All Chapters of เด็กเลี้ยงภากร: Chapter 51 - Chapter 60

ภายในห้องน้ำหญิง รดายืนพิงซิงก์ล้างหน้าเงียบ ๆ สายน้ำเย็นจัดที่ไหลผ่านปลายนิ้วไม่ได้ช่วยลดทอนความอึดอัดแน่นตึงในอกลงได้เลยแม้แต่น้อยเธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบตาตัวเองในกระจก... ใบหน้าที่ซีดเซียว ขอบตาที่เริ่มบวมแดง สภาพของเธอในตอนนี้แทบไม่มีสิ่งไหนไปเทียบเคียงลลินได้เลย ผู้หญิงคนนั้นทั้งสวย สง่า วางตัวฉลาด และดูเหมาะสมคู่ควรกับภากรทุกกระเบียดนิ้ว ต่างจากเธอที่เป็นเพียงเด็กผู้หญิงธรรมดา ๆ คนหนึ่งรดาก้มหน้าลงช้า ๆ ฝ่ามือเล็กทาบลงบนหน้าท้องตัวเองแผ่วเบา“ลูกจ๋า...” น้ำเสียงหวานสั่นเครือพร่ำบอกสิ่งมีชีวิตตัวน้อย “แม่ควรทำยังไงดี...”หยาดน้ำตาที่พยายามอดกลั้นไหลร่วงลงมาอีกครั้ง เธอพยายามเข้มแข็งมาตลอด แต่ลึก ๆ ในใจเธอกลัวเหลือเกิน กลัวว่าสักวันหากภากรจำทุกอย่างได้หมด... เขาจะเลือกเดินกลับไปหาคนที่คู่ควรกับเขาจริง ๆ ไม่ใช่เธอรดาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดข่มทุกความอ่อนแอเอาไว้ ก่อนจะพาขาร่างอันหนักอึ้งเดินกลับไปยังห้องพักฟื้น ทว่าทันทีที่มือเล็กผลักบานประตูเปิดออก... ภาพตรงหน้าก็ทำเอาหัวใจของเธอหยุดเต้นไปดื้อ ๆเสียงหัวเราะใสกระจ่างของลลินดังแว่วมา ลลินนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงคนไข้ ใบหน้าส

สองอาทิตย์ต่อมา...หลังจากคุณหมอเจ้าของไข้อนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลได้ ภากรก็ยืนกรานจะกลับเพนต์เฮาส์ของตัวเองทันที แม้แผลผ่าตัดบริเวณหน้าอกและแผ่นหลังจะยังไม่หายสนิทดีนัก แต่สำหรับคนอย่างเขา การต้องนอนแหงนมองเพดานโรงพยาบาลนานเกินไปถือเป็นเรื่องทนทานที่น่าทรมานสิ้นดี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... การที่มีรดามาคอยอยู่ใกล้ ๆ แต่เขากลับต้องนอนแยกเตียงกับเธอ“แดดดี้คะ เดินช้า ๆ สิคะ” รดารีบถลาเข้าไปช่วยประคองร่างสูงใหญ่ เมื่อเห็นว่าเขาก้าวเท้าเร็วเกินไปจนน่ากลัวจะกระทบกระเทือนบาดแผลภากรก้มลงมองมือเล็กที่จับหมับเข้าที่ท่อนแขนของตัวเอง ก่อนที่มุมปากหยักจะขยับขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง “ห่วงผม?”“ก็แน่นอนสิคะ” หญิงสาวทำหน้างอใส่ “คุณเพิ่งโดนยิงมาไม่กี่วันเองนะ”“ผมไม่เป็นไร”“ไม่เป็นไรตรงไหนกัน” รดาเถียงกลับทันควันอย่างลืมตัว “เมื่อคืนยังนอนพลิกตัวไปมาเพราะปวดแผลจนหลับ ๆ ตื่น ๆ อยู่เลย”ภากรชะงักกึก ก่อนจะหันไปจ้องหน้าเธอนิ่ง “คุณแอบเฝ้าผมทั้งคืน?”รดาหลุดปากพูดความจริงออกไปแล้วถึงเพิ่งระลึกได้ แก้มเนียนเริ่มขึ้นสีระเรื่อลามไปถึงพวงแก้ม “หนูแค่... นอนไม่ค่อยหลับค่ะ”ภากรไม่ได้เอ่ยล้อเลียนอะไรต่อ ทว่าสายตาคมคา

หลังมื้ออาหารค่ำผ่านไป รดากำลังนั่งพับเสื้อผ้าเด็กอ่อนที่คมกริชแอบสั่งคนไปซื้อมาให้จนเต็มห้องรับแขก เนื่องจากภากรบ่นอุบอยู่ทุกวันว่าอยากเห็นของใช้ของลูก แม้ว่าตอนนี้อายุครรภ์ของเธอจะยังไม่มากนักก็ตาม“ซื้อเร็วไปหรือเปล่าคะเนี่ย” รดาหัวเราะเบา ๆ พลางหยิบถุงเท้าคู่จิ๋วขึ้นมาดูด้วยความเอ็นดู“ไม่เร็ว” เสียงทุ้มตอบกลับมาจากโซฟาฝั่งตรงข้ามภากรกำลังนั่งอ่านรายงานของบริษัทอยู่ ทว่าสายตาคมคายกลับเอาแต่เหลือบมองเธอและกองเสื้อผ้าเด็กตรงหน้าอยู่ตลอดเวลา “ลูกของฉันต้องมีพร้อมทุกอย่าง”รดาส่ายหน้ายิ้ม ๆ “คุณกรนี่นะ…”ภากรเงยหน้าขึ้นจากเอกสารในทันที คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย “เมื่อกี้เรียกว่าอะไรนะ”“คะ?”“เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่าอะไร”รดานิ่งทบทวนคำพูดตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง “คุณกร... ไงคะ?”ภากรนิ่งไป ก่อนที่มุมปากหยักจะขยับยกขึ้นน้อย ๆ “เรียกแบบนี้ก็ดี”“อ้าว” รดาหลุดหัวเราะอย่างนึกขัน “แล้วปกติหนูเรียกว่าอะไรล่ะคะ”ชายหนุ่มปิดแฟ้มเอกสารลงช้า ๆ ก่อนจะทอดสายตามองตรงมาที่เธออย่างจริงจัง “แดดดี้”“...”“ฟังแล้วรู้สึกแก่”คราวนี้รดาถึงกับหลุดหัวเราะเสียงดังออกมาทันที “แต่คุณเป็นคนบังคับให้หนูเรียกเองนี่คะ

ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน เพนต์เฮาส์หรูที่เคยเงียบสงบกลับอัดแน่นไปด้วยกล่องพัสดุน้อยใหญ่จนแทบไม่มีพื้นที่ให้ก้าวเดิน รดานั่งกะพริบตาปริบ ๆ มองกองทัพสิ่งของที่สูงชันขึ้นมาเกือบถึงระดับเอวของเธอด้วยความอัศจรรย์ใจ“พี่กร...”“หืม” ภากรส่งเสียงตอบในคอ ขณะที่มือหนากำลังตวัดปากกาเซ็นเอกสารรับสินค้าจากเจ้าหน้าที่ขนส่งด้วยท่าทีจริงจังราวกับกำลังลงนามในสัญญาร่วมทุน“นี่อะไรกันอีกล่ะคะ”“ของลูก”“...” รดาเงียบไปอึดใจ “อีกแล้วเหรอคะ”“อืม”คุณแม่ยังสาวลอบถอนหายใจยาว พลางหยิบกล่องพัสดุกล่องหนึ่งที่วางอยู่ใกล้ตัวขึ้นมาเปิดดู ด้านในปรากฏเป็นชุดเสื้อผ้าเด็กอ่อนสีฟ้าครามไซส์เล็กจิ๋ว ดีไซน์น่ารักน่าเอ็นดูจนหัวใจคนมองแทบละลาย... ทว่าปัญหาก็คือ มันคือกล่องพัสดุกล่องที่ยี่สิบสามของวันนี้แล้ว!“พี่กรคะ”“ครับ” ชายหนุ่มขานรับโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ต“แล้วถ้าลูกเกิดมาเป็นผู้หญิงล่ะคะ”ฝ่ามือหนาที่กำลังเลื่อนหน้าจอชะงักกึก ภากรค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตาเธออย่างเชื่องช้า “...”ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันขึ้นมาในทันตา แม้แต่คมกริชที่กำลังยืนตรวจเช็กเอกสารอยู่อีกมุมหนึ่งยังถึงกับต้องหยุดมือ ผ่านไปราวสามวิ

สายถูกตัดไปพร้อมกับเสียงกระแทกหูโทรศัพท์ รดานั่งปล่อยโฮออกมาเงียบ ๆ อยู่ตรงนั้น ทั้งเสียใจ ผิดหวัง และเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรงกาย“ร้องไห้ทำไม”น้ำเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากบริเวณหน้าประตูห้อง รดาสะดุ้งสุดตัวรีบเช็ดน้ำตาพัลวัน ภากรยืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ดวงตาสีนิลคู่นั้นจดจ้องมองตรงมาที่เธอนิ่งสนิท ก่อนที่เขาจะสืบเท้าเข้ามาใกล้“เกิดอะไรขึ้น”รดาพยายามจะส่ายหน้าปฏิเสธ ทว่าฝ่ามือหนากลับเอื้อมมากุมมือเล็กของเธอเอาไว้แน่น “เล่ามาให้หมด รดา”สุดท้าย... หญิงสาวก็ยอมเปิดปากเล่าทุกสิ่งทุกอย่างให้เขาฟัง ทั้งเรื่องของต้น พ่อเลี้ยงใจยักษ์ พฤติกรรมของแม่ และเรื่องเงินทองที่เธอต้องแบกรับส่งเสียมาโดยตลอดหลายปี ภากรรับฟังจนจบโดยไม่เอ่ยปากขัดจังหวะเลยแม้แต่คำเดียว สีหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับแผ่รังสีอำมหิตเย็นเยือกจนน่ากลัวขึ้นเรื่อย ๆ“แปลว่า...” น้ำเสียงของเขาเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง “ผู้ชายคนนั้นมันลงมือทำร้ายน้องชายของเธอ”รดาพยักหน้ารับสะอื้น “ค่ะ... ทำมาตั้งแต่น้องยังเด็ก ๆ เลย”ภากรหลับตาลงช้า ๆ เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่ตีตื้นขึ้นมา เพราะถ้าหากเป็นเขาในเวล