรลส์รอยซ์สีดำทมิฬด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทขับเน้นให้ใบหน้าคมคายดูดุดันและเย็นชาเกินมนุษย์ปุถุชน“คนของอิทธิพลอยู่ด้านในครับบอส” คมกริชรายงานเสียงต่ำ “เหมือนพวกมันกำลังลำเลียงของลงเรือ”ภากรจุดยิ้มที่มุมปากช้า ๆ “ของผิดกฎหมาย?”“อาวุธสงครามกับยาเสพติดล็อตใหญ่ครับ”“ดี” คำตอบสั้น ๆ ทว่าแฝงกระแสความเหี้ยมเกรียมจนคนฟังหนาววาบไปถึงกระดูก เพราะยามใดที่ภากรเอ่ยคำว่าดีนั่นหมายความว่า... คืนนี้ฝั่งตรงข้ามไม่มีทางได้เหลือลมหายใจกลับไปง่าย ๆ แน่มาเฟียหนุ่มใหญ่สาวเท้าเข้าไปในโกดังอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าสง่างามน่าเกรงขาม โดยมีกลุ่มบอดี้การ์ดชุดดำก้าวตามติดเป็นปราการเหล็ก ทันทีที่สมุนของอิทธิพลหันมาเห็นหน้า รรยากา

“อื้อ…! อื้อออ!”ทันทีที่เห็นหน้าภากร น้ำตาของหญิงสาวก็ทะลักทะลายออกมาอีกระลอก หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบด้วยความเจ็บปวด“รดา…”เขากำลังจะก้าวเข้าไปหา ทว่าเสียงปรบมือเนิบนาบกลับดังขัดขึ้นจากด้านบนแปะ… แปะ… แปะ…ภากรชะงักเท้า ก่อนจะตวัดสายตาขึ้นมองชั้นสองของโกดัง ร่างสูงของชายคนหนึ่งค่อย ๆ ก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าคมคายนั้นมีส่วนคล้ายภากรอยู่หลายส่วน หากแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเย็นชาอิทธิพล... พี่ชายต่างมารดาของเขา“ไม่เจอกันนานนะ… น้องชาย”ภากรจ้องมองอีกฝ่ายนิ่ง สายตาคู่คมเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ปิดไม่มิด “ปล่อยเมียกู”อิทธิพลแค่นหัวเราะ “ใจร้อนเหมือนเดิมเลยนะ”เขาค่อย ๆ เดินลงบันไดมาอย่างไม่รีบร้อน มือข้างหนึ่งถือปืนพกสีดำสนิทไว้หลวม ๆ “ฉันแค่สงสัย...” ชายหนุ่มเอียงคอมองรดาด้วยรอยยิ้มหยัน “ว่าอีเด็กนี่มันมีดีอะไร ถึงทำให้คนอย่างแกคลั่งได้ขนาดนี้”ภากรกำหมัดแน่นจนกระดูกลั่น “อย่าเอาสันดานสกปรกของมึงมาแตะต้องเธอ”“หึ…” อิทธิพลยิ้มกว้างขึ้น ก่อนจะเดินไปหยุดยืนข้างเก้าอี้ของรดา หญิงสาวตัวสั่นระริกทันทีเมื่ออีกฝ่ายใช้นิ้วเชยคางเธอขึ้นอย่างคุกคาม“ปล่อยหนู…” รดาสะอื้นไห้เสียงสั่นเครือ