Alle Kapitel von เมียขี้เหร่ล้างแค้น: Kapitel 31 – Kapitel 40

มุมมองของมาทิลดาความงามของโบราโบรานั้นเกินกว่าจะหาคำบรรยายใดๆ มาเปรียบเปรยได้ — มันราวกับได้ยลโฉมสวรรค์บนดินเลยทีเดียว ดวงตาของฉันถูกปรนเปรอด้วยทัศนียภาพที่งดงามเกินจริงจนเกือบจะลืมกะพริบตาระหว่างทางที่ขับรถไปยังรีสอร์ตเฟรดริกกับฉันนั่งรถแยกคันกัน ก่อนหน้านี้เขาบอกว่าพวกเขา — หมายถึงตัวเขาเองกับพอลล่า — จะไปทานอาหารเช้า “กลางมหาสมุทร” ในขณะที่ฉันต้องตรงดิ่งไปที่รีสอร์ตเลย พูดตามตรง นั่นเข้าทางฉันสุดๆ สิ่งเดียวที่ฉันไม่อยากทำมากที่สุดคือการต้องมานั่งทนดูความรักหวานเลี่ยนของพวกเขาสองคนแสงแดดยามเช้านั้นนุ่มนวลและอบอุ่น การเคลื่อนไหวที่นุ่มนวลของตัวรถทำให้เปลือกตาของฉันหนักอึ้ง ฉันแทบรอไม่ไหวที่จะได้ซุกใบหน้าลงบนหมอน อย่างน้อยฉันก็จะได้มีความสงบเงียบไปจนถึงคืนนี้ — โดยเฉพาะเมื่อเฟรดริกบอกกับคุณนายโรซาว่าเขาจะไม่ติดต่อกลับมาอีกจนกว่าจะถึงบ่ายวันพรุ่งนี้หลังจากผ่านไปประมาณสิบหนาที ในที่สุดเราก็มาถึงรีสอร์ตหรูลอยน้ำที่ตั้งตระหง่านราวกับลอยอยู่เหนือท้องทะเลสีฟ้าครามไม่มีคำบรรยายใดๆ สำหรับความงามระดับนี้เลย เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกอยากขอบคุณเฟรดริกอย่างจริงจัง แต่น่าตลกสิ้นดีที่นี่คือรีสอ

มุมมองของเฟรดริกทำไมกันนะ? ทำไมฉันถึงรู้สึกหงุดหงิด — โกรธขนาดนี้ — แค่คิดถึงไอ้ผู้ชายคนนั้นเนี่ยนะ?ฉันพยายามจะตั้งสติให้สงบแล้วนะ แต่ในหัวมันเอาแต่ฉายภาพของมาทิลดาอยู่กับมันซ้ำไปซ้ำมา ความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้นี้กำลังกัดกินใจฉันอยู่ หรือว่า... หรือว่าฉันกำลังหึงจริงๆ กันแน่?ไม่ ไม่มีทางฉันเนี่ยนะ? หึง — กับอีแค่มาทิลดาเนี่ยนะ? งี่เง่าสิ้นดี เป็นไปไม่ได้หรอก“ที่รัก คุณคิดอะไรอยู่เหรอคะ?” เสียงของพอลล่าดังแทรกความคิดของฉันขึ้นมา น้ำเสียงสดใสและขี้เล่น “คุณนั่งเงียบก้มหน้าก้มตาแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ไม่เหมือนคุณเลยนะ ไม่อยากมีความสุขกับฉันเหรอคะเนี่ย ฉันอุตส่าห์ซื้อชุดชั้นในชุดใหม่มาเพื่อวันนี้เลยนะ”เสียงเจื้อยแจ้วของเธอกำลังทำให้ฉันประสาทเสีย ฉันอยากให้เธอหุบปาก — หยุดพูดเสียที ฉันไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะมาเล่นเกมยั่วยวนไร้สาระของเธอเลยสักนิด แต่ฉันจะให้เธอรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าสิ่งที่กำลังกวนใจฉันจริงๆ คือ... ไอ้ผู้ชายคนนั้นที่อยู่กับมาทิลดาต่างหาก“คุณทำตัวแปลกๆ ตั้งแต่เห็นไอ้หมอนั่นแล้วนะ” เธอบอกพลางหรี่ตามองฉัน “คุณหงุดหงิดเหรอ? หรือว่า... กำลังหึงอยู่กันแน่?”ฉันหันขวับไปมองเธอทั

มุมมองของเฟรดริกพวกเขาไปไหนกันนะ?คำถามนั้นเอาแต่ก้องอยู่ในหัวของฉัน แรงกระตุ้นที่รุนแรงที่สุดในตอนนี้คือการเดินสำรวจรอบเกาะนี้เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขานั่งอยู่เฉยๆ ที่ไหนสักแห่ง — ไม่ได้ทำอะไรบ้าๆ ลงไปทำไมฉันถึงต้องใส่ใจมากขนาดนี้ด้วยนะ?ให้ตายสิ นี่มันการทรมานชัดๆแต่ถึงอย่างนั้น... ฉันก็ทำใจยอมรับไม่ได้เลยว่าสิ่งที่ฉันกำลังรู้สึกอยู่มันคือความหึงหวงถ้าหากมันไปถึงจุดนั้น — ถ้าเกิดว่าฉันยอมรับจริงๆ ว่ากำลังหึงมาทิลดาอยู่ล่ะก็ — ฉันเอาปืนยิงตัวตายซะยังจะดีกว่าผู้หญิงอย่างเธอไม่มีทางทำให้ฉันสนใจได้หรอก เธอก็เป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่น่ารำคาญและเปราะบางคนหนึ่งเท่านั้น“รับเครื่องดื่มเพิ่มอีกไหมครับ คุณผู้ชาย?” พนักงานบาร์เอ่ยถามเอาสิ ฉันกระดกค็อกเทลแก้วแล้วแก้วเล่าจนนับไม่ถ้วนแล้วว่าฟาดไปกี่แก้ว หัวเริ่มหมุนติ้วแล้วเนี่ย“เอา— เดี๋ยوق่อน ไม่เอาดีกว่า ช่างเถอะ”ฉันชะงักคำพูดไว้แค่นั้นแล้วโยนเงินลงบนเคาน์เตอร์เมื่อเห็นมาทิลดาเดินผ่านไปโดยที่ก้มหน้าก้มตาทำไมเธอถึงกลับมาแล้วล่ะ?ไอ้หมอนั่นทิ้งเธอแล้วเหรอ?ฝ่ายเธอก้าวเดินอย่างเชื่องช้า แทบจะลากขา — ดูพ่ายแพ้สิ้นดีต่อให้ฉันปากบอกว่าเก

มุมมองของมาทิลดาผ่านมาเป็นชั่วโมงแล้วตั้งแต่พอลล่าเดินออกไป และฉันก็ยังคงนอนอยู่ที่เดิม เปิดหน้าจอโทรศัพท์ค้างไว้ตรงแอปพลิเคชันข้อความชื่อของคุณนายโรซาถูกพิมพ์รอไว้ในช่องผู้รับเรียบร้อยแล้ว — แต่ฉันยังไม่ได้พิมพ์ข้อความลงไปแม้แต่ตัวอักษรเดียวพูดตามตรง ฉันรู้สึกหวาดระแวงและกระวนกระวายใจอย่างรุนแรง แม้แต่เสียงลมพัดข้างนอกก็ยังฟังดูคล้ายฝีเท้าของพอลล่าที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ บางครั้งฉันก็คิดว่าได้ยินเสียงเธอเรียกชื่อตัวเองด้วยซ้ำฉันกำลังจะเสียสติอยู่แล้วเพราะอีผู้หญิงบ้าคนนั้นถ้าเกิดว่าแฟรงก์ไม่ไดัเดินจากไปกับแฟนเก่าของเขานะ สาบานเลยว่าฉันคงจะวิ่งตามเขาไปแล้ว ฉันคงจะเสี่ยงดวงวิ่งหนีไป — ไปที่ไหนก็ได้ ขอแค่ให้อยู่ไกลจากคนพวกนี้ก็พอสถานการณ์ทั้งหมดนี่มันกำลังบีบคั้นฉันจนหายใจไม่ออกฉันยังไม่พร้อมที่จะคุยกับคุณนายโรซาเลย ถ้าเกิดว่าท่านรู้ความจริงขึ้นมาล่ะ? ถ้าเกิดว่าท่านรู้ว่าเรื่องตั้งครรภ์นี่มันเป็นเรื่องโกหกล่ะ?ถ้าเกิดว่าฉันทำให้ท่านผิดหวังยิ่งกว่าเดิมล่ะ?ฉันทำผิดพลาดมามากเกินพอแล้วทันใดนั้น โทรศัพท์ในมือก็แผดเสียงดังขึ้นจนฉันสะดุ้งสุดตัวหัวใจเต้นโครมครามด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเ

มุมมองของเฟรดริกนาฬิกาปลุกดังขึ้นตอนเจ็ดโมงครึ่ง ปลุกฉันให้ตื่นจากห้วงนิทราที่ไม่ค่อยจะสบอารมณ์นัก ในหัวของฉันยังคงอัดแน่นไปด้วยความขมขื่น — ออกจะรังเกียจด้วยซ้ำ — เมื่อนึกถึงมาทิลดาฉันไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะรู้สึกอะไรแบบนี้กับผู้หญิงงี่เง่าได้ลงคอ โชคดีที่ความจริงมันแดงออกมาเร็ว คนประเภทนี้ — ทั้งจน ไร้ประโยชน์ และเกาะคนอื่นกิน — ไว้ใจไม่ได้หรอก พวกมันก็แค่พวกปรสิต ทำลายความไว้ใจที่คนอื่นมอบให้อย่างโง่เขลาพูดตามตรง แค่คิดว่าจะต้องเห็นหน้าเธอในเช้าวันนี้ฉันก็แทบจะทนไม่ไหวแล้ว ฉันพยายามคิดหาวิธีบ่ายเบี่ยงวิดีโอคอลของคุณยาย แต่สมองมันตื้อตันจนคิดอะไรดีๆ ไม่ออกเลยฉันไม่อยากไปรบกวนขอความช่วยเหลือจากพอลล่าด้วย เธอเองก็ยังขวัญผะวาจากเหตุการณ์สติหลุดของมาทิลดาเมื่อคืนก่อนให้ตายสิ กล้าดียังไงที่ผู้หญิงคนนั้นมาทำร้ายผู้หญิงที่สำคัญที่สุดในชีวิตฉันสองคนไปตายซะเถอะ มาทิลดา“อื้ม... ที่รัก ตื่นแล้วเหรอคะ?” พอลล่าส่งเสียงงיתงเงียพรางบิดขี้เกียจ ดวงตาปรือปรี่ฉันลูบผมเธอแล้วก้มลงจูบหน้าผาก “อือ ฉันต้องไปจัดการกับกิจวัตรที่หนีไม่พ้นนี่สิ ขอโทษนะที่รัก ฉันเกลียดจริงๆ ที่ต้องคอยหักหลังเธอก주แบบนี