Alle Kapitel von เมียขี้เหร่ล้างแค้น: Kapitel 21 – Kapitel 30

มุมมองของมาทิลด้าฉันไม่อาจบรรยายความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้ได้เลย—ยืนเคว้งคว้างอยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวที่ฉันไม่ได้เป็นคนเลือกด้วยซ้ำ หัวใจของฉันปั่นป่วนราวกับมีพายุแห่งอารมณ์ ความสุขและความโศกเศร้าพันธนาการเข้าด้วยกันในขณะที่ฉันต้องเผชิญหน้ากับงานแต่งงานครั้งนี้เมื่อฉันมองเงาของตัวเองในกระจก เงานั้นกลับสะท้อนภาพของเธอ—พอลล่า ทุกครั้งที่ฉันเห็นชุดแต่งงานชุดนี้ มันดึงฉันกลับไปสู่วันที่เธอเป็นคนบังคับให้ฉันเลือกชุดนี้ และฮุบชุดที่เป็นของฉันไปครองและตั้งแต่ที่เฟรดริกมาถึง เขาก็ไม่ปริปากพูดอะไรเลยสักคำ หรือแม้แต่จะเหลือบมองฉัน เขากลมกลืนติดอยู่กับหน้าจอโทรศัพท์ด้วยสีหน้านิ่งเรียบไร้อารมณ์ แขกบางคนส่งสายตาเยาะเย้ยมาทางฉัน—คงจะเป็นบรรดาญาติๆ ของเฟรดริกที่กำลังสนุกสนานกับการได้หัวเราะเยาะงานแต่งงานจอมปลอมนี้สินะ"มาทิลด้า งานแต่งงานของลูกกำลังจะเริ่มแล้วนะ รู้สึกยังไงบ้างจ่ะ?"น้ำเสียงนุ่มนวลของพ่อเอ่ยขึ้นพร้อมกับที่มืออุ่นสัมผัสเบาๆ ที่แก้มของฉัน ความอ่อนโยนนั้นยิ่งทำให้หัวใจของฉันยิ่งปั่นป่วนหนักขึ้นไปอีกจากนั้นเสียงดนตรีก็บรรเลงขึ้น—เสียงทำนองเพลงที่ส่งสัญญาณว่าขบวนพิธีเริ่มต้นแล้ว และพ่

มุมมองของเฟรดริกเวลาปัจจุบัน – 10 กันยายน 2017ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้วหลังงานแต่งงานของผมกับมาทิลด้า และพูดตามตรง ผมรู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็น ผมไม่รู้จะบรรยายมันออกมายังไงดี การต้องตื่นมาเจอหน้าเธอทุกเช้ามันให้ความรู้สึกเหมือนฝันร้าย—แต่ก็น่าแปลก ที่บางครั้งผมกลับนึกเวทนาเธอขึ้นมาเสียอย่างนั้นชีวิตของเธอเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เธอไม่ได้ทำงานแล้ว ต้องทนรับฟังคำพูดใจร้ายทุกคำที่หลุดออกจากปากผม และเธอยังคงจมอยู่กับความโศกเศร้าจากการสูญเสียคุณพ่อนรกคงเป็นสถานที่ที่ผมจะต้องไปเยือนเป็นแน่แท้ยังมีเรื่องประหลาดอีกอย่างไหม? มาทิลด้ากลายมาเป็นข้ออ้างฉากหน้าให้เวลาที่ผมมาหาพอลล่า เธอคือเหตุผลเดียวที่ทำให้ผมสามารถออกไปข้างนอกดึกดื่นได้โดยที่คุณย่าไม่บ่น ผมบอกคุณย่าว่าผมกับมาทิลด้าไปเที่ยวผับหรือใช้เวลาร่วมกันในฐานะคู่แต่งงานใหม่—ข้ออ้างงี่เง่าสิ้นดี แต่มันได้ผล ด้วยเหตุผลบางอย่าง คุณย่าไม่ได้โกรธเลยสักนิด ท่านสนับสนุนทุกสิ่งที่ผมทำกับมาทิลด้าด้วยซ้ำและตอนนี้เราก็มาอยู่ที่นี่อีกครั้ง—รถกำลังแล่นเลี้ยวเข้าสู่โรงจอดรถคอนโดของพอลล่า ผมแทบรอไม่ไหวที่จะได้ก้าวลงจากรถและสูดอากาศที่ไม่เจือปนกลิ่นน้ำหอมและ

มุมมองของเฟรดริก"ผมมีข่าวดีและข่าวร้ายนะที่รัก คุณย่าเพิ่งให้ตั๋วฮันนีมูนไปโบราโบรามาล่ะ! เราน่าจะใช้โอกาสนี้หนีเที่ยวกันสักหน่อย—แค่เราสองคน น่าเสียดายที่ดูเหมือนว่าละครฉากท้องโตนี่จะดำเนินไปเร็วกว่าที่คิด มาทิลด้าดันเป็นลมสลบไป คุณย่าตกใจใหญ่เลยพาลากตัวเธอพุ่งตรงไปหาหมอสูตินรีแพทย์ทันที ผมพยายามห้ามไว้แล้วนะ"ผมส่งข้อความนั้นหาพอลล่า พร้อมกับชำเลืองมองมาทิลด้าที่ยังคงนอนหลับลึกหลังจากหมดสติไปนานเกือบสองชั่วโมงไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยในชีวิตว่าตัวเองจะต้องมาติดแหง็กอยู่ในห้องเดียวกันกับเธอแบบนี้ จริงๆ แล้วผมควรจะไปทำงานที่บริษัทต่างหาก แต่เพราะ "เซอร์ไพรส์ฮันนีมูน" ของคุณย่า ท่านเลยจัดการโอนงานของผมให้คนอื่นรับช่วงต่อแทนไปเรียบร้อยแล้วตลอดสิบวันข้างหน้ากลิ่นกายของมาทิลด้ามันช่างทนไม่ไหวเอาเสียเลย—ฉุนจัด หนักอึ้ง และมีกลิ่นเปรี้ยวแปลกๆ โชยมาด้วย ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ ผมเคยบอกเธอไปตั้งหลายครั้งแล้วว่าให้หาซื้อน้ำหอมมาฉีดบ้าง ค่าใช้จ่ายรายเดือนที่ผมให้เธอก็เหลือเฟือจะตายไป ดูเหมือนเธอจะไม่แคร์เลยสักนิดว่าคนอื่นจะมองเธอว่ายังไงบ้างเสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของผม ลุกขึ้นไปเปิดดู

มุมมองของมาทิลด้าฉันยังคงติดอยู่ในวังวนของความสับสน ฉันอาจจะดูบำบัดสติฟั่นเฟือนไปแล้วก็ได้—ท้ายที่สุดแล้ว ฉันถูกดึงให้เข้ามาพัวพันในละครน้ำเน่าบิดเบี้ยวนี้ตั้งแต่ก่อนงานแต่งงานเสียอีก แต่สิ่งที่พอลล่าทำในครั้งนี้มันล้ำเส้นเกินกว่าที่ฉันจะจินตนาการไว้เสียอีก การที่เธอสามารถบงการทุกย่างก้าวที่เราเดิน... มันช่างน่าสะพรึงกลัวสิ้นดีเธอจัดการเรื่องการตั้งครรภ์ปลอมๆ นี่ขึ้นมาได้อย่างไรกันนะ? พอลล่าอาจจะเป็นผู้หญิงที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่ฉันเคยพบเจอมาในชีวิต น่ากลัวไม่ใช่เพราะเธอเสียงดังหรือใจร้ายอำมหิต แต่เป็นเพราะความคิดความอ่านของเธอคาดเดาไม่ได้เลย—ทั้งเฉียบคม เจ้าเล่ห์เพทุบาย และมีความสามารถในการซ่อนความชั่วร้ายไว้เบื้องหลังรอยยิ้มและเสน่ห์ได้อย่างแนบเนียนไร้ที่ติเสียงเคาะประตูดังขึ้นดึงฉันหลุดออกจากภวังค์ความคิด ฉันกลั้นหายใจ รอฟังว่าใครกันที่อยู่หลังบานประตูนั้น"มาทิลด้า หลานรักของย่า ตื่นหรือยังจ่ะ?"อ่า แน่นอนล่ะ คุณโรซ่าฉันลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตู "สวัสดีค่ะคุณโรซ่า เชิญข้างในก่อนนะคะ"รอยยิ้มอบอุ่นและความอ่อนโยนของท่านมักจะทำให้ฉันรู้สึกตัวเล็กจ้อยและไม่คู่ควรกับความใจ

มุมมองของเฟรดริก"ลาล่ะนะที่รัก ไว้พรุ่งนี้มีอะไรคืบหน้าเรื่องเตรียมตัวยังไงบอกฉันด้วยนะ"ฉันจูบกลีบปากของพอลล่าด้วยความอาลัยอาวรณ์ ไม่อยากขยับตัว ไม่อยากเดินจากเธอไปไหนเลยสักนิด แต่จะทำยังไงได้เล่า? ถ้าขืนฉันไม่ยอมกลับบ้าน คุณย่าได้สติแตกเป็นบ้าเป็นหลังแน่ๆ แล้วยิ่งคิดตอนนี้... จะหาข้ออ้างอะไรไปแก้ตัวกับท่านดีล่ะเนี่ย? ก็ในเมื่อท่านรู้ดีอยู่แล้วว่าฉันไม่ใช่ประเภทที่จะมานั่งนั่งจับเข่าคุยกับเพื่อนร่วมงานยาวนานข้ามวันข้ามคืนแบบนี้เสียหน่อยปาไปบ่ายสามโมงเย็นแล้ว—ฉันหายหัวออกมาจากบ้านนานถึงแปดชั่วโมงเต็ม ยิ่งไปกว่านั้น คุณอาของฉันก็ดันเข้ามาจัดการงานแทนที่ฉันไปหมดแล้ว ความรู้สึกหนักอึ้งและกระวนกระวายใจเริ่มคืบคลานเข้าเกาะกุมในอก ลางสังหรณ์บอกว่ากำลังจะมีเรื่องซวยๆ เกิดขึ้นแน่ๆ"นี่ เป็นอะไรไป นั่งเหม่อลอยทำหน้าเครียดอยู่ได้? คิดอะไรอยู่วะเนี่ย?" พอลล่าเอื้อมมือมาประคองใบหน้าของฉันให้หันไปสบตา"เปล่าหรอก ฉันแค่... อยากมีเวลาอยู่กับเธอให้มากกว่านี้" ฉันสารภาพตามตรง "แต่ในเมื่อพรุ่งนี้เราต้องเดินทางไปเที่ยวพักผ่อนกันแล้ว ฉันคงต้องทำตัวเป็นเด็กดีเชื่อฟังคำสั่งสักหน่อย เดี๋ยวพอคุณย่าให้ตาราง