Alle Kapitel von เมียขี้เหร่ล้างแค้น: Kapitel 51 – Kapitel 60

มุมมองของมาทิลดาคุณนายโรซาสวมกอดฉันแน่นทันทีที่เรามาถึงบ้าน มันให้ความรู้สึกเหมือนอ้อมกอดของคนที่ไม่ได้เจอกันมาเป็นสิบๆ ปีแน่นอนว่าฉันมีความสุข คุณนายโรซารู้รู้วิธีทำให้ฉันรู้สึกว่าเป็นที่รักและได้รับการทะนุถนอมจริงๆ แต่บางครั้งมันก็ตลกดีนะที่เธอมักจะมีสีหน้าแบบเดิมเป๊ะเลยทุกครั้งที่เรากลับจากการเดินทาง“ในที่สุดก็มาถึงสักที! ย่ารอด้วยความร้อนรนใจเลยนะเนี่ย! ย่ากระวนกระวายใจมากเพราะความฝันของย่าเลย มาทิลดา! เฟรดริกเล่าเรื่องความฝันของย่าให้ฟังหรือยังจ๊ะ?”ดวงตาของท่านเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาในขณะที่ประคองใบหน้าของฉันซ้ำๆ สลับมองหน้าฉันกับเฟรดริกไปมา“ค่ะ คุณย่า คุณเฟรดริกเล่าให้ฟังแล้วค่ะ คุณย่าไม่ต้อง—”“เดี๋ยวนะ อะไรนะ?” คุณนายโรซาพูดแทรกขึ้นมาทันที มองฉันด้วยความงุนงง “เมื่อกี้ลูกเรียกเขาว่าอะไรนะ? คุณเฟรดริกงั้นเหรอ? ทำไมลูกถึงเรียกเฟรดริกด้วยสรรพนามแบบนั้นล่ะ?”ฉันไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าเผลอหลุดเรียกสรรพนามนั้นออกไป ตอนนี้ฉันประหม่าจนแทบคลั่ง ฉันควรจะอธิบายเรื่องนี้ให้ท่านฟังยังไงดีล่ะเนี่ย? จะบอกว่ามันเป็นความคุ้นเคยเก่าๆ งั้นเหรอ? แบบนั้นมันคงงี่เง่าสิ้นดีเลย“ฮ่าๆๆๆ! ที่รัก เธอ

มุมมองของเฟรดริกพอลล่าชี้หน้าฉันด้วยความโกรธเกรี้ยว แก้มทั้งสองข้างแดงก่ำ ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา“ฉันต่างหากที่เป็นฝ่ายต้องถามคุณคำนี้! คุณทำอะไรมาทิลดา?! กล้าดียังไงถึงไปยุ่งกับเธอยัยบ้าเอ๊ย! เธอเนี่ยมันหน้าไม่อายจริงๆ เลยนะพอลล่า”ฉันระงับอารมณ์ตัวเองไว้—มือของฉันยังคงอยากจะตบเธอซ้ำอีกรอบ มันยากเหลือเกินที่จะควบคุมความโกรธนี้ไว้ได้ แต่พอลล่าเป็นคนเจ้าเล่ห์ เธออาจจะกำลังวางแผนอะไรบางอย่างเพื่อเล่นงานฉันอยู่ก็ได้“มาทิลดาเหรอ? ฉันได้ยินไม่ผิดใช่ไหม? นายรักนังนั่นเหรอ? บอกฉันมาซิ!”หน้าอกของฉันกระเพื่อมขึ้นลงเมื่อพอลล่าสาดคำถามนั้นใส่ฉัน ด้วยเหตุผลบางอย่าง ฉันอยากจะต่อยเธอให้สติหลุดไปเลย — ใบหน้าของเธอน่าหงุดหงิดยิ่งกว่าปกติเสียอีก“นั่นไม่ใช่เรื่องของเธอเลยสักนิด พอลล่า ทำความเข้าใจซะใหม่นะ: ฉันไม่มีวันกลับไปคบกับเธออีกเด็ดขาด เราจบกันแล้ว — อย่าคิดว่าฉันยังรักเธออยู่เลย ฉันเอียนเต็มทนแล้ว ฉันคิดว่าเธอจะสำนึกได้แล้วเสียอีก แต่เธอกลับยิ่งทำตัวแย่ลงไปทุกที”พอลล่าหัวเราะ ก้าวเข้ามาประชิดตัวแล้วคว้าแขนฉันไปทาบลงบนหน้าอกของเธอ เห็นได้ชัดเลยว่าทุกคำพูดของฉันเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาหมด ฉัน

มุมมองของมาทิลดาฉันไม่มีอารมณ์จะทำอะไรเลยสักนิด แม้กระทั่งตอนที่คุณนายโรซาตะโกนเรียกจากหน้าประตูห้องให้ไปทานมื้อเย็น ฉันก็เลือกที่จะแกล้งทำเป็นนอนหลับ หัวใจของฉันยังคงเจ็บแปลบเมื่อนึกถึงสายวิดีโอคอลของพอลล่าเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา ไม่ว่าฉันจะพยายามบอกตัวเองและกล่อมสมองมากแค่ไหนว่าฉันไม่ได้มีความสำคัญอะไรในชีวิตของเฟรดริก แต่ฉันก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี ฉันโกรธทั้งพอลล่าและเฟรดริกเหลือเกินจู่ๆ ลูกบิดประตูห้องของฉันก็เหมือนจะถูกใครบางคนจับเอาไว้ ฉันรีบขยับท่าทางแล้วหลับตาลงอีกครั้งเพื่อแกล้งทำเป็นนอนหลับ “อ่า… เธอยังหลับอยู่นี่เอง” ประตูเปิดออกพร้อมกับเสียงกระซิบเบาๆ จากเฟรดริก ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ เพื่อดูว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ และเขาก็ไม่ได้เดินออกไป แต่กลับเดินเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้นแทน เขาต้องการอะไรกันแน่นะ?เฟรดริกากเก้าอี้เข้ามาใกล้เตียงนอน เสียงขาเก้าอี้เสียดสีกับพื้นดังขึ้น พูดตามตรงว่าฉันรู้สึกกลัว แม้ว่าเฟรดริกคงจะไม่ได้ทำอะไรไม่ดีหรอก แต่ใครจะไปรับประกันได้ล่ะ? อีกอย่าง เขากเพิ่งจะอยู่กับพอลล่ามา และผู้หญิงคนนั้นก็เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมเพทุบาย บางทีเธออาจจะมีแผนการอะไรบางอย

มุมมองของมาทิลดาฉันยืนอยู่หน้าประตูห้องที่พอลล่ากำลังรักษาตัวอยู่ ความรู้สึกกลัวและลังเลเข้าเกาะกุมจิตใจเมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้หญิงคนนั้น"ทำไมล่ะ?" เฟรดริกถามขึ้น"ฉันรู้สึก...ไม่อยากเข้าไปข้างในแล้วเจอพอลล่าเลยค่ะ คุณเฟรดริกเข้าไปพบเธอเถอะ เดี๋ยวฉันรออยู่ตรงนี้เอง""ไปกันเถอะครับ คุณเฟรดริก"ชายที่ยืนอยู่ตรงประตูมองมาที่เราก่อนจะหันไปเปิดประตู และในเสี้ยววินาทีเผลอไผลนั้น เฟรดริกก็คว้ามือฉันไว้แน่นอย่างรวดเร็วและเด็ดเดี่ยวพวกเขาไม่ได้ให้โอกาสฉันได้ปฏิเสธหรือยืนรอข้างนอกเลย เขากึ่งลากกึ่งจูงฉันเข้าไปในห้องของพอลล่า และสิ่งที่ฉันกลัวก็เกิดขึ้นจริง ๆ สีหน้าของพอลล่าเปลี่ยนไปอย่างฉับพลันเมื่อเห็นฉันเดินเข้ามาพร้อมกับเฟรดริก"ก็บอกเดฟแล้วไงว่าฉันต้องการแค่เฟรดริกคนเดียว ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไหนไม่รู้เดินเข้ามาด้วยแบบนี้ หรือฉันพูดผิดล่ะเดฟ?" พอลล่าต่อว่าเดฟต่อหน้าเราตรง ๆเมื่อเห็นดังนั้น ฉันจึงรีบดึงมือออกจากเฟรดริกทันทีแล้วพูดว่า "ฉันจะออกไปข้างนอกค่ะ""ไม่นะมาทิลดา ฉันบอกว่าอย่าไป!"ความเงียบเข้าปกคลุม ฉันชะงักและมองพอลล่าที่ดูตกใจกับน้ำเสียงของเฟรดริก"ฉันมาที่นี่ก็เพื่อดูว่าเธอจะเล่นล

มุมมองของมาทิลดาผ่านไปสองเดือนตอนนี้การตั้งครรภ์ของฉันเข้าสู่เดือนที่สามแล้ว และทุกอย่างดูเหมือนจะผ่านไปอย่างรวดเร็วเหลือเกิน น่าแปลกที่ความสัมพันธ์ของฉันกับเฟรดริกแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น ฉันเริ่มเชื่อมั่นในความรู้สึกที่เขามีต่อฉันแล้ว เพราะพักหลังมานี้ไม่มีอะไรมาบั่นทอนความสุขของเราอีกเลยแม้กระทั่งตัวเฟรดริกเองก็ไม่ยอมไปไหนโดยไม่มีฉันอยู่เคียงข้าง บางทีเส้นทางที่สวยงามของชีวิตแต่งงานของเราเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในตอนนี้เอง และนั่นทำให้ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก—ความฝันที่รอคอยมานานกำลังจะเป็นจริงเสียที"มาทิลดา" คุณยายโรซ่าเดินเข้ามาหาฉันขณะที่ฉันกำลังนั่งอยู่ในห้องสมุด รอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของเธอบ่งบอกว่าเธอกำลังมีข่าวดีจะบอก"คุณยายคะ มีอะไรเหรอคะ? ดูมีความสุขจัง ทำเอาฉันอยากรู้ขึ้นมาเลยค่ะ""อันที่จริง มันคือความรู้สึกกึ่งเศร้ากึ่งสุขนะ ยายก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะรู้สึกยังไงดี เพราะวันนี้ยายจะมอบคำอวยพรให้หลานทั้งสองคนได้ย้ายออกจากบ้านของยายแล้วล่ะ คฤหาสน์หรูที่ยายเตรียมไว้ให้ตอนนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว และเดี๋ยวพอเฟรดริกกลับมาจากซื้อยาให้ยาย เราจะไปดูกัน!" คุณยายโรซ่าพูดด้วยความตื่นเต้นยิน