All Chapters of เมียขี้เหร่ล้างแค้น: Chapter 1 - Chapter 10

มุมมองของมาทิลด้า28 กันยายน 2017อะไรคือความเสียใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่คุณเคยเผชิญ? หากมีคนถามฉันด้วยคำถามนี้ในบ่ายวันหนึ่งที่ลมพัดเย็นสบายและไม่มีอะไรพิเศษ ฉันคงจะอึกอัก พยายามหาคำตอบที่ดูเป็นปรัชญา และอาจจะจบลงด้วยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างเช่นการเลือกเรียนผิดคณะ หรือการพูดจาเงอะงะต่อหน้าคนที่แอบชอบ แต่สำหรับวันนี้ล่ะ? วันนี้ คำตอบนั้นกลับฝังรากลึกและทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดแทบขาดใจอยู่ก้นบึ้งของความรู้สึกหากมีคนถามฉันตอนนี้ ความเสียใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของฉันคือการแต่งงานกับเฟรดริกใช่แล้ว นี่คือการแต่งงานที่น่าเศร้าที่สุดในโลกอย่างไม่ต้องสงสัย มันเป็นเพียงเปลือกกลวงๆ ของความผูกพัน เป็นสัญญาทางกฎหมายที่เซ็นด้วยน้ำหมึกแต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนเขียนด้วยเลือด เรื่องราวที่แสนดราม่าเกี่ยวกับสามีที่แสนเย็นชาและโหดร้าย กับภรรยาที่ติดกับดักในการแต่งงานแบบคลุมถุงชนจากการจัดแจงของคุณย่าจอมเผด็จการนั้น มักจะมีอยู่แค่ในโลกของภาพยนตร์ที่ถูกปรุงแต่งให้เกินจริง ในความคิดของฉัน เรื่องราวเหล่านั้นควรจะเป็นเพียงคำเตือน ไม่ใช่พิมพ์เขียวสำหรับการใช้ชีวิต แต่ในความเป็นจริงอันน่าหวาดกลัวของชีวิตฉันน่ะหรือ? มันเ

มุมมองของมาทิลด้าเจ็ดเดือนก่อนหน้านั้น – 27 กุมภาพันธ์ 2017ฉันยอมหมกตัวอยู่แต่ในบ้านเสียยังจะดีกว่าต้องออกมาทานมื้อเที่ยงในวันนี้การนั่งอยู่บนเก้าอี้บุกำมะหยี่สุดหรูในร้านอาหาร Le Ciel ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นสุนัขจรจัดที่หลงทางหลุดเข้ามาในพระราชวัง โคมไฟระย้าคริสตัลเหนือศีรษะสาดส่องแสงสีรุ้งทาบทับลงบนผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาดตา แต่แสงสว่างเหล่านั้นกลับส่องไม่ถึงตัวฉันเลย การต้องมาอยู่ใกล้ๆ เฟรดริกมีแต่จะทำให้ทุกอย่างเลวร้ายลง เขาไม่เคยแม้แต่จะปรายตามองฉันด้วยความอ่อนโยนเลยสักครั้ง แล้วทำไมวันนี้มันถึงจะต่างออกไปล่ะ?ฉันเอาส้อมเขี่ยเนื้อวากิวนำเข้าในจานไปมา ความอยากอาหารมลายหายไปจนหมดสิ้น เมื่อครู่นี้ เขาเพิ่งจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันต่อหน้าพ่อแม่ของฉันเองอย่างเลือดเย็น เขาแนะนำให้ฉันไปเปลี่ยนรูปลักษณ์หน้าตาซะใหม่ เพื่อให้ดูคล้ายกับพวกซูเปอร์โมเดลยุคนี้อย่าง เคนดัล เจนเนอร์ หรือไม่ก็ จีจี้ ฮาดิด ชื่อพวกนั้นดังก้องอยู่ในหัวฉันราวกับบทสวดที่แสนโหดร้ายช่างน่าเศร้าเหลือเกินแต่ถึงแม้คำพูดของเขาจะกรีดลึกแค่ไหน ฉันก็ยังคงหลงรักเฟรดริก เขาคือรักแรกของฉัน ตั้งแต่ฉันยังเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ว

มุมมองของเฟรดริกผมไม่มีทางเข้าใจเลยจริงๆ ว่าอะไรดลใจให้คุณย่าบังคับให้ผมขับรถมาส่งผู้หญิงคนนี้ ผมกำพวงมาลัยหนังแท้เย็บมือของรถมายบัคแน่นจนข้อซีดขาว สายตาคอยเหลือบมองกระจกมองหลังทุกๆ สองสามวินาทีเพื่อจ้องเขม็งไปที่เงาสะท้อนของเธอ จะเกิดอะไรขึ้นถ้าไอ้ผมหยิกฟูฟ่องสีแดงนั่นทำเบาะหนังสีครีมสั่งทำพิเศษของผมเปื้อน? ก้นของเธอสะอาดพอที่จะมานั่งบนรถหรูของผมหรือเปล่าก็ไม่รู้? อากาศภายในห้องโดยสารที่ปกติจะอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมทอมฟอร์ดอันหรูหราและกลิ่นอายของความมั่งคั่ง ตอนนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนมีเชื้อโรคปนเปื้อน ผมหงุดหงิดจนแทบจะไม่มีสมาธิขับรถโชคดีที่พอลล่านั่งอยู่เคียงข้างผมที่เบาะผู้โดยสาร เธอช่างแสนหวานและเข้าใจโลกไปเสียทุกอย่าง ราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ไร้ที่ติ ผมไม่ได้ตัดสินใจผิดจริงๆ ที่เลือกเธอมาเป็นแฟน เราคบกันมาได้ประมาณสามเดือนแล้ว และทุกๆ วันเธอก็พิสูจน์ให้เห็นว่าเธอคือจุดสูงสุดของสังคมชั้นสูง ผมมั่นใจว่าเธอจะเป็นภรรยาในอนาคตของผม อา... มันอาจจะฟังดูเหมือนเรื่องตลกที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายที่เคยสาบานว่าจะไม่มีวันผูกมัดกับใคร—แต่มันคือความจริง ผมรักเธออย่างสุดซึ้ง พอลล่าคือผ

มุมมองของเฟรดริก บ้าเอ๊ยผมไม่มีทางเข้าใจเลยจริงๆ ว่าอะไรดลใจให้คุณย่าคิดจะจับคู่ผมกับผู้หญิงอย่างมาทิลด้า ผมกำพวงมาลัยหนังแท้เย็บมือของรถมายบัคแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว เลือดสูบฉีดออกจากปลายนิ้วเหมือนกับตอนที่เลือดฝาดหายไปจากใบหน้าของผมในวินาทีที่คุณย่าทิ้งระเบิดลูกใหญ่ใส่ผมในร้านอาหารผมเกลียดที่จะต้องยอมรับความจริงข้อนี้ แต่มันทำให้ผมอยากจะหนีออกจากบ้านไปให้พ้นๆ ผมอยากจะทิ้งกุญแจเสียบคาไว้คาพวงมาลัย เดินออกไปท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำ และไม่หันกลับไปมองคฤหาสน์ของตระกูลสมิธอีกเลย ผมคงจะทำไปแล้วถ้าผมไม่ได้เป็นหลานชายที่น่าสมเพช ซึ่งยังคงต้องพึ่งพาและถูกล่ามโซ่ไว้กับความหรูหราและอำนาจจากความมั่งคั่งของท่านมาทิลด้าคงจะเนื้อเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ที่ได้ยินแผนการของคุณย่า ผมนึกภาพออกเลย—พวกเขาสองคนนั่งอยู่หลังห้องอาหารส่วนตัว พูดถึงผม วางแผนกำหนดชีวิตที่เหลือของผม ยัยลูกสาวคนขับรถที่หน้าตาจืดชืดและผมหยิกฟูคนนั้นคงมีสัญลักษณ์รูปดอลลาร์สว่างวาบอยู่ในดวงตา ครั้งนี้เธอทำเกินไปแล้ว ล้ำเส้นเกินไปจริงๆ มาทิลด้าจะต้องใช้ความสนิทสนมที่ครอบครัวของเธอมีกับคุณย่าเพื่อฉวยโอกาสทำเรื่องหน้าด้านๆ แบบนี้แน่

มุมมองของมาทิลด้า เสียงเคาะประตูไม้โอ๊กบานหนักดังสนั่นกระชากฉันให้สะดุ้งตื่นจากห้วงนิทราในเวลาตีสองตรง เสียงนั้นดังก้องไปทั่วความเงียบงันที่น่าอึดอัดของปีกห้องพักแขก มันทั้งเฉียบขาดและเรียกร้อง ฉันผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที ผ้าปูที่นอนบางๆ พันกันยุ่งเหยิงรอบขา หัวใจของฉันเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งด้วยความหวาดกลัวที่เย็นเยียบและทำให้เป็นอัมพาต เกิดอะไรขึ้นกับพ่อของฉันหรือเปล่า? ในโลกของฉัน ข่าวคราวที่มาเยือนในยามวิกาลไม่เคยเป็นข่าวดีเลยแม้แต่ครั้งเดียว มันมักจะเป็นลางบอกเหตุของโศกนาฏกรรมเสมอ "ค่ะ กำลังไปค่ะ" ฉันร้องตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่แตกพร่าในความมืด ฉันลุกลี้ลุกลนลงจากเตียง เท้าเปล่าย่ำลงบนพื้นไม้เนื้อแข็งที่เย็นเฉียบ ฉันกำชายเสื้อชุดนอนตัวโคร่งที่หลุดลุ่ยไว้แน่น พยายามอย่างยิ่งยวดที่จะระงับอาการสั่นของมือ ชีพจรของฉันเต้นตุบๆ กระแทกซี่โครงอย่างเจ็บปวดราวกับจังหวะกลองที่บ้าคลั่ง ขณะที่ฉันสวดภาวนาเงียบๆ อย่างสิ้นหวังต่อจักรวาลที่เมินเฉยต่อฉันมานานหลายเดือน ได้โปรดเถิดพระผู้เป็นเจ้า ขอให้ท่านยังหายใจอยู่ ขออย่าให้เป็นเรื่องของพ่อเลย ฉันปลดล็อกและดึงประตูเปิดออก เตรียมใจรับสภาพของพยา