All Chapters of เด็กเลี้ยงภากร: Chapter 31 - Chapter 40

“แดดดี้!!!”เสียงกรีดร้องดของรดาดังลั่ ในนยามที่ร่างสูงใหญ่ของภากรชะงักนิ่งงันอยู่ตรงหน้าเธอ ของเหลวสีแดงฉานค่อย ๆ ไหลซึมทะลักออกมาจากปากแผลบริเวณสีข้างด้านขวา ก่อนจะหยดลงกระทบพื้นคอนกรีตเย็นเยียบทีละหยด... ทีละหยดรดาหน้าซีดจนแทบไร้สีเลือด “มะ… ไม่นะ… แดดดี้”หัวใจของเธอราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบเค้นจนบดบี้แตกสลาย... ภากรถูกยิงซ้ำอีกแล้วร่างหนาของมาเฟียหนุ่มทรุดฮวบลงไปครึ่งหนึ่งด้วยแรงปะทะจากกระสุนปืน ทว่าอ้อมแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามกลับยังคงตระกองกอดเรือนร่างระหงของรดาเอาไว้แน่นหนา ราวกับหวาดกลัวว่าหากเขาปล่อยมือ... เธอจะได้รับอันตรายแม้เพียงปลายก้อย“แดดดี้… ฮึก… เลือดออกเยอะมากเลย” มือเล็กที่สั่นเทาจนกุมไม่อยู่รีบยกขึ้นกดปากแผลโชกเลือดให้เขา น้ำตาไหลทะลักนองหน้าไม่ขาดสายภากรหอบหายใจหนักหน่วงจนอกกระเพื่อม ใบหน้าคมคายซีดเผือดลงอย่างรวดเร็วจากการสูญเสียเลือดปริมาณมาก ทว่านัยน์ตาสีนิลดำดิ่งคู่นั้นกลับยังคงสบประสาทตาจับจ้องเพียงเธอไม่วางตา“เจ็บ... ตรงไหนไหม” น้ำเสียงแรกที่หลุดออกจากเรียวปากหยักที่เริ่มแห้งผาก... กลับเป็นคำถามด้วยความห่วงใยในตัวเธอรดาสะอื้นไห้จนตัวโยนจนแทบเปล

“บอสครับ!”คมกริชวิ่งถลันกลับเข้ามา ก่อนจะหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นสภาพของผู้เป็นเจ้านาย“ต้องรีบส่งโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!”ลูกน้องอีกสองคนปราดเข้ามาช่วยประคองร่างของภากรทันที แต่เพราะเสียเลือดมากเกินไป ร่างสูงใหญ่จึงแทบประคองสติไว้ไม่อยู่“แดดดี้…” รดารีบคว้ามือเขาไว้แน่น เดินตามไปทั้งน้ำตา “หนูอยู่นี่นะ… คุณห้ามหลับเด็ดขาดนะ…”ภากรถูกพาขึ้นรถอย่างรวดเร็ว คมกริชประจำตำแหน่งคนขับก่อนจะเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานออกจากโกดังด้วยความเร็วสูงภายในรถอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดชวนใจเสีย รดานั่งกอดร่างหนาไว้แน่น มือเล็กพยายามกดบาดแผลของเขาไว้สุดกำลัง แม้ว่าหยาดเลือดสีเข้มจะไหลซึมจนเปื้อนชุดคนไข้ของเธอไปหมดแล้วก็ตาม“ฮึก… ทำไงดี…” หญิงสาวสะอื้นไห้จนตัวโยน หายใจแทบไม่ทันภากรปรือตาขึ้นมองเธออีกครั้งอย่างยากลำบาก มุมปากหยักขยับออกเสียงแผ่วเบา“เด็กโง่…”“คะ…”“ร้องไห้… ไม่สวยเลย…”ทั้งที่ตัวเองใกล้หมดสติเต็มที แต่ก็ยังเจียดเรี่ยวแรงอันน้อยนิดมาปลอบโยนเธอ รดากัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะก้มลงประทับจูบที่หน้าผากของเขาด้วยริมฝีปากที่สั่นเทา“งั้นหนูจะไม่ร้องแล้ว…” หญิงสาวรับคำทั้งที่น้ำตาเม็ดโตยังคงร่วงเผาะไม่ขาดสาย “เ

“แดดดี้…” เสียงหวานกระซิบแผ่ว นิ้วเรียวเล็กลูบหลังมือหนาอย่างทะนุถนอม “วันนี้ลูกดิ้นด้วยนะคะ…”รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าทั้งน้ำตาที่ยังคงคลอเบ้า ตลอดสามวันที่ผ่านมา รดาเอาแต่พูดคุยกับร่างที่ไร้สติ เล่าเรื่องลูก เรื่องอาหารที่เธอกล้ำกลืนทานได้บ้างไม่ได้บ้าง และเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ อีกสารพัด ราวกับกลัวว่าหากเธอหยุดพูด… ความเงียบเชียบจะดึงเขาให้จมดิ่งสู่นิทราตลอดกาลแกร๊ก…เสียงเปิดประตูดังขึ้นแผ่วเบา คมกริชก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ“คุณรดาครับ”รดาเหลียวกลับไปมอง ก่อนจะฝืนยิ้มบางเบา “พี่คมกริช…”เลขาหนุ่มมองสภาพของหญิงสาวแล้วก็ได้แต่ลอบถอนหายใจ “คุณรดาควรไปพักผ่อนบ้างนะครับ”“หนูไม่ง่วงค่ะ” แม้ปากจะบอกปัด แต่เสียงที่แหบพร่ากลับฟ้องชัดถึงความอ่อนล้าขั้นสุดคมกริชอ้าปากเตรียมจะทัดทาน ทว่าในตอนนั้นเอง—ปี๊บ… ปี๊บ… ปี๊บ…เสียงเครื่องสัญญาณชีพจรเปลี่ยนจังหวะกระชั้นชิดกะทันหัน รดาชะงักกึก ก่อนจะรีบหันขวับกลับไปมองคนบนเตียง หัวใจเธอเต้นรัวแรงเมื่อเห็นว่า… นิ้วมือของภากรขยับน้อย ๆ“แดดดี้?” หญิงสาวเบิกตากว้าง รีบผุดลุกขึ้นยืน “แดดดี้คะ!”เปลือกตาคมกระตุกช้า ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ปรือลืม

ขณะเดียวกัน ภายในห้องพักฟื้น...ภากรนอนนิ่งอยู่บนเตียง สายตาคมปลาบทอดมองออกไปนอกบานกระจกหน้าต่างอย่างเงียบเชียบเขากำลังรู้สึกแปลก... มันเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดอย่างอธิบายไม่ได้ ยามที่เห็นผู้หญิงคนนั้นหลั่งน้ำตา ทั้งที่สมองส่วนลึกกรีดร้องตอกย้ำว่าเขาไม่รู้จักเธอ ทว่าก้อนเนื้อในอกซ้ายกลับรู้สึกล้าและหนักอึ้งอย่างประหลาดทุกครั้งที่หยาดน้ำตาของเธอร่วงริน โดยเฉพาะยามที่เธอเอ่ยประโยคสั้น ๆ นั้นออกมา‘ลูกของคุณค่ะ’ภากรหลับตาลงช้า ๆ พยายามเค้นความทรงจำที่หายไป แต่ยิ่งเขาฝืนพยายาม ศีรษะก็ยิ่งปวดหนึบราวกับจะปริแตก ทันใดนั้น ภาพเลือนรางบางอย่างก็แวบผ่านเข้ามาในมโนสำนึก... เสียงร้องไห้คร่ำครวญของผู้หญิงคนหนึ่ง... เสียงหวานที่สั่นระริกยามเอ่ยเรียกเขาว่า ‘แดดดี้’... และสัมผัสอุ่นวาบจากฝ่ามือเล็ก ๆ ที่เคยกุมมือเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปม ก่อนจะยกมือขึ้นมากดขมับตัวเองไว้“อึก...” ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจนเขาต้องบดกรามแน่นแกร๊ก...เสียงเปิดประตูระลอกใหม่ดังขึ้น คมกริชเดินกลับเข้ามาในห้องช้า ๆ“บอสครับ”ภากรลืมตาขึ้นมองเลขาคนสนิท “ผู้หญิงคนนั้น...”คมกริชชะงักไปเล็กน้อย “ค

เสียงโวยวายดังขึ้นที่หน้าห้องทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนพลอยทำให้บรรยากาศภายในห้องพักฟื้นตึงเครียดขึ้นตามลำดับ“ฉันจะเข้าไปหาลูกสาวฉัน! พวกแกมีสิทธิ์อะไรมาขวาง!”“คุณนายครับ รบกวนใจเย็น ๆ ก่อนครับ!”เสียงของการ์ดชุดดำและพยาบาลประจำตึกพยายามระงับเหตุการณ์ดังปะปนกันวุ่นวาย รดาใบหน้าซีดเผือดลงทันที เพียงแค่ได้ยินกระแสเสียงของผู้เป็นแม่ ร่างกายของเธอก็เริ่มสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ความทรงจำอันโหดร้ายและบอบช้ำในอดีตย้อนกลับมาทับถมจนหญิงสาวรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจตายภากรสังเกตเห็นปฏิกิริยานั้นในทันที นัยน์ตาสีนิลคู่คมค่อย ๆ หรี่ลงอย่างเยือกเย็นแม้สมองจะยังปฏิเสธและว่างเปล่า ทว่าก้อนเนื้อในอกซ้ายกลับตอบสนองเร็วกว่าความคิด... เขาไม่ชอบเลย ไม่ชอบอย่างรุนแรงยามที่ต้องเห็นผู้หญิงตรงหน้ากลัวจนตัวสั่นแบบนี้“พี่คมกริช…” รดาเค้นเสียงแผ่วสั่น “ช่วยบอกแม่ให้กลับไปทีได้ไหมคะ หนู... หนูยังไม่พร้อมเจอ…”ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยจบประโยคปัง!บานประตูห้องผู้ป่วย VIP ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง หญิงวัยกลางคนในชุดหรูหราทว่าดูฉูดฉาดเกินพอดีก้าวฉับ ๆ เข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกแกมโลภ“อีรดา!”ทันทีที่สายตา