Semua Bab เสิร์ฟรักพลิกชะตา ราชินีคอร์ตหญ้า ยุค 80: Bab 81 - Bab 90

ดวงตะวันยามเย็นของมหานครปักกิ่งเริ่มทอแสงสีส้มแดงฉาบทาลงบนผืนฟ้า ก้อนเมฆที่ลอยเอื่อยถูกย้อมด้วยสีสันแห่งช่วงเวลาพลบค่ำ ทอดเงาของต้นพลีทให้ยืดยาวพาดผ่านผืนดินสีแดงอิฐของคอร์ตเทนนิสหมายเลขสิบสอง บรรยากาศโดยรอบที่เคยร้อนระอุเริ่มคลายตัวลงเมื่อสายลมเย็นยะเยือกพัดโชยมา ทว่าอุณหภูมิความดุเดือดบนสังเวียนฝึกซ้อมแห่งนี้กลับพุ่งทะยานสูงขึ้นจนถึงขีดสุด หมิงหลินเชี่ยนเริ่มต้นการสอนด้วยความเข้มงวดอย่างหาที่สุดไม่ได้ ท่วงท่าของเธอตั้งตระหง่านอยู่กึ่งกลางสนาม แผ่นหลังเหยียดตรงดุจขุนเขา นัยน์ตาคู่คมกริบทอดมองการเคลื่อนไหวของลูกศิษย์ตัวน้อยอย่างไม่คลาดสายตาแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว"ก้าวเท้าซ้ายให้กว้างกว่านี้! อย่ามัวแต่ลากเท้าไปกับพื้นดิน การเคลื่อนไหวของเธออืดอาดเกินไปแล้ว!"เสียงตวาดของอดีตราชินีคอร์ตหญ้าดังกังวานและเฉียบขาด มันไม่ใช่เสียงตะโกนที่เกิดจากโทสะ ทว่ามันคือเสียงแห่งการเคี่ยวกรำที่พุ่งตรงเข้ากระแทกโสตประสาท เพื่อปลุกเร้าสัญชาตญาณความตื่นตัวให้แก่ผู้เรียน เธอไม่สนใจว่าเด็กชายที่กำลังวิ่งหอบแฮกอยู่เบื้องหน้าจะมีฐานะเป็นถึงคุณชายตระกูลเหอผู้มั่งคั่งและทรงอิทธิพลเลยแม้แต่น้อย ในสา

ภายในห้องทำงานอันโอ่อ่าและกว้างใหญ่บนชั้นสูงสุดของอาคารกองบัญชาการตำรวจนครบาล บรรยากาศเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและเงียบสงัด กลิ่นของหมึกพิมพ์และกระดาษเอกสารลอยอวลผสมผสานกับกลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดอยู่ในถ้วยกระเบื้องเคลือบ สารวัตรเหอผู่จั้งนั่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานไม้สักทองตัวใหญ่ แผ่นหลังที่มักจะตั้งตระหง่านและเหยียดตรงเสมอ บัดนี้เอนพิงพนักเก้าอี้บุนวมอย่างผ่อนคลายเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมสีดำขลับที่เคยใช้จ้องจับผิดเหล่าอาชญากรอย่างเยือกเย็น กำลังทอดมองเหม่อลอยออกไปนอกบานหน้าต่างกระจกใส ปล่อยให้ความคิดล่องลอยฝ่าความวุ่นวายของมหานครปักกิ่ง มุ่งตรงไปยังพื้นที่มุมอับของสโมสรฝึกซ้อมเทนนิสส่วนกลางตลอดหลายวันที่ผ่านมา นับตั้งแต่เขาตัดสินใจว่าจ้างสตรีในชุดซอมซ่อผู้นั้นมาเป็นผู้ฝึกสอนส่วนตัวให้แก่น้องชาย คฤหาสน์ตระกูลเหอที่เคยเงียบเหงาก็พลันมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ทุกเย็นเมื่อเหอผู่จิ้งกลับมาถึงบ้าน เด็กชายจะไม่วิ่งไปเล่นของเล่นหรือดูโทรทัศน์ ทว่ามักจะวิ่งตรงดิ่งมาหาเขาด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อและเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ เพื่อบอกเล่าเรื่องราวการฝึกซ้อมบนคอร์ตดินสีแดงอิฐให้ฟังอย่างออกรสออก

บรรยากาศยามบ่ายคล้อยบนคอร์ตเทนนิสหมายเลขสิบสองยังคงถูกปกคลุมด้วยความเงียบสงบที่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างซึ่งยากจะอธิบาย แสงแดดสีทองอมส้มของดวงอาทิตย์ที่กำลังลดระดับลงสู่เส้นขอบฟ้า สาดทอลงมากระทบผืนดินสีแดงอิฐจนเกิดเป็นประกายระยิบระยับ สายลมเย็นยะเยือกของช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดโชยมาเป็นระลอก หอบเอาความร้อนที่สะสมมาตลอดทั้งวันให้คลายตัวลง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของฝุ่นทรายและกลิ่นเหงื่อแห่งความพากเพียรที่ลอยปะปนอยู่ในมวลอากาศบริเวณริมสนามที่ตั้งเก้าอี้ไม้เก่าคร่ำคร่า ผู้ใหญ่สองคนยังคงรักษาระยะห่างระหว่างกันอย่างเคร่งครัดและเป็นธรรมชาติ หมิงหลินเชี่ยนยืนตระหง่านอยู่ห่างออกไปสองก้าว แผ่นหลังของเธอยืดตรง ไหล่ผึ่งผาย นัยน์ตาคู่คมกริบทอดมองออกไปยังเส้นขอบสนามที่ว่างเปล่า ราวกับกำลังประมวลผลตารางการฝึกซ้อมในหัวอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ในขณะที่สารวัตรเหอผู่จั้งยืนล้วงกระเป๋าเสื้อโค้ตตัวยาวพิงรั้วตาข่ายเหล็กสนิมเขรอะ ท่วงท่าของเขาผ่อนคลายทว่ายังคงรักษาความสง่างามของบุรุษผู้ทรงอำนาจเอาไว้อย่างครบถ้วน กำแพงแห่งความเป็นมืออาชีพที่อดีตราชินีคอร์ตหญ้าสร้างขึ้นมานั้นสูงชันและแข็งแกร่ง จนทำให

แสงอาทิตย์ยามสายัณห์สาดส่องทะลุผ่านกิ่งก้านสาขาของต้นพลีทใหญ่ที่ยืนต้นตระหง่านอยู่ริมคอร์ตเทนนิสหมายเลขสิบสอง ทอดเงายาวพาดผ่านผืนดินสีแดงอิฐที่บัดนี้เงียบสงบลงชั่วขณะ สายลมเย็นเยือกของช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดโชยมาเป็นระลอก หอบเอาความร้อนระอุที่สะสมมาตลอดช่วงบ่ายให้มลายหายไป ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศที่ผ่อนคลายและร่มรื่น หลังจากที่การสนทนาอันลึกซึ้งเกี่ยวกับการหยั่งรากของโชคชะตาและกาลเวลาได้ผ่านพ้นไป เหอผู่จิ้งที่นั่งพักอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าก็ตระหนักได้ว่า การปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาตินั้นอาจจะเชื่องช้าเกินไปสำหรับใจที่ร้อนรุ่มของเด็กน้อย สมองอันปราดเปรื่องของคุณชายเล็กแห่งตระกูลเหอเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว เขาตัดสินใจแล้วว่า หากธรรมชาติไม่ยอมทำงาน เขานี่แหละจะเป็นคนลงมือผลักดันกงล้อแห่งโชคชะตานี้ให้หมุนไปข้างหน้าด้วยตนเองเด็กชายวัยประถมขยับตัวยุกยิกบนเก้าอี้ไม้ จัดระเบียบท่านั่งของตนเองให้ดูขึงขังและจริงจังมากยิ่งขึ้น นัยน์ตากลมโตที่สุกสกาวประดุจดวงดาวทอประกายระยิบระยับไปด้วยความเจ้าเล่ห์แสนกลที่ถูกซ่อนเอาไว้ภายใต้ความไร้เดียงสา เหอผู่จิ้งเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างกะทันหัน ละท

ความเงียบสงัดที่ทอดตัวลงมาปกคลุมบริเวณคอร์ตเทนนิสหมายเลขสิบสองในยามบ่ายคล้อย ดูราวกับจะหยุดยั้งการเคลื่อนไหวของกาลเวลาไปชั่วขณะ แสงอาทิตย์สีทองอมส้มที่กำลังลดระดับลงสู่เส้นขอบฟ้าสาดทอแสงสุดท้ายลงมากระทบผืนดินสีแดงอิฐ ทอดเงายาวของต้นพลีทใหญ่ให้พาดผ่านอัฒจันทร์ไม้ที่ว่างเปล่า สายลมเย็นเยือกของช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดโชยมาบางเบา หอบเอาไอความร้อนและกลิ่นฝุ่นทรายให้เจือจางลง ท่ามกลางบรรยากาศที่ควรจะผ่อนคลายในห้วงเวลาของการหยุดพักหายใจ ประโยคสั้นๆ ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเด็กชายวัยประถมกลับกลายเป็นดั่งพายุลูกใหญ่ที่พัดกระหน่ำเข้ามาทำลายความสงบเงียบนั้นจนพังทลายลงอย่างไม่มีชิ้นดีหมิงหลินเชี่ยนกำลังยกกระบอกน้ำพลาสติกขึ้นจรดริมฝีปากเพื่อดับความกระหาย หยาดน้ำเย็นฉ่ำไหลล่วงลงสู่ลำคอที่แห้งผาก นำพาความสดชื่นมาหล่อเลี้ยงร่างกายที่สูญเสียหยาดเหงื่อไปอย่างมหาศาลจากการเคี่ยวกรำลูกศิษย์ ทว่าในวินาทีที่ถ้อยคำอันแสนจะตรงไปตรงมาและซื่อสัตย์จนเกินพอดีของเหอผู่จิ้งที่ว่าอยากให้เธอมาแต่งงานกับพี่ชายของเขาเพื่อจะได้เรียนเทนนิสฟรี พุ่งเข้ามากระทบโสตประสาท กลไกการกลืนน้ำของอดีตราชินีคอร์ตหญ้าก็พังพินา