Mag-log inShare
17. ความลับทางการทหาร
Petsa ng paglalathala:
2026-08-28 15:48:41
Pinakabagong kabanata
พระชายาสารพัดพิษ 61. ราชโองการฉบับด่วน
คำตอบของมู๋ชิงเหยาทำเอาหนานกงจิ่งเบิกตากว้าง ก่อนที่รอยยิ้มงดงามที่สุดจะผุดขึ้นบนใบหน้าคมคาย "ได้ ย้ายวันนี้เลย ตงฟาง...รีบไปขนข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมดของเปิ่นหวางจากจวนอ๋อง มาไว้ที่เรือนตระกูลมู๋บัดเดี่ยวนี้..." "รับด้วยเกล้าพะย่ะค่ะ.." ตงฟางรีบประสานมือรับคำสั่งด้วยความดีใจ อย่างน้อยท่านอ๋องก็ไม่ต้องสละยศ "เดี๋ยวก่อนตงฟาง ไม่ต้องขนย้ายของมาหมด เอาเฉพาะของใช้ที่จำเป็นก็พอ..." มู๋ชิงเหยารีบเอ่ยแทรก ตงฟางหันไปมองหน้าจิ่งอ๋องสลับกับมองหน้ามู๋ชิงเหยา เพื่อรอฟังคำตอบจากปากผู้เป็นนาย "ทำตามที่เหยาเอ๋อร์พูด ต่อไปคำพูดของนาง ก็คือคำพูดเด็ดขาดของเปิ่นหวาง..." "พะย่ะค่ะ..." มู๋ชิงซานได้แต่นั่งมองเขยสูงศักดิ์ที่กำลังสั่งการองครักษ์ให้ขนของย้ายเข้าบ้านตนเองอย่างอับจนหนทาง พลางถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก...ดูท่าว่าจวนตระกูลมู๋หลังจากนี้ คงไม่มีวันสงบสุขอีกต่อไปแล้วจริง ๆ ค่ำคืนอันยาวนานในจวนตระกูลมู๋ผ่านพ้นไป พร้อมกับการยอมรับสถานะว่าที่ลูกเขย ทว่าเรื่องราวที่ดูเหมือนจะลงเอยด้วยดี กลับกลายเป็นชนวนคลื่นลูกใหญ่ที่กวาดต้อนคนทั้งเรือน ไปสู่ความปั่นป่วนระลอกใหม่ในเช้าวันรุ่งขึ้น ยาม
พระชายาสารพัดพิษ 60. ห้ามทำเด็ดขาด
"ท่านอ๋อง ไม่นะพะยะค่ะ...!" ตงฟางองครักษ์ข้างกายถึงกับร้องเสียงหลง เมื่อได้ยินผู้เป็นนายประกาศละทิ้งยศอ๋องอย่างไม่รู้สึกเสียดาย "จิ่งอ๋อง...เจ้า...เจ้าพูดจริงหรือ...? มู๋ชิงซานที่เพิ่งฟื้นคืนสติ ยันกายลุกขึ้นนั่งพลางกุมขมับ นัยน์ตาจ้องมองเขยสูงศักดิ์ที่ยอมคุกเข่าก้มหัวให้ลูกสาวของตนด้วยความอึ้งงัน มู๋ชิงเหยามองหน้าชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกสับสน ความโมโหก่อนหน้านี้พลันละลายหายไปเหลือเพียงความตกตะลึง นางไม่คิดเลยว่าจิ่งอ๋องผู้เงียบขรึมและหยิ่งผยอง จะกล้าท้าชนกับกฎมนเทียรบาล และยอมสละทุกสิ่งเพียงเพื่อรักษานางกับลูกไว้ อีกมือหนึ่งก็ปิดปากเอาไว้ กลัวว่าจะพะอืดพะอม และอาเจียนออกมา... "ท...ท่านบ้าไปแล้วหรือ...ท่านคิดว่าเสด็จลุงฮ่องเต้จะยอมหรือไง...การละทิ้งยศอ๋องไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ..." มู๋ชิงเหยาพึมพำ น้ำตาคลอเบ้าอย่างไม่อาจควบคุม ตอนนี้นางรู้สึกหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม "เปิ่นหวางบ้ามานานแล้ว...ตั้งแต่วันที่รู้คัวว่าได้หลงรักหมอหญิงไร้หัวใจเช่นเจ้า ในเมื่อเจ้าไม่อยากเข้าจวนอ๋อง...เช่นนั้นจิ่งอ๋องผู้นี้ จะยอมแต่งเข้าจวนตระกูลมู๋ในฐานะ เขยแต่งเข้าอย่างเป็นทางการ ใครหน้าไหนในราชสำ
พระชายาสารพัดพิษ 59. กฎมนเทียรบาล
หนานกงจิ่งหยุดก้าวเดิน เขามองดูอาการลนลานของคุณหนูตระกูลมู๋ผู้เคยสุขุมและเฉียบแหลมอยู่เสมอ บัดนี้นางกลับดูเหมือนแมวตัวน้อยที่กำลังจนมุม สีหน้าซีดเผือดผสมความตื่นตกใจนั้น ทำให้ความลับทุกอย่างสว่างวาบขึ้นในสมองของจิ่งอ๋องทันที "โรคประหลาดที่ทำให้เจ้าอยากกินของดอง...อาการแพ้กลิ่นกายเปิ่นหวางอย่างรุนแรง...ยาสยบชีพจร...และก็เจ้าตัวเล็ก...? หนานกงจิ่งพึมพำออกมาทีละคำ นัยน์ตาที่เบิกกว้างส่องประกายวูบวาบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกยินดีอย่างยิ่งใหญ่พุ่งฉีดไปทั่วร่างจนขอบตาของอ๋องหนุ่มร้อนผ่าว เขาเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "เหยาเอ๋อร์...เจ้า...เจ้ากำลังอุ้มท้องลูกของเปิ่นหวางอยู่ใช่หรือไม่...? "ไม่ใช่...ข้ากินยาป้องกันทุกครั้ง มันจะเป็นไปได้อย่างไรกันเล่า...ท่านอ๋อง ท่านอย่ามาพูดจาพล่อยๆนะ.." มู๋ชิงเหยารีบปฏิเสธทันควัน "แต่เจ้าเป็นหมอ...เจ้าย่อมรู้ดีที่สุด ว่าไม่มีสิ่งใดในโลกนี้ที่ไร้ความผิดพลาดร้อยเปอร์เซ็นต์..." หนานกงจิ่งไม่ฟังคำแก้ตัวอีกต่อไป เขาทรุดกายลงนั่งยองๆ ข้างเก้าอี้มู๋ชิงเหยา แม้จะระวังไม่ขยับเข้าไปใกล้ จนกลิ่นกายตนเองทำให้นางคลื่นไส้ แต่สองมือของเขาก
พระชายาสารพัดพิษ 58. ยาบำรุงลับสูตรสยบชีพจรมังกร
"ก็ได้...เปิ่นหวางจะยอมถอยออกมาก่อน เหยาเอ๋อร์...เปิ่นหวางจะให้คนนำหมอหลวงฝีมือดีที่สุดในราชสำนักมาตรวจดูอาการเจ้า หากเจ้าขาดเหลือสิ่งใด รีบให้ชุนเถาไปบอกเปิ่นหวางที่จวนอ๋องได้ตลอดเวลา..." หนานกงจิ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเจือความน้อยใจในอกเงียบกริบ...ไม่มีเสียงตอบกลับใดๆกลับมา... หนานกงจิ่งยืนรอฟังเสียงตอบรับอยู่นาน ทว่าสิ่งที่ได้กลับมามีเพียงความเงียบสงบ และเสียงหายใจรวยรินของมู๋ชิงเหยา เขาจึงจำต้องหมุนกายเดินลับหายไปจากระเบียงด้วยความขื่นขมระทมใจ เมื่อเสียงฝีเท้าก้าวเดินเงียบหายไป มู๋ชิงเหยาที่นั่งหมดแรงอยู่ริมหน้าต่างก็ค่อยๆ ถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนล้า นางเอื้อมมือลงลูบหน้าท้องที่ยังคงราบเรียบเบาๆ นัยน์ตาคู่สวยฉายแววว้าวุ่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "เจ้าลูกบ้า...เกิดมาก็แกล้งแม่เลยนะ หากพ่อบ้าอำนาจเจ้ารู้เข้า มีหวังข้าได้ถูกลากเข้าพิธีแต่งงานตั้งแต่วันนี้แน่ๆ...ชุนเถา ไปเตรียมตัวยาบำรุงลับสูตรสยบชีพจรมังกรมาให้ข้าที ข้าจะปิดเรื่องนี้ไปจนกว่าจะหาทางออกได้.." ชุนเถาที่ยังคงตื่นตระหนก รีบผงกหัวรับคำสั่งพัลวัน "เจ้าค่ะคุณหนู ข้าจะรีบไปจัดยาวันนี้ให้ทันทีเจ้าค่ะ..." สา
พระชายาสารพัดพิษ 57. ตั้งครรภ์
หนึ่งเดือนผ่านไป...เมื่อมู๋ชิงเหยา พบว่าช่วงนี้ตนเองมีอาการวิเวกเวหา อยากกินแต่ของแปลกๆ อย่างมะม่วงดองแช่อิ่มผสมผงหมามุ่ย แถมยังเหม็นกลิ่นตัวหนานกงจิ่ง จนต้องห้ามเขาเข้าใกล้อยู่เป็นอาทิตย์ พอแอบตรวจชีพจรด้วยตนเอง นัยน์ตามู๋ชิงเหยาก็ขยายกว้างทันที... มู๋ชิงเหยาพลางนึกคิดอยู่ในใจ นางกินยาป้องกันทุกครั้งไม่เคยขาด อยู่ๆก็เกิดตั้งครรภ์ขึ้นมาเนี้ยนะ สวรรค์ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ... แสงแดดยามเช้าทอดผ่านยอดไม้ร่มรื่นภายในจวนตระกูลมู๋ เสียงใบไม้พลิ้วไหวตามสายลมแผ่วเบา ควรจะช่วยให้บรรยากาศสงบยามเช้ารื่นรมย์ ทว่าความเงียบสงบนั้น กลับแฝงไปด้วยความอึดอัดที่ไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่า มู๋ชิงเหยานั่งประหม่าอยู่ริมหน้าต่างในห้องนอนของนาง นัยน์ตาคู่สวยจดจ้องไปยังถ้วยชาสมุนไพรที่เย็นชืดบนโต๊ะ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนขอบหน้าต่าง เป็นจังหวะเชื่องช้าอย่างคนมีเรื่องครุ่นคิดอยู่ในใจ ความรู้สึกปั่นป่วนในช่องท้อง ยังคงตีรวนขึ้นมาเป็นระยะ จนนางต้องยกมือขึ้นแตะหน้าอกเบาๆ เพื่อกดข่มความรู้สึกคลื่นไส้เอาไว้ "คุณหนู...จิบน้ำชาอุ่นๆ สักหน่อยไหมเจ้าคะ...? ชุนเถา รินน้ำชาอุ่นลงถ้วยใบใหม่แล้วก้าวเข้ามาอย่างระมัดระวั
พระชายาสารพัดพิษ 56. หยินหยางเกื้อหนุนกัน
การเดินทาง(ลับสุดยอด)กลับสู่เมืองหลวงเต็มไปด้วยความชื่นมื่น ทว่าเมื่อขั้นตอนการปรุงหญ้าปราณมังกรพันปี ได้เริ่มต้นขึ้น ณ ห้องโอสถหลวง ภาพบรรยากาศหมอหลวงที่ควรจะเคร่งขรึมและศักดิ์สิทธิ์ กลับกลายเป็นมหกรรมความวุ่นวายระดับตำนานไปเสียได้... ด้วยความที่หญ้าปราณมังกรพันปี มีพลังปราณหนาแน่นและมีรสขมจัดจนมังกรยังต้องร้องไห้ มู๋ชิงเหยาจึงตัดสินใจใช้วิชาปรุงยาสูตรพิเศษ โดยใส่เกสรผึ้งป่าหวานฉ่ำ และผงสมุนไพรกลิ่นผลไม้ป่า เพื่อนำลงไปเคี่ยวร่วมด้วย โดยมีเสี่ยวจิ่วคอยใช้น้ำลายใยแก้ว ช่วยดักจับความร้อนในหม้อยาอย่างขยันขันแข็ง ณ พระที่นั่งหวงจี้ตี้... ฮ่องเต้ผู้ทรงพระประชวรเรื้อรัง นอนซมอยู่บนพระแท่นบรรทม ท่ามกลางเหล่าหมอหลวงที่ยืนกุมมือสั่นเทาด้วยความหวั่นวิตก มู๋ชิงเหยาเดินเข้าไปพร้อมถือถ้วยยาสีชมพูสดใส เปล่งประกายออร่าสีทองวาววับ ส่งกลิ่นหอมหวานคล้ายขนมหวาน อบอวลไปทั่วห้องพระบรรทม "เสด็จลุงฮ่องเต้...เหยาเอ๋อร์นำโอสถหยกปราณมังกรพันปีมาถวายตามคำสั่งลับแล้วเพคะ ดื่มง่าย รสชาติตามใจผู้ประชวร ไม่ขมเลยสักนิด..." มู๋ชิงเหยาส่งยิ้มหวาน ฮ่องเต้ทรงลืมพระเนตรขึ้นอย่างหวาดระแวง พระองค์ทรงเกลียดกา
Maaari mong magustuhan
สวรรค์เย็นชา ข้าคือชายาปีศาจ
rasita_suin1.8K viewsเหมันต์เหน็บหนาว จันทราเดียวดาย
rasita_suin1.8K viewsภรรยาข้าคือนางร้าย
malinee2.4K viewsเยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ
สุขนิรันดร์2.7K viewsยันต์เก้าโลกา : รหัสกู้พิภพไซเบอร์
Wanderer750 viewsรักนี้ผีข่วยผลัก!!
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค627 viewsสามี... ลืมไปแล้วหรือว่าเราหย่ากันแล้ว
กัญจารีย์6.1K viewsหนึ่งกระบี่ผงาดเก้าสวรรค์
Lee129 views
