All Chapters of Ang Sutil na Anak ng Ninang kong Billionare: Chapter 81 - Chapter 90

CHAPTER 76Samantha’s POVPalabas na sana kami ng hotel nang mapansin ko ang kotseng nakaparada.Parang biglang nanlamig ang buong katawan ko nang makilala ko iyon.Kotse iyon ni Nanay.“Yikes si Nanay.”Nakaakbay pa noon si Bastien sa akin.Mabilis ko natanggal ang mga kamay niya sa balikat ko.“You hide.”“Bakit?”“Ang nanay ko nandiyan.”“Good, I love to meet her.”“No, hindi pa ngayon.”“Hindi pa ako handa.”“This is a catastrophe.”Natatawa siya pero sumunod naman siya.Mukhang hindi niya talaga nakikita kung gaano kalaking problema ang maaaring mangyari kapag nakita siya ni Nanay na kasama ko.Kilalang-kilala ko ang nanay ko.Matalas ang pakiramdam noon.Kahit hindi ko sabihin, alam niya.Kahit isang tingin lang sa akin, parang nababasa niya na ang buong pagkatao ko.At higit sa lahat, hindi siya madaling maloko.“I’ll call you.”Tumango si Bastien.Bago siya tuluyang umalis, napangiti pa siya sa akin.Parang natutuwa pa siya sa sitwasyon.Ako naman, gusto ko nang lamunin ng lup

Chapter 78Samantha’s POVBuwan na ang lumipas, hindi na nagparamdam si Bastien.Hindi ako masanay-sanay.Na wala na siya.Noong mga unang araw, iniisip ko pa na baka abala lang siya.Baka may ginagawa sa France.Baka may family emergency.Baka may kailangan siyang asikasuhin.Pero lumipas ang isang linggo.Dalawang linggo.Tatlong linggo.At hanggang sa umabot na ng buwan.Wala pa rin.Hindi ko alam kung kailan ako tuluyang napagod maghintay.Siguro hindi ko napansin.Siguro isang araw na lang, nagising ako at na-realize kong hindi ko na dapat tinitingnan ang cellphone ko kada umaga para tingnan kung may message siya.Pero kahit ganoon…Hinahanap-hanap ko pa rin siya.Ang katawan niya.Ang amoy niya.Ang mga mata niya.Lahat tungkol sa kanya.Minsan, kapag nasa isang lugar ako at may dumaan na lalaking kapareho niya ng pabango, bigla akong napapalingon.Umaasang siya.Umaasang baka sa simpleng pagkakataon ay magkita kami.Pero kahit anino niya wala na rin.Kahit si Camille.Hindi pa

Chapter 80Samantha’s POV“Samantha, bakit ka ba nagmumukmok dito?”Napatingin ako kay Nanay na tahimik na nakaupo sa tabi ko. Ilang oras na rin akong ganito. Nakayuko, tahimik, at paulit-ulit na pinupunasan ang mga luha sa aking pisngi.Parang kahit anong gawin ko, hindi mawala-wala ang bigat sa dibdib ko.“Nay, hindi mo ba ako kinakahiya?”Napahinto siya sandali.“Ikaw ikakahiya ko?”“Never kong gagawin iyan,” sagot ni Nanay habang nakikita niyang galing ako sa pagkakaiyak.Lumapit siya sa akin at hinaplos ang buhok ko.“Samantha, sabihin na nating nagkamali ka. Pero it doesn't define you.”Napayuko ako.Alam kong nagkamali ako.Wala akong dahilan para itanggi iyon.I knew what I did was wrong.Pero mas masakit na parang buong pagkatao ko na ang hinuhusgahan ng mga tao dahil lamang sa isang pagkakamali.“Naalala mo noon, nabansagan akong escabeche ng taon.”Napatingin ako sa kanya.“Namatay ba ako?”“Hindi naman, di ba?”“Exactly.”Napangiti ako nang bahagya kahit may luha pa rin sa

Chapter 82Samantha’s POVNagkukuwentuhan kami ni James at ng kanyang asawa sa kanilang bahay. Mula nang pumutok ang mga balita tungkol sa akin sa pagkakaroon ko ng affair kay Bastien, dumistansiya na si Stefano. Ako, kumalas na rin ako sa mga bagay na may kinalaman sa negosyo ni Camille.Wala namang conflict dahil property provider lang naman ako at anytime puede akong umalis. Ayoko na ring magkaroon pa ng kahit anong koneksyon na maaaring magdulot ng panibagong gulo. Sapat na ang mga nangyari. Sapat na ang mga tingin ng mga tao, ang mga bulong, at ang mga kuwentong hindi ko naman kayang kontrolin.“Girl, hindi pa rin ba nagpaparamdam si Bastien?” tanong ni Grace.Nalungkot ako bigla. Kahit pilit kong itinatago, sa tuwing nababanggit ang pangalan niya, may kung anong kumikirot sa dibdib ko.“Eh kahit naman si Camille, hindi na rin naman nakikipagusap eh,” sagot naman ni James.“Puros yung executive secretary na lang ang humaharap.”“Ano kaya ang nangyari sa dalawang iyon?” nag-aalala

Chapter 83Samantha’s POVSa bahay ko biglang dumalaw si Papa.Naisip ko agad ang pakay niya.Halos ilang taon na ring hindi ko siya nakikita. Ni kinakausap.Matagal ko na kasing pinutol ang relasyon naming mag-ama.Hindi naman dahil gusto ko siyang saktan. Pero dumating ako sa puntong napagod na akong umasa na balang-araw, magiging ama rin siya sa akin. Napagod na akong intindihin ang mga pagkukulang niya at ang mga salitang paulit-ulit na nakakasakit sa akin.Nagsubok pa man din siyang pigilan si Nanay sa pagpapakasal kay Tito Anton.Pero hindi ko siya tinulungan.Kaya nagalit din siya sa akin.Pero sino ba ako para makialam pa sa kaligayahan ng nanay ko?Hangad ko na maging masaya siya.Gusto kong may mag-aalaga sa kanya.At hindi iyon si Papa.Matagal ko nang tinanggap na hindi na sila magkakabalikan. At kahit papaano, masaya ako para kay Nanay dahil may taong handang samahan siya at tanggapin siya sa kabila ng lahat.“Kumain na po ba kayo?”Maingat kong tanong habang nakatayo siy