All Chapters of Devoured by my Dangerous Guardian: Thaddeus Hardin: Chapter 91 - Chapter 100

Hindi lang basta bakal ang hawak ko; ang bawat bala sa loob ng magasin ng baril na binigay ni Aodhan ay may manipis na patong ng neurotoxin. Hindi ito basta-bastang lason—ito ang specialty ni Victoria. Isang gasgas lang, at ang target ay magsusuka ng dugo hanggang sa huminto ang puso nito sa loob ng tatlumpung segundo. "Listen up," boses ni Aodhan habang naglalakad kami nang nakatalikod sa isa't isa, form-check sa paligid. "Don't waste bullets. Isang tama lang, kahit sa braso, sapat na. Let the poison do the job." "Got it," maikli kong sagot. Ramdam ko ang bigat ng baril sa kamay ko, pero hindi na 'yun takot. Determination na. Habang papalapit kami kay Thaddeus, sumulpot ang tatlong tauhan ni Danford sa corridor. Mabilis na nag-react si Victoria; bago pa man sila makapag-angat ng baril, nahawi na ang lalamunan ng dalawa gamit ang kanyang katana. Ang natirang isa ay itututok sana ang kanyang armas sa akin, pero mas mabilis ako. 'Bang.' Tumama ang bala sa balikat niya. Muntik na s

"Victoria," kalmadong tawag ng matanda. Hindi siya mukhang mahina, matikas ang pangangatawan nya at parang boss na bumalik para bawiin ang teritoryo. "Akala namin patay ka na," bulyaw ni Victoria. Nanginginig ang mga kamay niya habang mahigpit na nakahawak sa katana. Kitang-kita ang galit niya, hindi lang dahil sa pagtataksil, kundi dahil sa lahat ng sakit na dinanas namin dahil sa akalang wala na siya. Si Thaddeus, nakatutok lang ang baril. Tahimik siya, pero halatang nagpipigil. Ang mentor niya—ang taong nagturo sa kanya kung paano mabuhay sa mundo ng mga Hardin—ay nasa harap namin, pero parang ibang tao na siya. "Death is a perspective," wika ng matanda habang pinihit ang remote control. Sobrang chill lang niya, parang walang nangyayari. "At sa sitwasyon niyo ngayon, paubos na ang oras niyo." Hindi na lang ito simpleng gulo. Ang taong akala namin ay kakampi na mawawala na, biglang sumulpot para maging dahilan ng lahat ng ito. Pero maya maya lang ay tumingin ang matanda sa ak

Ang biyahe patungo sa Crestwood ay parang isang mahabang nightmare na hindi matapos-tapos. Habang dumadaan kami sa mga abalang kalsada ng city, hindi ko maiwasang mapatingin sa bintana, pilit na pinapakalma ang sarili ko habang sa isip ko ay paulit-ulit na nag-pe-play ang mukha ni Mommy sa monitor. Huminto ang sasakyan sa harap ng isang simpleng bar na mukhang maingay at luma—'yung tipong hindi mo mapapansin sa gitna ng siyudad. "Dito?" tanong ko, nagtataka kung bakit dito kami dadalhin ni Thaddeus. Bumaba si Thaddeus at nilapitan ang bouncer sa harap. Matapos ang isang mabilis na senyales, biglang bumukas ang pintuan ng stockroom sa loob. Hindi lang pala ito basta bar; nang pumasok kami, biglang bumukas ang isang hidden elevator sa likod ng mga keg ng beer, at bumungad sa amin ang isang mahabang daan pababa. Pagbaba namin, bumungad ang isang malawak na underground facility. Ito ang Crestwood. Hindi lang ito simpleng taguan. Isa itong high-tech na base na nakatago sa ilalim ng ing

Pabilis nang pabilis ang bawat thrust niya, ramdam ko ang bawat diin niya sa bawat anggulo. Nakakapit ako nang mahigpit sa malalapad niyang braso, ang mga kuko ko ay halos bumaon na sa balat niya habang sinusubukan kong sumabay sa mabagsik niyang ritmo."Ahhh, Thaddeus! Ugh, mas bilisan mo pa!" daing ko, ang boses ko ay paos na dahil sa bawat ungol."You want more?" he growled, his eyes dark with obsession.Mas lalo niyang binilisan ang paggalaw, bawat tama niya ay mas malalim. "Ugh, yes... !"Bigla niya lang hinugot ang kanyang kargada, dahilan para mapasinghap ako sa kawalan. "Ahhh... dahan-dahan naman," angal ko, hinihingal habang sinusubukang habulin ang nawalang init.Hindi siya sumagot. Sa halip, pinuwesto niya ako nang padapa, at hinigit nang bahagya ang balakang ko para mas lalong bumukas ang posisyon ko. Ramdam ko ang mainit niyang hininga sa batok ko bago niya dahan-dahang ipinasok ulit ang kanyang pag-aari sa loob ko. "Ughh... Thaddeus, ang lalim," daing ko, ang boses ko ay

Pakiramdam ko ay tumigil ang paghinga ko. Hindi ko agad naproseso ang sinabi niya. Murdered? Hindi aksidente? Hindi iyon posible. Buong buhay ko, iyon ang pinaniwalaan ko. Iyon ang sinabi sa akin ng lahat. Iyon ang nasa records. Iyon ang nasa mga balita. "Victoria..." nanginginig kong bulong. Ngunit ang sumunod niyang sinabi ang tuluyang nagpayanig sa buong mundo ko. "At alam mo kung sino ang pangunahing suspect noon?" Napatitig lang ako sa kanya. Hindi ko magawang magsalita. Dahan-dahan niyang binigkas ang pangalan. "Your father." "Alam ko. Nasabi na ni Aodhan sa akin noon kung bakit galit na galit si Thaddeus kay Dad," sagot ko habang pilit inaayos ang magulong isip ko. Pakiramdam ko ay isa-isa nang nababasag ang mga paniniwala kong matagal kong pinanghawakan. Ngunit hindi pa man ako nakakabawi ay muli akong tinitigan ni Victoria. May kung anong mabigat sa ekspresyon ng mukha niya na lalong nagpalakas sa kaba ko. Dahan-dahan niyang hinawakan ang kama