Alle Kapitel von เมียขี้เหร่ล้างแค้น: Kapitel 41 – Kapitel 50

มุมมองของมาทิลดาฉันรวบรวมความกล้าทั้งหมดเท่าที่เหลืออยู่เพื่อพูดความจริงกับเฟรดริกฉันเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงทำแบบนั้น — บางทีฉันอาจจะแค่เหนื่อยล้าเหนื่อยกับการถูกต้อนจนมุม ถูกกล่าวโทษ และถูกหยามเกียรติอยู่ตลอดเวลาฉันแค่อยากให้มันจบๆ ไป ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งไม่ว่าพวกเขาจะลงโทษฉันหรือทำลายชื่อเสียงของฉันต่อหน้าคุณนายโรซา ฉันก็ไม่แคร์อีกต่อไปแล้วตลอดทั้งคืน ฉันเอาแต่คิดเรื่องการหนีไปจากพวกเขา — หนีออกจากกรงขังที่แฝงตัวมาในคราบของการแต่งงานฉันต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้ความหวาดกลัวมาโดยตลอด ถูกหลอนด้วยทุกๆ เสียงกรีดร้อง ทุกๆ รอยตบ และทุกๆ คำพูดที่ตั้งใจจะทำลายฉันให้แหลกสลายฉันไม่สามารถทรมานตัวเองแบบนี้ต่อไปได้อีกแล้ว ฉันจำเป็นต้องหนีไปให้พ้นด้วยเงินที่ฉันเก็บออมไว้ตลอดเดือนที่ผ่านมา ฉันน่าจะเอาตัวรอดได้ ฉันสามารถหางานทำได้ — ที่ไหนก็ได้ต่อให้มันหมายถึงการต้องทิ้งบ้านของคุณนายโรซาและความปลอดภัยที่เคยได้รับจากที่นั่นก็ตาม“เธอพูดบ้าอะไรของเธอเนี่ย มาทิลดา?! เลิกหาเรื่องสร้างปัญหาได้แล้ว!” เฟรดริกแผดเสียงตวาด พร้อมกับก้าวเข้ามาหาฉัน เสียงของเขาดังก้องและเฉียบขาดน้ำตาเอ่อคลอเบ้าในขณะที่ฉ

มุมมองของมาทิลดาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเวลาสิบวันจะผ่านไปเร็วขนาดนี้ วันนี้พวกเรากำลังจะเดินทางกลับนิวยอร์กกันแล้วฉันบรรยายความโกลาหลของทริปพักผ่อนจอมปลอมนี่ออกมาเป็นคำพูดไม่ได้เลย ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น — ทุกคำโกหก ทุกความอัปยศอดสู — หลอมรวมกลายเป็นความทรงจำอันเลือนรางยาวเหยียด โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ฉันบังเอิญไปเห็นเรื่องชู้สาวของพอลล่าน่าเสียดายที่ฉันได้เห็นพวกเขารอดตัวอยู่ด้วยกันแค่คืนนั้นคืนเดียวที่บาร์ หลังจากนั้น เธอก็เก็บกวาดหลักฐานและระมัดระวังตัวอย่างไร้ที่ติช่วงหนึ่ง ฉันเคยคิดว่าการได้เห็นเธอทำแบบนั้นจะทำให้ทริปนี้มีความหมายขึ้นมาบ้าง — อย่างน้อยๆ ฉันก็ได้ล่วงรู้ความลับอะไรบางอย่างที่คุ้มค่า — แต่เปล่าเลย มันไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิดเฟรดริกยิ่งทำตัวเย็นชาใส่ฉันหนักเข้าไปอีก ส่วนพอลล่าก็คอยหาเรื่องใหม่ๆ มาดูหมิ่นเหยียดหยามฉันอยู่เรื่อยไม่ต้องพูดก็รู้ — วันเวลาเหล่านี้ช่างเป็นช่วงเวลาที่แสนรันทดไร้ความสุขสิ้นดีส่วนใหญ่แล้วฉันเอาแต่นอน บางครั้งก็เหม่อมองทิวทัศน์รอบตัว หรือฝืนใจเล่นละครตบตาชวนคลื่นไส้ทุกครั้งที่เราต้องวิดีโอคอลหากคุณนายโรซา จากนั้นก็กินอาหารที่เขานำมาเสิร์ฟแล

มุมมองของเฟรดริกสักวันหนึ่ง ฉันจะต้องบอกเรื่องการตั้งครรภ์ของมาทิลดาให้พอลล่ารู้เธอไม่มีทางยอมรับมันแน่ — เรื่องนั้นฉันมั่นใจ นี่คือข่าวที่แย่ที่สุดเท่าที่จะจินตนาการได้โดยไม่ต้องสงสัยเลยฉันเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลย แต่ต่อให้ฉันจะกล่าวหาว่ามาทิลดากท้องกับผู้ชายคนอื่น มันก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงข้อนั้นอยู่ดีเด็กคนนั้นคือลูกของฉันฉันยังจำรอยเลือดบนผ้าปูที่นอนในคืนนั้นได้ดี — หลักฐานยืนยันความบริสุทธิ์ของเธอฉันนี่แหละคือคนที่ทำให้มาทิลดาท้องและพูดตามตรง ฉันรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อยฉันไม่น่าล่วงเกินเธอในวันนั้นเลย เธอต้องอดทนอดกลั้นมามากพอแล้วเพราะการแต่งงานจอมปลอมนี้ และตอนนี้เธอยังต้องแบกรับเรื่องหนักหนาอะไรแบบนี้อีก เรื่องที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนเลยสักนิดเธอเริ่มทำตัวเย็นชาใส่ฉันมากขึ้นตั้งแต่นั้นมา ความผิดหวังและโกรธเกรี้ยวในแววตาของเธอเชือดเฉือนลึกลงไปในใจยิ่งกว่าคำพูดใดๆ ของเธอเสียอีกแต่ความอีโก้ของฉัน... ศักดิ์ศรีบ้าๆ ของฉันนี่แหละที่คอยขัดขวางไม่ให้ฉันแสดงความเห็นอกเห็นใจเธอออกมากลับกัน ฉันเลือกที่จะระเบิดอารมณ์ใส่ ฉันพบว่าตัวเองมักจะอยากต้อนเธอให้จนมุม อยากด่าทอ และอยากทำให้เ

มุมมองของมาทิลดาฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทราเพราะแสงไฟสว่างจ้าจากเพดาน ห้องทั้งห้องอาบไล้ด้วยแสงสีขาว รอบตัวมืดสนิทแล้ว — แสดงว่าค่ำคืนมาเยือนแล้วฉันเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์บนหมอนข้างกาย และเห็นเวลาบนหน้าจอ — 20:00 น. ฉันเผลอหลับยาวไปมากกว่าสิบชั่วโมงเลยทีเดียวร่างกายของฉันรู้สึกเบาสบายกว่าเมื่อตอนเช้า อาการปวดตุบๆ ในหัวหายไปเกือบหมดแล้ว ฉันเหยียดแขนบิดขี้เกียจเล็กน้อย แล้วหันไปทางซ้าย ตั้งใจจะมองหาความเงียบสงบและห้องว่างๆ —ก่อนที่จะต้องหลุดปากกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นเฟรดริกนั่งเงียบๆ อยู่ข้างเตียง จ้องมองมาที่ฉันด้วยสีหน้าจริงจัง“กรี๊ดด!”ฉันรีบยกมือขึ้นปิดปากทันที หัวใจเต้นระรัว เฟรดริกไม่มีอาการสะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย เขายังคงกอดอกนิ่ง สายตาจับจ้องตรงมาที่ฉันฉันรีบยันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วก้มศีรษะลงด้วยความอับอาย“ฉันขอโทษนะคะ คุณเฟรดริก คุณทำให้ฉันตกใจหมดเลย — ฉันไม่ได้ตั้งใจจะส่งเสียงดังหรอกนะคะ”“นั่งลงก่อนสิ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ “บางทีฉันต่างหากที่เป็นฝ่ายควรกล่าวขอโทษที่พรวดพราดเข้ามาแบบนี้ ฉัน... สับสนน่ะ มาทิลดา”น้ำเสียงที่เขาใช้พูด — มันทำให้ฉันตกใ

มุมมองของมาทิลดาเรายังคงนั่งอยู่ข้างนอกในสวนต่อหลังจากนั้น เฟรดริกไม่แม้แต่จะสนใจรับสายโทรศัพท์ที่กำลังดังแถมยังไม่ยอมกดปิดเสียงมันอีกด้วยแรงสั่นสะเทือนที่ดังต่อเนื่องทำให้ฉันแทบคลั่ง ฉันเลยเหลือบมองไปดูหน้าจอ… และเห็นชื่อของพอลล่ากะพริบอยู่บนหน้าจอแน่นอนอยู่แล้วผู้หญิงคนนั้นไม่มีวันหยุดหรอก ไม่มีทางเลย เธอคงจะไล่ล่าตามตื๊อเฟรดริกไปจนสุดขอบโลกถ้าทำได้ความโง่เขลาของเธอเองทำให้เธอต้องสูญเสียทุกสิ่งที่ผู้หญิงแบบเธอใฝ่ฝันไป — และตอนนี้เธอกำลังตะเกียกตะกายแย่งชิงมันกลับคืนมา“เธอน่ารำคาญยิ่งกว่าเธอเสียอีก” เฟรดริกพึมพำ สายตายังคงมองไปที่น้ำพุฉันกะพริบตาปริบๆ อะไรนะ?ฉันควรจะถือว่านั่นเป็นคำชมดีไหมเนี่ย? ความน่ารำคาญกลายเป็นมาตรฐานที่เขาใช้ตัดสินผู้หญิงในชีวิตเขาไปแล้วงั้นเหรอ?“เธอทำแบบนั้นก็เพราะเธอยังรักคุณอยู่ค่ะ” ฉันเอ่ยเสียงเบา “ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากสูญเสียคนอย่างคุณไปหรอกค่ะ คุณเฟรดริก”เขาหันหน้ามามองฉัน มุมปากยกย่องขึ้นเล็กน้อย “รวมถึงเธอด้วยไหมล่ะ?”ฉันจ้องมองเขา เกิดบ้าอะไรขึ้นกับเขากันแน่นะคืนนี้?ฉันรู้ว่าเขาเป็นคนเย่อหยิ่ง แต่คืนนี้ เขากลับดูเกือบจะ… กำลังหยอกล้อ และมีเส