Alle Kapitel von เมียขี้เหร่ล้างแค้น: Kapitel 11 – Kapitel 20

FREDRIC'S POVมาทิลด้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? กล้าดียังไงมาพูดจาแบบนั้นกับผม? ถ้าไม่ใช่เพราะผมยังมีความอดทนเหลืออยู่บ้าง เธอคงเป็นลมหมดสติจากวิธีที่ผมอยากจะตอบกลับไปแล้ว พูดตามตรง ผมคงไม่มาอยู่ที่นี่หว่าถ้าคุณย่าไม่โทรตามให้มาโรงพยาบาล ผมอยากอยู่กับพอลล่ามากกว่าเป็นไหนๆ"โจ หลานรักของย่า! มาทิลด้าล่ะอยู่ไหน?" เสียงร่าเริงของคุณย่าดังขึ้นจากด้านหลังตอนที่ท่านเดินออกจากห้องตรวจของแพทย์ ใบหน้าของท่านเปล่งปลั่ง ราวกับว่าไม่มีเรื่องร้ายแรงใดๆ เกิดขึ้นกับพ่อของมาทิลด้าเลย"เธอไปโรงอาหารครับ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "อาการของกอยล์เป็นยังไงบ้างครับ?"ผมต้องสวมบทบาท—แสร้งทำเป็นห่วงใย และทำสีหน้าให้เหมาะสม แต่ความจริงแล้ว ผมไม่ได้สนใจสักนิด"อาการทรงตัวแล้วจ่ะ" คุณย่าตอบด้วยความโล่งอก "เขาไม่ได้หมดสติไปจากอาการเส้นเลือดในสมองตีบ""อ๋อ แย่จังเลยนะครับ" ผมพูดออกไปแบบหุ่นยนต์ "แต่ทำไมคุณย่าถึงยิ้มกว้างขนาดนั้นตอนเดินออกจากห้องหมอละครับเนี่ย? คุณย่าไม่ได้ข่าวร้ายมาใช่ไหมครับ?""ก็รู้นี่นะ... มันเป็นสถานการณ์ที่ยากลำบาก แต่มันก็ยังมีความหวังที่จะหายดี" ท่านพูด ดวงตาเป็นประกาย "ย่ากำลังทำทุกอย่างเท

FREDRIC'S POVเสียงครางของพอลล่าสะท้อนก้องไปทั่วห้อง ผสมผสานกับเสียงของผม กำแพงห้องคือพยานเงียบงันต่อทุกสิ่งที่เกิดขึ้นบนเตียงนี้ ผมเมินสายเรียกเข้าจากที่ทำงานหลายสาย—เพราะผมยุ่งอยู่กับเกมอันเร่าร้อนที่เรากำลังเล่นกันอยู่มากเกินกว่าจะสนใจการปลดปล่อยความเครียดและความกดดันทั้งหมดไปกับพอลล่าคือทางเลือกที่ถูกต้องแล้ว ผมไม่อาจหักห้ามความเร่าร้อนดิบเถื่อนที่ครอบงำเราทั้งคู่ไว้ได้ หยาดเหงื่อที่ชุ่มโชกไปทั่วเรือนร่างคือเครื่องยืนยันชั้นดีว่าความสุขสมระหว่างเรามันยอดเยี่ยมสมบูรณ์แบบแค่ไหน"ฉันรักคุณ"ผมจ้องมองเข้าไปในดวงตาสวยงามของพอลล่า รอยยิ้มขี้เล่นที่เธอมอบให้ขณะที่ปลายนิ้วลากผ่านใบหน้าของผมคือสิ่งที่ผมไม่มีวันละสายตาได้เลย ผมไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าชีวิตจะเป็นอย่างไรหากเราต้องพรากจากกัน—หรือที่แย่ไปกว่านั้น หากใบหน้าของเธอถูกแทนที่ด้วยใบหน้าของมาทิลด้าน่าขยะแขยง แค่คิดว่าจะต้องจูบหน้าผากของมาทิลด้าก็ทำให้ผมคลื่นไส้แล้ว แม้แต่กลิ่นเส้นผมของเธอก็ยังรู้สึกแปลกประหลาดและผิดที่ผิดทาง อาห์ ใบหน้าของเธอแวบขึ้นมาในหัวแทนที่ใบหน้าสวยๆ ของพอลล่าซะอย่างนั้น"ฉันก็รักคุณเหมือนกันค่ะที่รัก คุณกำลังค

มุมมองของมาทิลด้า"ไปช้อปปิ้งกับเธอล่ะ—เดี๋ยวเธอจะหาเสื้อผ้าที่ดีที่สุดให้เอง ถ้าเผื่อเธอหาชุดที่ใส่ได้พอดี ฉันก็แค่วิอนวอนว่าขอให้หุ่นของเธอใส่ชุดของบูติกนี้ได้ก็แล้วกันนะ" พอลล่าพูดด้วยน้ำเสียงเหน็บแนมตามเคยขณะเดินเข้ามาหาฉันที่ยืนอยู่หน้าหุ่นโชว์สินค้า เธอผายมือไปยังพนักงานขายของร้านที่กำลังเดินตรงมาหาเรา"คุณคิดว่าไงล่ะ?" เฟรดริกปรากฏตัวขึ้นข้างๆ เธอ การมีอยู่ของเขาทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งขึ้นมาอย่างประหลาด"ฉันบอกพนักงานขายคนนั้นให้ช่วยดูแลมาทิลด้าแล้วล่ะค่ะ" พอลล่าพูดด้วยความลำพองใจ "แถมยังอธิบายรายละเอียดงานให้ฟังด้วย เธอจะได้รู้ว่าชุดแบบไหนถึงจะเหมาะกับมาทิลด้า ตอนนี้เราไปกันได้แล้วค่ะ"ทันทีที่พนักงานขายมาถึง คู่รักตัวแสบก็ผละออกไป—แขนเกี่ยวกันแนบชิด ราวกับภาพวาดของคู่รักในอุดมคติ"สวัสดีค่ะ! ฉันคือพนักงานขายที่ได้รับมอบหมายให้ช่วยคุณเลือกชุดสำหรับงานนะคะ" หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง "คุณลิอามบรีฟรายละเอียดให้ฉันฟังเรียบร้อยแล้วค่ะ พวกเขานี่ดูเป็นคู่ที่เหมาะสมกันสุดๆ เลยเนเนาะ ฉันชอบเวลาที่พวกเขามาที่ร้านนี้จัง!"เธอมองตามหลังพอลล่ากับเฟรดริกที่เดินจากไปด้วยดวงตาเป็นประก

มุมมองของมาทิลด้า"มาทิลด้า? เธออยู่ไหน ออกมานี่ซิ"ฉันรีบเช็ดหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มตลอดช่วงยี่สิบนาทีที่ผ่านมาออก เสียงของเฟรดริกเตือนสติฉันว่าต้องดึงสติกลับมาให้ได้ ไม่ว่าจะมีดรามาอะไรเกิดขึ้นในคืนนี้ ฉันก็ต้องแสดงบทบาทของตัวเองให้ดี จะปล่อยให้คุณโรซ่าเห็นฉันในสภาพอ่อนแอไม่ได้เด็ดขาด"อ้าอยู่นี่เอง! ย่าเป็นห่วงแย่เลยหากันให้วุ่น ทำไมถึงใช้นานจังล่ะมาทิลด้า?"ฉันเงยหน้าขึ้นมองเฟรดริก—นี่เป็นครั้งแรกเลยมั้ยนะที่ฉันเห็นเขามีท่าทีเป็นห่วงเป็นใยฉันจริงๆ และบอกตามตรง การได้เห็นเขาเป็นแบบนั้นมันจุดประกายความอบอุ่นเปราะบางขึ้นมาในใจของฉัน"ขอโทษค่ะ... ฉันแค่ไม่ค่อยชินกับการต้องพบเจอผู้คนเยอะแยะน่ะค่ะ คุณเฟรดริก""ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าต้องพูดเรื่องนี้ แต่เธอไม่ต้องไปกลัวคำพูดของพวกนั้นหรอก วันนี้เธอทำได้เยี่ยมมากแล้ว—เธอสวยสุดๆ ไปเลย แค่ทำเป็นเมินคำพูดแย่ๆ พวกนั้นซะ ไม่มีอะไรที่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอกน่า เข้าใจไหม? พร้อมจะไปหรือยัง? เรายังต้องไปทักทายคุณย่ากับคนอื่นๆ ในครอบครัวอีกนะ ทนอีกแค่ชั่วโมงสองชั่วโมงก็พอแล้ว โอเคไหม?"ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพยักหน้า เวลาเหมือนหยุดเดินตอนที่เฟรดริกเอื้

มุมมองของมาทิลด้าหนึ่งสัปดาห์ก่อนวันแต่งงาน – สิงหาคม 2017ฉันสงบสติอารมณ์ไม่ได้เลย ตั้งแต่เช้ามานี้ ฉันถูกความตื่นตระหนกแปลกประหลาดเข้าครอบงำจนหายใจไม่ทั่วท้อง ฉันกดคิดเงินลูกค้าที่ร้านสะดวกซื้อผิดไปกี่รอบแล้วนะเนี่ย?"เป็นอะไรรึเปล่า มาทิลด้า?"เพื่อนร่วมงานของฉันดูออกเสมอเวลาที่ใจฉันลอยไปไกลลิบ"อ๋อ... เปล่าค่ะ ฉันไม่เป็นไร""เธอคงตื่นเต้นสินะ—ก็งานแต่งงานของเธอมันใกล้เข้ามาทุกทีแล้วนี่นา"ฉันพยักหน้ารับ ฉันไม่ได้สนิทกับเพื่อนร่วมงานคนไหนเป็นพิเศษหรอก—บอกตามตรงว่าฉันไม่มีเพื่อนสนิทเลยด้วยซ้ำ—แต่เรื่องนั้นปฏิเสธไม่ได้เลย ฉันกลัวจนตัวสั่น วันเวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน และวันนี้ในบรรดาวันทั้งหมด ฉันดันต้องไปลองชุดแต่งงานซะด้วยสิ"ไม่เป็นไรหรอกน่ามาทิลด้า ถ้าฉันได้แต่งงานกับนักธุรกิจหนุ่มหล่อโปรไฟล์ดีแบบเฟรดริก ฉันก็คงรู้สึกแบบเดียวกันนั่นแหละ รู้ไหม ผู้หญิงทุกคนที่นี่—ไม่สิ น่าจะผู้หญิงทั้งนิวยอร์กเลยมั้ง—กำลังอิจฉาเธออยู่แน่ๆ มีคนเป็นร้อยเป็นพันที่ยอมแลกทุกอย่างเพื่อมาอยู่ตรงจุดที่เธอยืนอยู่นะ"ถ้าเธอร์รู้สักนิดว่าความวิตกกังวลของฉันไม่ได้มาจากความสุขเลยสักนิด—แต่เป็นเพราะฝันร้ายระยะยา