All Chapters of การพบกันอีกครั้งดั่งสายฝนที่ยาวนาน: Chapter 11 - Chapter 20

แรงปะทะรุนแรง เสียงดังแสบแก้วหู จากนั้นคือความมืดและความเจ็บปวดที่ทำให้หายใจแทบไม่ออกจี้หวยอันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยขึ้นลอยลงอยู่ในทะเลลึกที่ไร้ขอบเขต สติบางครั้งชัดเจน บางครั้งเลือนรางเขาเหมือนได้ยินเสียงวุ่นวายรอบตัว เสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนก เสียงไซเรนรถพยาบาลสุดท้าย เสียงทั้งหมดก็ค่อย ๆ ไกลออกไป เขาจมลงสู่ความฝันอันสับสนประหลาดในความฝัน เวลาไหลย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน ในเย็นวันฝนตกหนักเขาขับรถวนหาอย่างร้อนใจ สุดท้ายก็เห็นร่างที่คุ้นเคยขดตัวอยู่ใต้ป้ายรถเมล์ฝนสาดจนผมและเสื้อผ้าของอันหรานเปียกโชกแนบไปกับร่าง เผยให้เห็นรูปร่างผอมบางอย่างชัดเจนเธอนั่งอยู่ตรงนั้น ก้มหน้าซบเข่า ไหล่สั่นน้อย ๆ เหมือนลูกแมวไร้บ้านที่ถูกทิ้งไว้กลางพายุฝนรอบตัวมีเพียงท้องฟ้ามืดครึ้ม สายฝนเย็นเฉียบ และรถที่แล่นผ่านไปอย่างรีบเร่งกระเซ็นน้ำเป็นทาง มีเพียงเธอคนเดียวที่ถูกทิ้งไว้ ราวกับถูกทั้งโลกหลงลืมจี้หวยอันจอดรถ เปิดประตูแล้ววิ่งฝ่าฝนลงไปน้ำฝนสาดใส่เส้นผมและไหล่เขาทันที แต่เขาไม่รู้สึกอะไร เขาถอดเสื้อคลุมของตัวเอง ห่อร่างที่เย็นและสั่นของอันหรานไว้ แล้วดึงเธอเข้ามากอดแน่น“อันหราน กลั

จี้หวยอันสะท้านอย่างแรง ภาพในหัวที่เขาตั้งใจละเลยมาตลอดพลันทะลักย้อนกลับมาโดยควบคุมไม่ได้สีหน้าของอันหรานที่ซีดลงเรื่อยๆ เธอมักกุมท้องบอกว่าไม่สบาย ร่างกายที่ผอมลงทุกวัน แววตาเหนื่อยล้า และสีหน้าที่พยายามข่มความเจ็บปวดไว้เป็นครั้งคราวแล้วเขาล่ะเขากำลังเขียนไดอารี่ “กลับมาพบกันหลังจากห่างหาย” นั่งกินข้าวดูซีรีส์กับเมิ่งซู่อี้ ตอนเธอเป็นลมกลับโทษว่าเธอทำให้การนัดหมายเสียเวลา และในช่วงที่เธอต้องการเขาที่สุด เขากลับทิ้งเธอไว้คนเดียวเพื่อสุนัขของเมิ่งซู่อี้“สังเกตเหรอ… พวกเราสังเกตแล้วงั้นเหรอ?” จี้หวยอันพึมพำ เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่เต็มไปด้วยความเสียใจที่ไม่มีที่สิ้นสุดเสียงร้องไห้ของแม่อันหรานก็หยุดชะงักลงทันทีเธอเองก็คิดขึ้นมาได้ วันเกิดวันนั้น ใบหน้าซีดและร่างผอมบางของลูกสาว ตอนนั้นเธอกลับคิดเพียงว่า “ดูหม่นหมอง ไร้สิริมงคล” เอาแต่ตักอาหารให้เมิ่งซู่อี้ และรังเกียจว่าเธอ “เรื่องมาก” “เรื่องเยอะ”ความเสียใจทำให้เธอร้องไห้จนแทบขาดใจจี้หวยอันมองใบหน้าของอันหรานที่สงบนิ่งจนแทบเย็นชาอยู่ในตู้แช่ ความหงุดหงิด ความเจ็บปวด และความโกรธที่อัดอั้นมานานไร้ที่ระบาย ในที่สุดก็พุ่งทะล

หลังได้รับเลือด แม่ของอันหรานก็รอดพ้นอันตรายถึงชีวิตอย่างหวุดหวิด และถูกย้ายไปยังห้องผู้ป่วยทั่วไปเพื่อเฝ้าดูอาการพอยาสลบหมดฤทธิ์ “แม่ แม่ฟื้นแล้วเหรอ? รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?” เมิ่งซูอี้รีบเข้าไปหา สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง แต่ในน้ำเสียงกลับมีความตึงเครียดบางอย่างที่แทบจับไม่ได้แม่ของอันหรานมองเธอ สายตาหยุดอยู่บนใบหน้านั้น“ซูอี้” เธอเอ่ยขึ้น เสียงแหบแห้งอ่อนแรง เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจนแทบหมดเรี่ยวแรง “พยาบาลเอาผลกรุ๊ปเลือดของเธอมาให้แม่ดูแล้ว”ร่างของเมิ่งซูอี้แข็งทื่อ แววตาเริ่มหลบเลี่ยง “แม่ กรุ๊ปเลือดมันอธิบายอะไรไม่ได้หรอกค่ะ อาจ...อาจเป็นเพราะโรงพยาบาลตรวจผิดตั้งแต่ตอนนั้น หรือไม่ก็...”“ตรวจผิดงั้นเหรอ” แม่ของอันหรานหลับตาลง ก่อนลืมขึ้นอีกครั้ง ในดวงตามีแต่ความเจ็บปวดลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง “ครั้งเดียวเรียกว่าตรวจผิด แล้วครั้งที่สองล่ะ? ตอนพาเธอกลับมา เราอาศัยรูปถ่ายตอนเด็กกับปานบนตัวของเธอ รวมถึงคำพูดของพ่อแม่บุญธรรมเธอ แต่หลังจากนั้นเคยมีตรวจร่างกายครั้งหนึ่ง แม่เคยเห็นผลแล้ว ในใจก็สงสัยอยู่ แต่พอเห็นเธอเชื่อฟังน่ารัก ก็คิดว่าอาจมีอะไรผิดพลาด อดไม่ได้ที่จะต้องเจอกับกา

เมื่อประตูรถปิดลง อันหรานเอนตัวพิงเบาะหลังนุ่ม ๆ ก่อนผ่อนลมหายใจออกเบา ๆเสื้อผ้าที่เปียกชื้นแนบติดผิว มอบความเย็นเยียบที่ชวนอึดอัดแต่หัวใจของเธอกลับสงบนิ่งอย่างประหลาดเธอหลับตาลง ภาพตอนที่จี้หวยอันวิ่งฝ่าสายฝนเข้ามากอดเธอเมื่อครู่ผุดขึ้นมาในหัว ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความดีใจอย่างบ้าคลั่ง ความตื่นเต้น รวมถึงความหวาดกลัวและหวั่นผวาราวกับกลัวจะสูญเสียอีกครั้งแววตาแบบนั้น ไม่มีทางเป็นจี้หวยอันในช่วงเวลานี้ได้เด็ดขาดวินาทีนั้น อันหรานก็เข้าใจทันทีจี้หวยอันเองก็ย้อนกลับมาเกิดใหม่เหมือนกันสี่เดือนก่อน ตอนที่เธอดิ้นรนตื่นขึ้นมาจากความทรมานของมะเร็งระยะสุดท้ายและความเย็นเยียบใกล้ตาย แล้วพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงในหอมหาวิทยาลัยเมื่อสี่ปีก่อน ด้านนอกหน้าต่างแดดสดใส เพื่อนร่วมห้องกำลังจ้อกันเรื่องมื้อเที่ยงกับตารางเรียนตอนบ่าย เธอเคยคิดว่านี่เป็นความฝัน เป็นภาพหลอนจากความไม่ยอมแพ้ก่อนตายจนกระทั่งเธอหยิกตัวเองแรง ๆ จนกระทั่งเธอยืนยันวันที่บนมือถือได้ จนกระทั่งเธอวิ่งไปค้นข้อมูลในห้องสมุด แล้วเห็นข่าวสารที่ยังไม่เกิดขึ้น เธอถึงค่อย ๆ ยอมรับความจริงนี้ท่ามกลางความเหลือเชื่อและสะเ

เสียงจักจั่นในฤดูร้อนดังระงมไม่หยุด และพร้อมกับเสียงกริ่งจบการสอบวิชาสุดท้าย การสอบเข้ามหาวิทยาลัยของหลินอวี่ รวมถึงงานสอนพิเศษที่อันหรานทำมาตลอดเกือบหนึ่งปี ก็สิ้นสุดลงเช่นกันแม้คะแนนจะยังไม่ประกาศ แต่สีหน้าผ่อนคลายและความมั่นใจจาง ๆ ของหลินอวี่ตอนเดินออกจากห้องสอบ ก็ทำให้อันหรานรู้ว่าผลคงไม่แย่แน่พ่อแม่ตระกูลหลินดีใจมาก ความรู้สึกขอบคุณที่มีต่ออันหรานแทบล้นออกมา ไม่เพียงจ่ายค่าตอบแทนทั้งหมดครบถ้วน ยังให้ซองแดงหนา ๆ เป็นของขวัญตอบแทนอีกด้วยอันหรานมองยอดเงินเก็บในบัญชีที่สำหรับเธอแล้วเรียกได้ว่าเป็น “เงินก้อนโต” หัวใจก็สงบนิ่งอย่างมากเธอวางแผนอย่างละเอียด ก่อนโอนเงินประมาณหนึ่งในสามเข้าบัญชีของแม่แบบไม่ระบุตัวตนจำนวนนี้มากพอจะช่วยชำระหนี้ส่วนที่เร่งด่วนที่สุดของบ้าน อย่างน้อยก็ทำให้พ่อแม่ไม่ต้องตกอยู่ในทางตันในทันที ถือเป็นการตัดเยื่อใยสุดท้ายเกี่ยวกับ “บุญคุณที่เลี้ยงดูมา” ในใจเธอด้วยหลังทำเรื่องนี้เสร็จ เธอรู้สึกโล่งสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนส่วนเงินที่เหลือ เธอมีแผนชัดเจนอยู่แล้วไปเรียนต่อต่างประเทศชาติที่แล้ว เธอถูกพันธนาการไว้ด้วยหนี้ ความเจ็บป่วย และความสัมพัน