All Chapters of Ang Sutil na Anak ng Ninang kong Billionare: Chapter 61 - Chapter 70

Chapter 59Samantha’s POVDahil sa batang dinadala ko alam kong magiiba na ang buhay ko. Mag-isa ko siyang bubuhayin, mag-isa ko siyang mamahalin. Dahil wala na ang kanyang ama na pinakamamahal ko. Papaano ko ipapaliwanag sa kanya na namatay na ito?At naiwan na kami.Dalawa na lamang kami na maghahawak-kamay sa buhay na hindi ko kailanman hiniling. Dalawa na lamang kami na haharap sa mga araw na wala na si Enrico.Minsan, naiisip ko kung paano ko haharapin ang bawat umaga na hindi ko na maririnig ang boses niya. Kung paano ko matitiis ang mga gabing gugustuhin kong tawagin ang pangalan niya, ngunit walang sasagot sa akin.Hindi ko alam kung kakayanin ko.Pero kailangan.Dahil may isang buhay na umaasa sa akin.Na hindi ko man nakita ang katawan ni Enrico noong pumanaw na siya.Sana nabigyan ako ng pagkakataon na maihatid man lang siya sa kanyang hantungan. Sana kahit sa huling pagkakataon ay nakita ko siya. Sana nahawakan ko man lang ang kamay niya, nahalikan ang kanyang noo, at nasa

Chapter 59Samantha's POVNapakasaya ng anak ko kapag kasama niya ang Popsie Arthur niya. Lagi silang naglalaro at namamasyal. Bukod pa sa libreng tutor na ginagawa niya sa kanyang apo.Talagang bumabawi siya sa mga oras na hindi niya nakasama ang kanyang apo. Paraan na rin daw niya ito para kahit papaano ay maibsan ang nagawa niyang kasalanan sa kanyang anak na si Enrico.Kapag nakikita ko silang magkasama, hindi ko maiwasang mapangiti. Para bang may bahagi ng nakaraan na unti-unting gumagaling dahil sa pagmamahalan nilang mag-apo.Hindi man naibalik ni Tito Arthur ang mga panahong nawala, ginagawa naman niya ang lahat ngayon para hindi na muling masayang ang bawat sandali.Minsan, kapag umuuwi ang anak ko galing sa pamamasyal nila, sunod-sunod ang kuwento niya.“Mommy, alam mo ba kung saan kami pumunta ni Popsie?”At hindi pa man ako nakakasagot, tuloy-tuloy na ang pagkukuwento niya.Masaya akong nakikita siyang ganoon.Masaya.Walang iniisip na problema.Walang alam sa mga sugat at

Chapter 61Samantha’s POVSinubukan kong habulin ang lalaki.Hindi ko na napag-isipan pa kung tama ba ang ginagawa ko o kung ano ang iisipin ng ibang tao. Basta ang tanging laman ng isip ko ay ang mukha ng lalaking ilang segundo ko lamang nakita, pero sapat na upang muling guluhin ang puso kong matagal ko nang pinipilit patahimikin.“Mom, where are you going?”Napalingon ako kay Ezee na nakatingin sa akin nang may pagtataka.“Sandali lang anak, please stay here for a while.”Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Agad akong tumakbo palabas.“Kuya, pakibantayan muna si Ezee,” sabi ko sa driver namin. “Sana maabutan ko pa siya.”Paglabas ko ng coffee shop, pilit ko siyang hinahanap.Tumingin ako sa kanan.Sa kaliwa.Sa mga taong naglalakad sa sidewalk.Sa mga sasakyang dumadaan.Umaasa akong baka nasa paligid lamang siya. Baka naglakad lang siya nang kaunti. Baka ilang hakbang lang ang layo niya sa akin.Umaasang hindi ako namamalikmata.Umaasang si Enrico ang nakita ko.Pero wala…Wala n

Chapter 63Samantha’s POV“Oh, anak napadami ka ng inom?”“Medyo po Nay.”“Si Ezee po?”“Nasa kuwarto na baka natutulog na.”Dumating na rin si Tito Anton para sunduin si Nanay. Dahil pinakiusapan ko lang siya na samahan si Ezee habang wala pa ako. Hindi ko kasi alam kung anong oras ako makakauwi kagabi. Ayoko namang mag-alala si Nanay, kaya tiniyak kong may kasama ang anak ko.“Salamat Nay.”Niyakap ko siya nang mahigpit.“Naku anak, maligo ka amoy na amoy alak ka.”Inamoy ko pa ang sarili ko.“Oo nga.”Susuray-suray pa ako papalayo kay Nanay. Pilit kong inaayos ang paglalakad ko para hindi tuluyang matumba.“Sana umabot ako sa silid ko.”Napahawak pa ako sa dingding habang naglalakad.“Haay buhay.”Minsan napapailing na lang ako sa buhay ko.Minsan talaga, kapag tahimik na ang paligid at wala nang ibang tao, saka ko nararamdaman ang mga bagay na pilit kong tinatakasan kapag abala ako.Nalulungkot din ako.Wala akong asawang sasalubong sa akin.At mag-uusisa kung saan ako galing.Bak

Chapter 65Samantha's POV"Bonjour, mon amour."Pagkatapos ay hinalikan niya ang lalaki.Nanginig ang mga tuhod ko.Parang biglang nawala ang lakas ng katawan ko habang nakatingin ako sa kanila.Sino siya na kamukha ni Enrico?Napakapit na lang ako sa braso ni Stefano na katabi ko.Hindi ko alam kung bakit ganoon na lamang ang naging reaksyon ng katawan ko.Para bang nakita ko ang isang taong matagal ko nang hinihintay.Para bang sa isang iglap, bumalik sa akin ang lahat ng alaala.Ang mukha ni Enrico.Ang ngiti niya.Ang paraan ng pagtitig niya sa akin.Ang mga sandaling magkasama kami.At ang sakit ng pagkawala niya.Pero paano?Kung siya iyon...Bakit kasama niya si Camille?Bakit parang ibang tao siya?Bakit parang wala siyang pagkakakilala sa akin?“Camille, ipakilala mo naman si Sam sa fiancé mo,” excited na sinabi ni James.Napatingin na lang ako nang matalas kay James.Parang napaka-insensitive niya.Hindi ba niya talaga nakikita kung papaanong magkamukhang-magkamukha si Enric