Semua Bab เสิร์ฟรักพลิกชะตา ราชินีคอร์ตหญ้า ยุค 80: Bab 91 - Bab 100

แสงตะวันยามบ่ายคล้อยของมหานครปักกิ่งกำลังเดินทางเข้าสู่ช่วงเวลาแห่งการผลัดเปลี่ยน ท้องฟ้าที่เคยสว่างไสวด้วยแสงแดดอันร้อนแรง บัดนี้เริ่มถูกฉาบทาด้วยเฉดสีส้มอมแดงและสีม่วงเข้มประดุจผืนผ้าใบที่ถูกจิตรกรเอกตวัดพู่กันแต่งแต้มอย่างวิจิตรบรรจง แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องลอดผ่านกิ่งก้านสาขาของต้นพลีทใหญ่ที่ยืนต้นตระหง่านอยู่ริมคอร์ตเทนนิสหมายเลขสิบสอง ร่างสูงใหญ่ของสารวัตรเหอผู่จั้งเดินก้าวเข้ามาท่วงท่าการก้าวเดินของบุรุษผู้กุมอำนาจล้นฟ้าในกรมตำรวจนครบาลยังคงเปี่ยมไปด้วยความองอาจและสง่างามดุจพญาราชสีห์ที่กำลังย่างกรายเข้าสู่อาณาเขตของตนเอง เสื้อโค้ตตัวยาวสีดำสนิทที่เขาสวมใส่ขยับพลิ้วไหวไปตามจังหวะการก้าวเดิน รองเท้าหนังที่ถูกขัดจนมันปลาบเหยียบย่ำลงบนพื้นดินสีแดงอิฐจนเกิดเสียงดังสวบสาบเบาๆ ทว่าเสียงฝีเท้าที่เคยหนักแน่นนั้นกลับต้องชะงักงันลงอย่างกะทันหันในเสี้ยววินาทีต่อมาสารวัตรหนุ่มเดินเข้ามาทันได้ยินประโยคจับคู่ของน้องชายอย่างชัดเจนเต็มสองหู ถ้อยคำที่ว่า "อยากให้ครูมาแต่งงานกับพี่ชายของผม" พุ่งตรงเข้ากระทบโสตประสาทของเขาราวกับลูกศรที่ถูกยิงออกมาจากคันธนูที่ง้างจนสุดสาย มันรวดเร็ว แม่นยำ แ

ดวงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยของมหานครปักกิ่งกำลังทอแสงสีทองอมส้มสาดส่องลงมากระทบผืนดินสีแดงอิฐ ทอดเงายาวของต้นพลีทใหญ่ที่ยืนต้นตระหง่านอยู่ริมสโมสรฝึกซ้อมเทนนิสส่วนกลาง สายลมเย็นเยียบของช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดโชยมาเป็นระลอก หอบเอาความร้อนที่สะสมมาตลอดทั้งวันให้เจือจางลง ทว่าความเย็นสบายของสภาพอากาศกลับไม่สามารถดับเปลวเพลิงแห่งความริษยาที่กำลังลุกโชนอยู่ในจิตใจของกลุ่มสตรีชั้นสูงได้เลยแม้แต่น้อย ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ภาพความสนิทสนมระหว่างสารวัตรหนุ่มผู้มีอำนาจล้นฟ้ากับสตรีแปลกหน้าในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีเทาหม่น เปรียบเสมือนหนามแหลมคมที่ทิ่มแทงนัยน์ตาและกรีดลึกลงไปในศักดิ์ศรีของพวกเธอจนเกิดเป็นแผลกลัดหนอง ความอดทนที่ถูกขึงจนตึงเปรี๊ยะได้เดินทางมาถึงจุดแตกหักในที่สุดบริเวณลานพักผ่อนใต้ซุ้มไม้เลื้อยที่เคยเป็นสถานที่จับกลุ่มดื่มชาและโอ้อวดเครื่องประดับ บัดนี้กลายเป็นจุดรวมพลของความเกลียดชัง กลุ่มสตรีไฮโซที่สวมใส่ชุดกระโปรงผ้าไหมตัดเย็บอย่างประณีตและประดับประดาด้วยเพชรพลอยราคาแพง ทนเก็บความอิจฉาไว้ในอกไม่ไหวอีกต่อไป พวกเธอลุกขึ้นยืนอย่างพร้อมเพรียงกัน สะบัดกระโปรงและจัดระเบียบเสื้อผ้าด้วยท่วงท่

ท่ามกลางบรรยากาศที่เพิ่งจะผ่านพ้นมรสุมแห่งการปะทะอารมณ์ คอร์ตเทนนิสหมายเลขสิบสองซึ่งตั้งอยู่ ณ มุมอับของสโมสรฝึกซ้อมส่วนกลางแห่งมหานครปักกิ่ง ได้จมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความเงียบงันอีกครั้ง ทว่าความเงียบในยามนี้กลับไม่ใช่ความเงียบสงบที่นำมาซึ่งความผ่อนคลายแต่อย่างใด มันคือความเงียบอันแสนหนักอึ้งประดุจมวลอากาศก่อนที่พายุลูกใหญ่จะพัดกระหน่ำ ฝุ่นผงสีแดงอิฐที่เคยลอยคลุ้งอยู่เหนือผืนสนามจากการวิ่งสับเท้าอันหนักหน่วง บัดนี้ค่อยๆ ทิ้งตัวลงเกาะติดกับผิวเก้าอี้ไม้และตาข่ายเหล็กสนิมเขรอะอย่างเงียบเชียบ แสงอาทิตย์อัสดงที่ทอประกายสีส้มอมแดงสาดส่องลอดผ่านกิ่งก้านของต้นพลีทใหญ่ ทอดเงายาวทาบทับลงบนร่างของสตรีผู้หยิ่งทระนงที่ยังคงยืนตระหง่านอยู่กึ่งกลางเส้นเบสไลน์กลุ่มสตรีไฮโซในชุดกระโปรงผ้าไหมหรูหราที่เพิ่งจะพ่ายแพ้ต่อความนิ่งสงบของอดีตราชินีคอร์ตหญ้า เริ่มหันหลังเตรียมตัวจะก้าวเดินจากไปพร้อมกับความขุ่นมัวที่อัดแน่นอยู่ในอก ทว่าฝีเท้าของพวกเธอยังคงเชื่องช้า สายตาหลายคู่ยังคงลอบมองลอดผ่านช่องตาข่ายเหล็กด้วยความเคียดแค้นและไม่ยินยอมพร้อมใจ พวกเธอพ่ายแพ้ในสงครามประสาท ทว่าข้อกล่าวหาอันแสนโสมมที่พวกเ

ความเงียบงันที่แผ่คลุมไปทั่วอาณาบริเวณคอร์ตเทนนิสหมายเลขสิบสองยังคงหนักอึ้งและตึงเครียดจนแทบจะจับต้องได้ในมวลอากาศ ภายหลังจากคำประกาศสถานะสตรีหม้ายของหมิงหลินเชี่ยนดังกังวานออกไป โลกทั้งใบของบรรดาสตรีไฮโซที่ยืนอยู่เบื้องหน้าประตูตาข่ายเหล็กดูเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ แสงอาทิตย์ยามอัสดงที่ทอประกายสีส้มแดงสาดส่องลงมากระทบผืนดินสีแดงอิฐ ทอดเงายาวของร่างเพรียวบางให้ทาบทับลงบนพื้นสนามประดุจเงาของพญาอินทรีที่กำลังสยายปีกปกป้องอาณาเขตของตนเอง ลมหายใจของผู้คนนับร้อยที่ยืนมุงดูเหตุการณ์ต่างสะดุดและขาดห้วง ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะขยับตัวหรือเปล่งเสียงใดๆ ออกมาทำลายความสงัดที่น่าเกรงขามนี้หมิงหลินเชี่ยนทอดสายตามองปฏิกิริยาอันน่าสมเพชของกลุ่มคนที่พยายามจะเหยียบย่ำเธอ นัยน์ตาคู่คมกริบของอดีตราชินีคอร์ตหญ้าไม่ได้ทอประกายความโกรธแค้น ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาต่อความตื้นเขินของมนุษย์ หญิงสาวรับรู้ได้ว่า การเพียงแค่เปิดเผยรอยด่างพร้อยในอดีต อาจจะทำให้พวกเธอหยุดชะงักไปได้ชั่วคราว ทว่ามันยังไม่เพียงพอที่จะถอนรากถอนโคนอคติและความคิดอันแสนสกปรกที่ฝังลึกอยู่ในสมองของคนเหล่านี้ เธอจำเป็นต้อง

แสงอาทิตย์ยามอัสดงของมหานครปักกิ่งกำลังทอดตัวต่ำลงสู่เส้นขอบฟ้าอย่างเชื่องช้า ท้องฟ้าที่เคยสว่างไสวถูกแต่งแต้มด้วยเฉดสีส้มอมแดงและสีม่วงหม่นประดุจผืนผ้าใบที่ถูกจิตรกรสาดสีใส่เพื่อเตรียมอำลาวันอันแสนเหน็ดเหนื่อย แสงสุดท้ายของวันสาดส่องลอดผ่านกิ่งก้านสาขาของต้นพลีทใหญ่ที่ยืนต้นตระหง่านอยู่ริมคอร์ตเทนนิสหมายเลขสิบสอง ทอดเงายาวพาดผ่านผืนดินสีแดงอิฐและรั้วตาข่ายเหล็กสนิมเขรอะ ท่ามกลางความเงียบสงบที่เริ่มโรยตัวลงมาปกคลุมพื้นที่สโมสรฝึกซ้อมส่วนกลาง บริเวณเบื้องหลังเสาคอนกรีตต้นใหญ่ที่ถูกประดับประดาด้วยเถาไม้เลื้อยสีเขียวเข้ม ร่างสูงใหญ่ของสารวัตรเหอผู่จั้งยังคงยืนหยัดอยู่อย่างเงียบเชียบ ท่วงท่าของบุรุษผู้กุมอำนาจล้นฟ้าในกรมตำรวจนครบาลซ่อนเร้นอยู่ในเงามืดอย่างแนบเนียน นัยน์ตาคู่คมสีดำขลับของเขาทอดมองผ่านช่องว่างของใบไม้ พุ่งตรงไปยังร่างของสตรีในชุดผ้าฝ้ายสีเทาหม่นที่ยืนอยู่กึ่งกลางสังเวียนถ้อยคำประกาศก้องของหมิงหลินเชี่ยนที่เพิ่งจะดังกังวานแหวกมวลอากาศไปเมื่อครู่ ยังคงสะท้อนก้องไปมาอยู่ในโสตประสาทของสารวัตรหนุ่มซ้ำแล้วซ้ำเล่า ประโยคที่ว่าเธอเป็นสตรีหม้ายที่เคยผ่านการหย่าร้างมาแล้ว เปร