การพบกันอีกครั้งดั่งสายฝนที่ยาวนาน의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

　“หนึ่งเดือน เกรงว่าจะไม่ถึงหลังปีใหม่แล้ว”　หมอดึงฟิล์มเอกซเรย์ลง มองอันหรานที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “คุณอัน อาการทรุดเร็วกว่าที่เราคาดไว้ดีที่สุดคือให้ญาติมาสักคน มีหลายเรื่องที่ต้องคุยร่วมกัน ทั้งแผนการรักษาต่อจากนี้ การดูแลหลังรักษา คุณจัดการคนเดียวไม่ไหว”　อันหรานเงยหน้าขึ้น　“ฉันไม่มีญาติค่ะ” เธอพูด　หมอชะงักไปครู่หนึ่ง “แต่ในประวัติระบุว่าสามีคุณคือจี้หวยอัน...”　“นั่นมันเมื่อก่อน” อันหรานตัดบท “ตอนนี้ฉันอยู่คนเดียว”　หมอนิ่งไปหลายวินาที เหมือนอยากพูดอะไรต่อ แต่สุดท้ายก็หันไปพิมพ์บนคอมพิวเตอร์แทน　“เพิ่มขนาดยาแก้ปวดเป็นสองเท่า ถ้าปวดมากก็กิน อย่าฝืนทน” เขายื่นใบสั่งยาให้ “อาหารเสริมวันละสองครั้ง เช้าเย็น อาทิตย์หน้าต้องมาตรวจอีก เราต้องปรับแผนรักษา”　“ค่ะ”　อันหรานพยักหน้า ก่อนผลักประตูเดินออกไป　เธอก้มมองโทรศัพท์　หน้าจอสว่างขึ้นมา แถบแจ้งเตือนสะอาดโล่ง มีแค่แจ้งเตือนสภาพอากาศหนึ่งรายการ　ไม่มีสายที่ไม่ได้รับ ไม่มีข้อความใหม่　อันหรานขึ้นรถเมล์ เอนตัวพิงเบาะแล้วหลับตา　ตอนรถวิ่งผ่านห้างกลางเมือง ท่ามกลางม่านฝนพร่า ป้ายร้านหม้อไฟชื่อดังร้านนั้นส่องแสงสีแดงอยู่　ด้าน

　ตลอดสัปดาห์ถัดมา จี้หวยอันแทบไม่กลับบ้าน　แต่ทุกวันตอนหนึ่งทุ่มครึ่ง แจ้งเตือนเดลิเวอรี่อาหารจะเด้งขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของอันหรานตรงเวลาเสมอ　จากนั้นก็ตามมาด้วยข้อความของเขา "โจ๊กรีบกินตอนร้อน ๆ กินข้าวให้ตรงเวลา อย่าให้ผมเป็นห่วง"　เธอนึกถึงเมื่อก่อน ต่อให้จี้หวยอันยุ่งแค่ไหน ก็จะพยายามกลับบ้านให้ได้ ใช้เวลาอยู่ในครัวหนึ่งถึงสองชั่วโมง ค่อย ๆ เคี่ยวน้ำแกงหม้อโปรดที่เธอชอบ　เขาบอกว่าอาหารเดลิเวอรี่ไม่สะอาด ทำเองสบายใจกว่า　แต่โจ๊กที่ส่งมาพวกนั้น เธอไม่เคยแตะอีกเลย　ทุกครั้ง เธอเพียงเปิดแอ็กหลุมนั้นอย่างเงียบ ๆ　และก็เป็นอย่างที่คิด มีการอัปเดตทุกวัน　“วันที่ 65 ของการหวนพบกันอีกครั้ง พาเธอไปมหาวิทยาลัยเก่า เดินบนถนนร่มไม้สายเดิม เหมือนทุกอย่างไม่เคยเปลี่ยน”　“วันที่ 67 ของการหวนพบกันอีกครั้ง เธอเป็นหวัด ซื้อยาให้ ต้มชาขิงให้ ยังดูแลตัวเองไม่เป็นเหมือนเดิม”　“วันที่ 70 ของการหวนพบกันอีกครั้ง ไปดูบ้านเป็นเพื่อนเธอ เธออยากมีบ้านอยู่ในประเทศนี้เหมือนกัน”　สัปดาห์ที่สอง อันหรานไปตรวจที่โรงพยาบาลคนเดียว　กระบวนการคีโมทั้งทรมานและยาวนาน　คลื่นไส้อย่างรุนแรงตามมา เธออาเจียนหนักมา

　วันที่ยี่สิบห้าปลายเดือนสิบสองจีน เหลืออีกหนึ่งสัปดาห์ก็จะถึงปีใหม่　อันหรานขดตัวอยู่บนเตียง ฤทธิ์ยาแก้ปวดเพิ่งหมดไป ความปวดหน่วงระลอกใหม่กำลังแผ่ลึกออกมาจากกระเพาะ　เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น　อันหรานเปิดประตู　“แม่”　แม่กวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนขมวดคิ้วตามนิสัย “กลางวันแท้ ๆ ทำไมสีหน้ายังแย่ขนาดนี้อีก นอนไม่พอเหรอ”　“อืม” อันหรานขยับตัวเปิดทางให้เธอเข้ามา　“วันนี้แม่มาหา เพราะมีเรื่องจะคุยกับแก” แม่กระแอมเบา ๆ สายตามองมาที่อันหราน “คือแบบนี้นะ หลังปีใหม่ ฝั่งป้าหวังมีญาติคนหนึ่ง ลูกชายเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ คนก็ดี งานก็ดี แม่คิดว่าจะนัดให้พวกแกเจอกันหน่อย”　อันหรานนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ เหมือนยังไม่เข้าใจ　“เจอกันไง ดูตัว” แม่พูดซ้ำ “แกก็รู้ ตอนนั้นซูอี้กับหวยอันก็เป็นเพราะปัญหาทางบ้าน บวกกับซูอี้ต้องไปต่างประเทศ สองคนนั้นเลยคลาดกันไป ตอนนี้ซูอี้ก็กลับมาแล้ว เธอบอกว่าครั้งนี้ไม่อยากไปอีก”　แม่หยุดไปเล็กน้อย สังเกตสีหน้าของอันหราน เห็นเธอเพียงหน้าซีด ไม่มีปฏิกิริยารุนแรงอะไร จึงพูดต่อ “แม่คิดว่าชีวิตแต่งงานของแกกับหวยอัน ตอนนั้นก็รีบร้อนเกินไป ในเมื่อซูอี้มีใจแบบนี้

　คืนวันสิ้นปี　อันหรานพักอยู่ห้องผู้ป่วยเดี่ยว นอกหน้าต่างไกลออกไป แสงไฟสว่างไสวของเมืองเชื่อมต่อกันเป็นผืนเดียว บางครั้งได้ยินเสียงประทัดอู้อี้ดังมาแผ่ว ๆ　โทรทัศน์เปิดอยู่ เสียงถูกปรับเบามาก บนจอคือรายการงานเลี้ยงตรุษจีนที่เต็มไปด้วยความคึกคักครื้นเครง　หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นมา ดูแสบตาเป็นพิเศษในห้องมืดสลัวข้างเตียง　เป็นวิดีโอคอลจากจี้หวยอัน　อันหรานมองรูปโปรไฟล์ที่กระพริบอยู่นั้นเป็นเวลานาน　สุดท้าย เธอก็ยังฝืนใช้แรงทั้งหมด ค่อย ๆ ยกมือที่สั่นเทาขึ้น กดรับสาย　หน้าจอสว่างขึ้น ใบหน้าของจี้หวยอันปรากฏขึ้นมา　“อันหราน!” เสียงของจี้หวยอันดังขึ้น แฝงด้วยรอยยิ้ม “กินข้าววันสิ้นปีหรือยัง ดูงานเลี้ยงตรุษจีนอยู่ไหม”　อันหรานไม่ได้หันกล้องเข้าหาตัวเอง เธอเพียงวางโทรศัพท์ไว้ข้างหมอน ให้กล้องหันไปยังมุมหนึ่งของเพดาน　“กินไปนิดหน่อย” เสียงของเธอเบามาก แทบถูกเสียงจากโทรทัศน์กลบ “กำลังดูอยู่”　“ทำไมไม่ให้ผมเห็นหน้าคุณล่ะ” จี้หวยอันถาม น้ำเสียงยังคงสนิทสนมแบบเคย “ผอมลงอีกแล้วหรือเปล่า บอกให้กินข้าวดี ๆ ไง”　“ไม่นะ” อันหรานตอบ โดยยังไม่ขยับกล้อง　ตอนนั้นเอง ฝั่งหน้าจอมีเสียงแม่ดังขึ้น

ในวินาทีที่คำว่า “ได้” เกือบจะหลุดออกจากปากของเขา ภาพของใบหน้าอีกคนหนึ่งก็วาบขึ้นมาในหัวอย่างกะทันหันซีดขาว เรียบเฉยความหงุดหงิดบางอย่างเข้ามาแทนที่ความหวานชั่วขณะ เขาขมวดคิ้ว ถอยหลังไปครึ่งก้าว เว้นระยะห่างระหว่างทั้งสองคนให้ชัดเจนขึ้น น้ำเสียงกลับมานิ่งและควบคุมได้ดังเดิม “ซู่อี้ อย่าวุ่นวายเลย”สีหน้าความคาดหวังของเมิ่งซู่อี้แข็งค้างในทันที ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความตกใจและเจ็บปวด “พี่หวยอัน...”“เรื่องของเรามันจบไปแล้ว” จี้หวยอันพูดตัดบท เสียงไม่ดัง แต่หนักแน่นเหมือนกำลังย้ำสถานะของตัวเอง “ผมบอกแล้ว ตอนนี้ผมมองคุณเป็นแค่น้องสาว”“น้องสาวงั้นเหรอ” เมิ่งซู่อี้เสียงสูงขึ้นทันที เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อและน้อยใจ “มองแค่น้องสาวเหรอ แล้วทำไมพี่ถึงเขียนเรื่องของเราหลังจากกลับมาเจอกันทุกวัน เอาไปเขียนเป็นไดอารี่ ‘วันคืนหลังการพบกันอีกครั้ง’ แล้วโพสต์ในบัญชีนั้น พี่รู้ไหมว่าทุกครั้งที่หนูเห็น หนูรู้สึกแย่แค่ไหน แล้วก็ยังอดหวังไม่ได้อีก!”เธอระเบิดคำพูดที่อัดอั้นออกมาจนหมด น้ำตาไหลตามคำพูดลงมาจี้หวยอันนิ่งอึ้งไปทั้งตัว สีหน้าจากความนิ่งสงบแปรเปลี่ยนเป็นความตกใจและความอับอายที่ถูกเป