All Chapters of เด็กเลี้ยงภากร: Chapter 41 - Chapter 50

“บอสครับ” คมกริชที่ยืนสังเกตการณ์อยู่เอ่ยเตือนเสียงเบา “คุณหมอกำชับไว้ว่าถ้าบอสพยายามฝืนเค้นความทรงจำมากเกินไป อาจจะกระทบกระเทือนต่อระบบสมองได้นะครับ”ภากรนิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ คลายแรงบีบแล้วปล่อยมือรดาออกช้า ๆ สัมผัสอุ่นซ่านที่เลือนหายไปกะทันหัน ส่งผลให้หัวใจของหญิงสาววูบโหวงชวนใจหาย ทว่าก่อนที่เธอจะได้ขยับกายถอยกลับไปยังที่ของตัวเอง“อยู่ไหน”รดาชะงักกึก “คะ?”ภากรทอดสายตาคมปลาบมองเธอนิ่งสนิท “เมื่อกี้คุณกำลังจะไปไหน”หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นเล็กน้อย ก่อนจะเค้นเสียงตอบกลับแผ่วเบา “หนูแค่คิดว่า… คุณอาจจะยังไม่อยากเห็นหน้าหนูในตอนนี้…” ขณะที่พูด เธอพยายามฝืนคลี่ยิ้มราวกับไม่ได้เป็นอะไร ทว่าแววตาคู่สวยกลับซ่อนเร้นความเจ็บปวดเอาไว้ไม่มิดเลยสักนิดภากรจับจ้องใบหน้าหวานเนิ่นนานหลายวินาที ลึกเข้าไปในอก เขากลับรู้สึกขัดใจและไม่ชอบประโยคนั้นของเธอเลยสักนิด ชายหนุ่มไม่ชอบความรู้สึกที่เหมือนเธอกำลังจะหันหลังและเดินจากเขาไปไกล ๆ ทั้งที่ในความเป็นจริงเขาควรจะเฉยชาต่อผู้หญิงคนนี้แท้ ๆ“ผมไม่ได้บอกให้ไป”คำตอบราบเรียบติดจะเอาแต่ใจนั้นทำเอารดาหัวใจเต้นผิดจังหวะขึ้นมาอีกครั้ง ส่วนคมกริชที่ยืนคุ

หญิงสาวรีบก้าวเข้าไปหยิบถาดแก้วยากับแก้วน้ำอุ่นขึ้นมา ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงตามเดิม “ทานยาก่อนนะคะ”ภากรทอดสายตามองฝ่ามือเล็กที่ยื่นแก้วยามาให้ตรงหน้า ก่อนที่สายตาคู่คมจะเลื่อนขึ้นไปพิศมองใบหน้าหวานในระยะประชิด... ใกล้เสียจนระบบประสาทของเขาได้รับกลิ่นกายหอมละมุนอ่อน ๆ ชวนผ่อนคลายลอยมาจากเรือนร่างของเธอ น่าแปลกเหลือเกิน ทั้งที่ในสถานการณ์แบบนี้เขาควรจะรู้สึกอึดอัดระแวงระวังตัว ทว่าเขากลับรู้สึกสงบใจอย่างประหลาดชายหนุ่มรับยาไปทานเงียบ ๆ โดยมีรดาคอยประคองส่งแก้วน้ำตามให้อย่างคล่องแคล่วและใส่ใจ ราวกับเธอเคยดูแลปรนนิบัติเขาแบบนี้มาตลอดทั้งชีวิต... ซึ่งในความเป็นจริง มันก็เป็นเช่นนั้นมาโดยตลอดจริงๆหลังจากจัดการทานยาเรียบร้อย ฤทธิ์ยาส่วนผสมก็เริ่มออกฤทธิ์ส่งผลให้เปลือกตาของภากรเริ่มหนักอึ้งและง่วงซึมขึ้นมาเล็กน้อย รดาค่อย ๆ เอื้อมมือไปดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมกายให้เขาอย่างเบามือและทะนุถนอมที่สุดภาพการกระทำอันแสนอ่อนโยนนั้นทำให้ภากรเผลอจับจ้องมองเธอตาไม่กระพริบ“คุณ... คอยดูแลผมแบบนี้มาตลอดเลยงั้นเหรอ”รดาพยักใบหน้ารับแผ่วเบา “ค่ะ”“แล้วตัวผมล่ะ”“คะ?” หญิงสาวเอียงคออย่างไม

รดาใบหน้าซีดเผือดลงทันที เธอรู้ดี... ดลยากำลังฉวยโอกาสทองในตอนที่ภากรไร้ความทรงจำมาบิดเบือนความจริง“ไม่จริงนะคะ…” เสียงหวานสั่นระริกเต็มไปด้วยความอึดอัดภากรหันใบหน้ากลับมาโฟกัสที่ร่างบางทันที และวินาทีที่นัยน์ตาคมปะทะเข้ากับหยาดน้ำตาที่ร่วงเผาะจากดวงตาแดงช้ำคู่นั้น... ก้อนเนื้อในอกซ้ายของเขาก็พลันบีบรัดแน่นจนเจ็บหนึบขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยอีกแล้ว“คุณร้องไห้อีกแล้วนะ” กระแสเสียงทุ้มแปรเปลี่ยนเป็นเข้มและดุดันขึ้นอย่างเห็นได้ชัดรดารีบยกหลังมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาอย่างลนลาน “หนู... หนูขอโทษค่ะ…”ท่าทางหวาดหวั่นน่าสงสารนั้นทำให้คิ้วเข้มของภากรขมวดแน่นจนเป็นปม ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดใจจนถึงขีดสุด... เขาไม่ชอบเลย ไม่ชอบอย่างรุนแรงที่ต้องเห็นผู้หญิงคนนี้หลั่งน้ำตาต่อหน้าคนพวกนี้“พอได้แล้ว”น้ำเสียงเฉียบขาดและเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกดังตัดบทกะทันหัน ทุกคนในห้องถึงกับชะงักค้างด้วยความยำเกรงภากรตวัดสายตาเรียบเฉย ก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือหนาไปกระชากสายน้ำเกลือออกจากหลังมือตัวเองอย่างดุดันโดยไม่สนความเจ็บปวด ชายหนุ่มค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงช้า ๆ แม้บาดแผลฉกรรจ์จากการผ่าตัดจะยังไม่สมาน

มุมปากหยักของภากรยกขึ้นน้อย ๆ เป็นรอยยิ้มจาง ๆ อย่างไม่รู้ตัว และในวินาทีนั้นเอง... ภาพเลือนรางบางอย่างก็ฉายวาบเข้ามาในหัวสมองของมาเฟียหนุ่มอีกระลอก ภาพของหญิงสาวตัวเล็กบอบบางที่นั่งอยู่บนเตียงกว้าง... แก้มเนียนนุ่มขึ้นสีแดงระเรื่อดูน่ารัก... พร้อมกับเสียงออดอ้อนที่แสนหวานจับใจว่า ‘แดดดี้…’ ก่อนที่ภาพตัวเขาเองจะโน้มกายลงไปกดจูบเธออย่างแสนรักแสนหวงแหนตึก!ก้อนเนื้อในอกของภากรเต้นระทึกรัวแรงขึ้นมาทันทีจนแทบควบคุมไม่อยู่“อึก…” ชายหนุ่มก้มบหน้าลงต่ำพลางยกมือหนาขึ้นมากดขมับตัวเองอีกหนด้วยความเจ็บปวดที่แล่นริ้วเข้ามา“แดดดี้!” รดารีบถลาเข้าไปประคองร่างสูงใหญ่ไว้ทันทีด้วยความตกใจและเป็นห่วงสุดชีวิตทว่าในคราวนี้ ภากรกลับตลบท่อนแขนแกร่งกางกักแล้วดึงร่างบางของเธอเข้ามากระชับกอดแน่นหนาซบเข้าหาอกกว้างโดยไม่รู้ตัว!รดาเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตื่นตระหนกปนตื้นตัน หัวใจดวงน้อยแทบจะหยุดเต้นไปชั่วขณะยามที่ใบหน้าหวานถูกกดซบลงกับแผ่นอกแกร่งที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อและไออุ่นอันคุ้นเคย ด้านภากรเองก็พลันชะงักนิ่งไปครู่หนึ่งกับปฏิกิริยาอันจู่โจมของตัวเอง ทว่าในท้ายที่สุด... ฝ่ามือหนากลับยิ่งกระชับอ้อมกอดแ

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา...อาการของภากรเริ่มดีขึ้นตามลำดับ แม้แผลผ่าตัดจะยังไม่หายสนิทแต่เขาก็พอจะลุกเดินเองได้แล้ว และตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา รดาก็แทบไม่เคยห่างจากเขาเลย หญิงสาวคอยดูแลจัดการให้ทุกอย่าง ตั้งแต่เรื่องจัดยา อาหาร ไปจนถึงช่วยเช็ดตัวให้ในตอนกลางคืน จนพยาบาลทั้งชั้นต่างชินตากับภาพของผู้หญิงตัวเล็กที่คอยเฝ้าข้างเตียงมาเฟียหนุ่มอยู่ตลอดเวลาส่วนภากร... แม้จะยังจำอดีตได้ไม่ทั้งหมด แต่เขากลับเริ่ม "ติดเธอ" โดยไม่รู้ตัว ถึงขั้นที่ว่าถ้าไม่เห็นหน้าแค่ไม่กี่ชั่วโมง ก็จะเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ“แดดดี้คะ เดี๋ยวหนูลงไปซื้อผลไม้ข้างล่างแปบนึงนะคะ” รดาเอ่ยเสียงหวานขณะช่วยจัดหมอนให้เขาภากรที่กำลังอ่านเอกสารอยู่เงยหน้าขึ้นทันที “ไปนานไหม”“ไม่นานค่ะ แค่สิบห้านาทีเอง”“อืม...” แม้จะตอบรับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่สายตากลับยังคงมองตามเธอไม่วางตารดาหลุดยิ้มบาง ๆ ก่อนจะโน้มตัวลงไปจัดผ้าห่มให้เขาอีกครั้ง “ห้ามฝืนทำงานเยอะนะคะ”ภากรจ้องมองใบหน้าหวานในระยะประชิดเงียบ ๆ ก่อนจะเผลอยกมือขึ้นลูบแก้มเนียนเบา ๆ “รีบกลับมา”คำพูดนั้นทำเอาหัวใจของรดาเต้นรัว “ค่ะ...” หญิงสาวรีบหมุนตัวเดินออกจา