All Chapters of พระชายาสารพัดพิษ: Chapter 11 - Chapter 20

เมื่อรถม้าจอดเทียบท่าน้ำ ตงฟางก็รีบออกมาทำความเคารพสองพี่น้องอย่างมีมารยาท พร้อมกับเชิญทั้งสองคนขึ้นไปบนเรือสำราญที่จอดรอ ยามฤดูใบไม้ผลิ สองข้างทางกลับเต็มไปด้วยดอกไม้หลากสีสันกำลังผลิดอก ทะเลสาบนั้นกว้างใหญ่ไพศาลจนสุดลูกหูลูกตา มู๋ชิงเหยามองทัศนียภาพเบื้องหน้าอย่างตื่นเต้น นี้ถือเป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นทิวทัศน์ที่งดงามเช่นนี้ตั้งแต่ข้ามภพมา พอตงฟางเชิญสองพี่น้องให้ไปนั่งที่โต๊ะน้ำชา สาวใช้ก็รีบนำของว่างออกมาเสิร์ฟหลายอย่าง "ท่านพี่...ท่านไม่กลัวว่าพวกเขาจะวางยาลงในของว่างหรือเจ้าคะ....? คำพูดน้องสาวทำให้มู๋ชิงเย่ขมวดคิ้วหม่น "คุณหนูมู๋คิดมากไปแล้ว หากเราอยากจะวางยาพวกเจ้าสองพี่น้อง มิสู้ส่งองครักษ์เงาไปฆ่าทิ้งไม่ดีกว่าหรือ ดูท่าคุณหนูมู๋คงจะระแวงเรามากเกินไปกระมัง..." สองพี่น้องรีบลุกขึ้นทำความเคารพจิ่งอ๋องตามมารยาททันที "ตามสบายไม่ต้องมากพิธี ขุนพลมู๋ได้รับตำแหน่งเป็นขุนพลตั้งแต่อายุยังน้อย ดูท่าคงจะมีความสามารถไม่น้อย มิสู่วันนี้มาเดินหมากกับเราสักสองสามกระดานดีหรือไม่ หรือจะให้น้องสาวมาเดินหมากแทนเราก็ไม่เกี่ยง.." "หม่อมฉันโง่เขลามาแต่เด็ก ไม่ถนัดเรื่องเดินหมากอ่าน

เมื่อฉุกคิดขึ้นมาได้ มู๋ชิงซานจึงรีบถามบุตรสาวขึ้นทันที "จะว่าไป...ลูกได้ชุดที่จะใส่ไปงานพิธีปักปิ่นแล้วหรือยัง พ่อจะได้ให้พี่ชายไปตามช่างฝีมือมาวัดตัว เร่งตัดชุดด่วนให้ลูกที่จวนวันนี้เป็นพิเศษ..." มู๋ชิงซานพึ่งจะกล่าวจบ เจียงลู่ก็ถือกล่องไม้ที่แกะสลักอย่างปราณีตเข้ามายื่นให้ "ท่านลุงลู่ถือกล่องอะไรมาหรือ....ดูประณีตยิ่งนัก..." "เมื่อครู่องครักษ์ตงฟางพึ่งจะนำของสิ่งนี้มาส่ง..บอกแต่เพียงว่า ของในกล่องไม้นี้ เป็นของขวัญสำหรับคุณหนูขอรับ..." "ของขวัญสำหรับข้า....? พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา มู๋ชิงเหยาครุ่นคิด "ใช่แล้ว เป็นของขวัญจากจิ่งอ๋องส่งมาขอรับ.." "รีบนำเอาของในมือเจ้าออกไปโยนทิ้งให้ไว เขาคิดว่าข้าไม่มีปัญญาเลี้ยงดูบุตรสาวของข้าอย่างนั้นหรือ ถึงได้สอดมือเข้ามายุ่งวุ่นวายเรื่องภายในจวนข้าไม่หยุดหย่อน..." "ตาเฒ่า...ท่านใจเย็นลงก่อนเถอะ ช่วงนี้เราอยู่ในช่วงสงบศึกกับเขา อย่าไปทำให้เขาไม่พอใจขึ้นมา ในเมื่อเขาไม่มาสร้างปัญหาที่จวนเรา เราก็อย่าไปสร้างปัญหาให้เขาเถอะนะ ถือเป็นการดีต่อทั้งสองฝ่ายเจ้าคะ..." "ก็ได้ พ่อจะฟังลูกรัก..." มู๋ชิงเหยาเอื้อมมือไปหยิบกล่องไม้ขึ้นมาเปิดดู ขอ

มู๋ชิงเหยาเริ่มฝึกฝนร่างกายสม่ำเสมอ ทุกๆวันจะตื่นนอนก่อนฟ้าสาง และลุกขึ้นออกไปวิ่งรอบจวนวันละสามรอบตามที่เคยรับปากบิดา อีกทั้งยังออกกำลังกายด้วยท่าทางประหลาด จนทุกคนในจวนเริ่มจะคุ้นชินไปแล้ว "ท่านพ่อ....ตอนนี้เสบียงในค่ายทหารเตรียมพร้อมแล้ว ลูกไม่สามารถอยู่รอจนถึงพิธีปักปิ่นของเหยาเหยาได้ วันนี้ลูกต้องออกเดินทางไปที่ค่ายทหารแล้ว ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาเยี่ยมบ้านอีกเมื่อไหร่...ขอท่านพ่อได้โปรดดูแลสุขภาพด้วยขอรับ.." มู๋ชิงเย่กล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสลด พร้อมกับคุกเข่าก้มโขกศีรษะคำนับบิดา "เย่เอ๋อร์...เรื่องพิธิปักปิ่นน้องสาวเจ้า เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงไป วางใจเถอะ...ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต พ่อก็จะต้องปกป้องเหยาเหยาสุดชีวิต พ่อเคยรับปากแม่ของพวกเจ้าเอาไว้ก่อนนางจะสิ้นใจ พ่อจะไม่มีทางผิดคำสัญญาที่เคยให้ไว้อย่างแน่นอน...เจ้าออกเดินทางก็ต้องระวังตัวด้วย ต้องคำนึงถึงชีวิตก่อนเป็นอันดับแรก...ห้ามทำให้ตัวเองบาดเจ็บเป็นอันขาด..." มู๋ชิงซานนั่งอยู่บนเก้าอี้ เขายื่นมือไปลูบศรีษะบุตรชายอย่างแผ่วเบา แสดงแววตาอ่อนโยน มู๋ชิงเหยายืนฟังอยู่ด้านนอกประตู ภายในใจกลับรู้สึกจุกแน่นที่อก ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ใช่น้อง

"รีบไปทำอาหารมาให้เปิ่นหวางกิน อย่าให้เปิ่นหวางต้องพูดซ้ำ..." น้ำเสียงเยือกเย็นเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ชิ...คิดว่าจวนฉันเป็นโรงทานหรือไง..." มู๋ชิงเหยากัดฟันพูดเสียงเบา พร้อมเดินมุ่งหน้าไปทางห้องครัว หนานกงจิ่งมองตามแผ่นหลังมู๋ชิงเหยา มุมปากพลางยกยิ้ม พร้อมกับทำเสียง หึ ในลำคอ ตงฟางแทบจะตาถลน นี้เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเจ้านายของเขาแอบอมยิ้มออกมาในรอบหลายปี ท่านอ๋องเคยบอกเองมิใช่หรือ ว่าไม่ได้ชอบคุณหนูมู๋ เหตุใดการกระทำกับคำพูดถึงได้ย้อนแย้งกัน แม้กระทั่งสิ่งของล้ำค่าในจวนอ๋อง ท่านอ๋องยังไม่เคยจะประทานให้ใคร แต่กลับประทานสิ่งของล้ำค่ามากมายให้แก่คุณหนูมู๋เพียงคนเดียว นี้เขาเรียกว่าเป็นการแก้แค้นอย่างนั้นหรือ.....? หนานกงจิ่งยกถ้วยชาขึ้นมาจิบอย่างใจเย็น เมื่อเห็นมู๋ชิงเหยาเดินถือถาดอาหารตรงดิ่งมาทางเขา หนานกงจิ่งจึงวางถ้วยชาลง พร้อมกับก้มลงมองอาหารที่วางอยู่เบื้องหน้าอยู่ชั่วครู่ "สิ่งนี้เรียกว่าอะไร....? "บะหมี่เกี๊ยวหมูสับเพคะ ถ้้วยเล็กๆนี้เรียกว่าน้ำพริกเผา ช่วยเพิ่มรสชาติมากยิ่งขึ้น แต่อย่าใส่ลงไปเยอะนะเพคะ เพราะอาจจะทำให้เผ็ดร้อนจนปากชา...รีบเสวยเถอะเพคะ.." มู๋ชิงเหยานั่งลงข้า

​"พิธีปักปิ่นของคุณหนูมู๋นับเป็นนิมิตหมายอันดี ตระกูลมู๋จงรักภักดีต่อแคว้นเรามาหลายชั่วอายุคน วันนี้เสิ่นหม่ามาทำหน้าที่เป็นผู้ปักปิ่นระย้าให้อย่างทรงเกียรติ..." ไทเฮาตรัสด้วยพระสุรเสียงเมตตา ทรงทอดพระเนตรมองมู๋ชิงเหยาในชุดอาภรณ์ปักลายหงส์คู่ด้วยความพึงพระทัย ​ทว่าในตอนนั้นเอง ขันทีด้านนอกกลับขานนามเสียงดังยิ่งกว่าเดิม ทำเอาคนทั้งลานพิธีสะดุ้งสุดตัว ​"ท่านจิ่งอ๋องเสด็จ..." ​เสียงพึมพำดังขึ้นเซ็งแซ่ เหตุใดองค์ชายผู้พิการที่แทบไม่เคยปรากฏตัวในงานเลี้ยงสมาคมใดๆ ทั้งยังครอบครองกองกำลังทหารนับแสนนาย ถึงได้เดินทางมาร่วมงานพิธีปักปิ่นของบรรดาคุณหนูตระกูลเหล่าขุนนางเช่นนี้...? ​รถเข็นไม้แกะสลักลวดลายมังกรดำค่อยๆ ถูกเคลื่อนเข้ามาโดยองครักษ์ตงฟาง บุรุษบนรถเข็นสวมชุดคลุมถักทอด้วยไหมสีดำปักดิ้นทอง หน้าตาหล่อเหลาดั่งเทพบุตร ทว่าดวงตากลับคมกริบเย็นชาแผ่รังสีอำนาจกดดันจนคนรอบข้างแทบไม่กล้าหายใจ ​ไป่หลินและหลิงซีซีแอบยิ้มในใจ จิ่งอ๋องขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและไม่ชอบสตรี มู๋ชิงเหยาบังอาจสวมชุดลายหงส์คู่ซึ่งเป็นลายระดับพระชายา คงต้องโดนจิ่งอ๋องสั่งตัดหัวกลางงานเป็นแน่แท้.... ​ซุนอ๋องที่