Share

ตอนที่ 3 ภาพที่บาดหัวใจ

last update publish date: 2026-05-19 19:32:18

ตลอดทั้งบ่าย พิมพ์ชนกพยายามหาอะไรทำเพื่อไม่ให้ตัวเองฟุ้งซ่าน

เธอช่วยแม่บ้านจัดดอกไม้ในห้องรับแขก

ช่วยตรวจดูรายการของใช้ภายในคฤหาสน์

แม้กระทั่งเดินสำรวจสวนด้านหลังที่มีพื้นที่กว้างจนมองแทบไม่เห็นสุดสายตา

แต่ไม่ว่าจะทำอะไร

ความคิดก็ยังวนเวียนอยู่ที่เดิม

ภาคิน

และผู้หญิงที่ชื่อรมิตา

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในช่วงเกือบห้าโมงเย็น

พิมพ์ชนกก้มมองหน้าจอ

ชื่อของคนที่โทรเข้ามาทำให้เธอยิ้มออกมาได้เป็นครั้งแรกของวัน

"น้ำฝน"

เพื่อนสนิทที่สุดตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย

"ว่าไงแก"

เสียงสดใสดังขึ้นทันทีที่เธอรับสาย

"คุณนายวัฒนกุล เป็นไงบ้างคะ"

พิมพ์ชนกหัวเราะเบา ๆ

"อย่าล้อสิ"

"แกหายไปตั้งแต่แต่งงานเลยนะ ฉันเป็นห่วง"

รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางลง

น้ำฝนเงียบไปเล็กน้อย

ก่อนถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"มีอะไรหรือเปล่าพิมพ์"

เพื่อนคนนี้รู้จักเธอดีเกินไป

ดีจนจับความผิดปกติได้เสมอ

"ไม่มีอะไร"

"โกหก"

"น้ำฝน..."

"ภาคินทำอะไรแกหรือเปล่า"

พิมพ์ชนกเม้มริมฝีปากแน่น

ความจริงเธออยากเล่า

อยากระบาย

อยากบอกใครสักคนว่าหัวใจตัวเองกำลังเจ็บแค่ไหน

แต่สุดท้ายก็เลือกเก็บเอาไว้

"ฉันโอเค"

น้ำฝนถอนหายใจ

"ถ้าโอเคจริงก็ดี"

"อืม"

"แต่ถ้าไม่ไหว โทรหาฉันทันที เข้าใจไหม"

น้ำเสียงห่วงใยนั้นทำให้พิมพ์ชนกรู้สึกอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย

"ขอบใจนะ"

หลังวางสาย หญิงสาวนั่งนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง

มองพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า

เธอเพิ่งแต่งงานได้แค่วันเดียว

แต่กลับรู้สึกเหมือนอยู่มานานหลายปี

นานจนเหนื่อย

นานจนหัวใจเริ่มชา

เสียงรถยนต์ดังขึ้นจากด้านหน้า

พิมพ์ชนกชะงัก

เธอลุกขึ้นเดินไปที่ระเบียงห้อง

สายตามองลงไปยังลานจอดรถด้านล่าง

รถสปอร์ตสีดำคันคุ้นเคยกำลังแล่นเข้ามา

ภาคินกลับมาแล้ว

หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

แม้จะพยายามตัดใจแค่ไหน

แต่เธอก็ยังเฝ้ารอการกลับมาของเขาอยู่ดี

ทว่า...

เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา

รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อย ๆ เลือนหาย

เพราะประตูฝั่งผู้โดยสารถูกเปิดออก

และคนที่ลงมาจากรถ

ไม่ใช่ใครอื่น

รมิตา

หญิงสาวในชุดเดรสสีครีมดูสง่างามราวกับนางแบบ

เธอยิ้มบาง ๆ ก่อนหันไปพูดอะไรบางอย่างกับภาคิน

ชายหนุ่มเองก็ยิ้มตอบ

ภาพนั้นเหมือนมีใครเอาของมีคมมากรีดลงกลางหัวใจ

พิมพ์ชนกยืนนิ่ง

นิ้วมือกำราวระเบียงแน่น

เธอพยายามบอกตัวเองว่าอาจเป็นเรื่องงาน

อาจเป็นเรื่องธุรกิจ

อาจไม่มีอะไรอย่างที่คิด

แต่ยิ่งมอง

ความหวังก็ยิ่งริบหรี่

เพราะสายตาที่ภาคินมองผู้หญิงคนนั้น

มันไม่เหมือนสายตาที่เขาเคยมองเธอเลย

ไม่เคยเลยสักครั้ง

ไม่กี่นาทีต่อมา

เสียงฝีเท้าดังขึ้นหน้าห้อง

พิมพ์ชนกรีบเช็ดน้ำตาที่คลออยู่ตรงหางตา

ก่อนประตูจะเปิดออก

ภาคินเดินเข้ามา

"กลับมาแล้วเหรอคะ"

เธอถามด้วยน้ำเสียงปกติที่สุด

"อืม"

เหมือนเดิม

ไม่มีอะไรเปลี่ยน

พิมพ์ชนกสูดลมหายใจลึก

ก่อนตัดสินใจถาม

"วันนี้คุณไปเจอรมิตาเหรอคะ"

ภาคินชะงักไปเล็กน้อย

เพียงเสี้ยววินาที

แต่เธอสังเกตเห็น

"ใครบอก"

"ฉันเห็น"

ความเงียบปกคลุมห้อง

"แล้ว?"

คำถามนั้นทำให้พิมพ์ชนกเจ็บจนพูดไม่ออก

แล้วอย่างนั้นเหรอ...

เขาไม่คิดจะอธิบายอะไรเลยหรือ

"ฉันแค่ถามค่ะ"

"ผมเจอเธอจริง"

ภาคินตอบตรง ๆ

"เธอเพิ่งกลับจากต่างประเทศ"

"ค่ะ"

"มีปัญหาอะไรไหม"

น้ำเสียงเรียบเฉยของเขาทำให้หัวใจเธอค่อย ๆ จมดิ่ง

พิมพ์ชนกก้มหน้าลง

ซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้

"ไม่มีค่ะ"

ภาคินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนเดินไปวางเอกสารบนโต๊ะ

"ผมเคยบอกแล้ว"

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น

"อะไรคะ"

"อย่าคาดหวังจากผม"

ประโยคนั้นทำให้เธอนิ่งไป

เขากำลังเตือนเธออีกครั้ง

เตือนว่าอย่าคิดเกินเลย

อย่าหวังในสิ่งที่ไม่มีวันได้

"ฉันจำได้ค่ะ"

เธอฝืนยิ้ม

"ดี"

พิมพ์ชนกรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองแตกเป็นเสี่ยง ๆ

แต่ยังต้องยิ้ม

ยังต้องทำเหมือนไม่เป็นอะไร

เพราะคนที่รักมากกว่า

มักเป็นฝ่ายแพ้เสมอ

คืนนั้นทั้งสองทานอาหารเย็นด้วยกัน

แต่แทบไม่มีบทสนทนา

ต่างคนต่างเงียบ

ต่างคนต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

หลังอาหารเสร็จ

ภาคินขึ้นไปทำงานในห้องหนังสือ

ส่วนพิมพ์ชนกนั่งอยู่คนเดียวในสวนหลังบ้าน

ลมเย็นพัดผ่านเบา ๆ

แต่ไม่อาจพัดความอึดอัดในใจออกไปได้

เธอมองท้องฟ้ายามค่ำคืน

ก่อนหัวเราะกับตัวเองอย่างขมขื่น

"นี่เหรอชีวิตแต่งงานที่ฝันไว้"

น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาเงียบ ๆ

เธอรักเขา

รักมากเกินไป

จนยอมแต่งงานทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีใจ

แต่ตอนนี้...

เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า

ความรักเพียงฝ่ายเดียวจะพาเธอไปได้ไกลแค่ไหน

และในเวลาเดียวกันนั้นเอง

ภายในห้องทำงานชั้นสอง

ภาคินกำลังยืนมองรูปถ่ายใบหนึ่งที่อยู่ในลิ้นชัก

รูปของหญิงสาวคนหนึ่ง

หญิงสาวที่เขาเก็บไว้ในความทรงจำมาตลอดหลายปี

โดยไม่รู้เลยว่า

การยึดติดกับอดีตของเขา

กำลังผลักภรรยาของตัวเองออกไปทีละน้อย

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • หนีรักมาเฟียไปเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 43 ข่าวดีที่ทำให้ทั้งบ้านแตกตื่น

    หลังจากคืนนั้น ที่ภาคินเผลอหลุดปากยอมรับว่า ตัวเองอาจต้องเตรียมใจเป็นพ่อของ "เจ้าหญิงตัวน้อย" ชีวิตในบ้านศิริกุลก็ยังดำเนินไปตามปกติ ลูกชายตัวน้อยอายุเกือบขวบครึ่ง กำลังอยู่ในวัยซน ชนิดที่ทำให้คนเป็นพ่อวิ่งตามทั้งวัน เช้าวันหนึ่ง พิมพ์ชนกนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร ก่อนจะผลักจานข้าวออกห่าง สีหน้าไม่ค่อยดีนัก "ไม่กินเหรอ" ภาคินถาม หญิงสาวส่ายหน้า "ไม่ค่อยหิว" "..." "ไม่สบายหรือเปล่า" "ไม่รู้เหมือนกัน" เธอตอบตามตรง เพราะช่วงหลายวันมานี้ รู้สึกแปลก ๆ เหนื่อยง่าย ง่วงบ่อย และคลื่นไส้เป็นระยะ ภาคินขมวดคิ้วทันที "ไปหาหมอไหม" "ยังไม่เป็นอะไรขนาดนั้น" "..." "พักผ่อนเดี๋ยวก็ดีขึ้น" แต่คนเป็นสามีกลับไม่สบายใจ เลยแม้แต่น้อย วันต่อมา อาการยังไม่ดีขึ้น แถมพิมพ์ชนกยังอาเจียนตั้งแต่เช้า จนภาคินเริ่มเดินวนไปมา เหมือนวันที่เธอใกล้คลอดลูกคนแรก "คุณ" หญิงสาวเรียก "ครับ" "หยุดเดินก่อน" "..." "ฉันเวียนหัว" ภาคินรีบนั่งลงทันที เหมือนนักเรียนถูกครูดุ ขณะเดียวกัน คุณหญิงวรรณาที่มาเยี่ยมหลาน กำลังมองลูกสะใภ้ด้วยสายตาครุ่นคิด ก่อนจะยิ้มมุมปาก "พิมพ์" "คะ" "ประจำเดือนม

  • หนีรักมาเฟียไปเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 42 เมื่อคุณแม่อยากมีลูกสาว

    เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากเด็กน้อยแรกเกิด ตอนนี้ลูกชายของภาคินและพิมพ์ชนกอายุได้เกือบหนึ่งขวบแล้ว ทั้งบ้านเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ และเสียงวิ่งวุ่นของเจ้าตัวเล็ก ที่เริ่มเดินได้อย่างคล่องแคล่ว จนคนเป็นพ่อต้องวิ่งตามทั้งวัน "อย่าวิ่งครับ" ภาคินพูดเป็นรอบที่ร้อยของวัน ขณะวิ่งตามลูกชายที่กำลังหัวเราะคิกคัก ทั่วห้องนั่งเล่น "หยุดก่อน" "..." "ลูก" "..." "พ่อขอร้อง" แต่แน่นอน เด็กวัยขวบเศษไม่สนใจคำขอร้องใด ๆ เจ้าตัวเล็กกลับหัวเราะชอบใจ แล้ววิ่งหนีต่อ พิมพ์ชนกที่นั่งดูอยู่บนโซฟา หลุดหัวเราะออกมา "เหนื่อยไหมคะ" ภาคินถอนหายใจ ก่อนอุ้มลูกขึ้นมาในที่สุด "มาก" "..." "นี่แค่คนเดียว" คำพูดนั้น ทำให้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าของภรรยา ทันที คืนนั้น หลังจากลูกหลับสนิท ทั้งคู่นั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องนอน พิมพ์ชนกซบไหล่สามี ก่อนพูดขึ้นลอย ๆ "เด็กผู้หญิงน่ารักเนอะ" ภาคินพยักหน้า โดยไม่ได้คิดอะไร "อืม" "..." "น่ารัก" หญิงสาวยิ้ม ก่อนพูดต่อ "ฉันอยากได้ลูกสาว" ความเงียบเกิดขึ้นทันที สามวินาที ห้าวินาที สิบวินาที ภาคินค่อย ๆ หันมามอง เหมือนเพิ่งได้ยินอะไรแปลก

  • หนีรักมาเฟียไปเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 41 หวงเมียหรือหวงลูก

    หลังจากมีลูก พิมพ์ชนกค้นพบความจริงข้อหนึ่ง ที่ไม่เคยมีใครบอกเธอมาก่อน นั่นคือ... สามีของเธอ ติดลูกหนักมาก หนักชนิดที่เรียกว่า หนักเกินไป เช้าวันหนึ่ง พิมพ์ชนกตื่นขึ้นมา ก่อนจะพบว่าที่นอนข้าง ๆ ว่างเปล่า เธอขยี้ตา แล้วมองนาฬิกา หกโมงเช้า หญิงสาวลุกจากเตียง ก่อนเดินออกจากห้อง แล้วก็พบภาพคุ้นตา ภาคินกำลังนั่งอยู่ในห้องเด็ก อุ้มลูกชายตัวน้อย พร้อมคุยกันเป็นเรื่องเป็นราว "วันนี้เราจะทำอะไรกันดีครับ" "..." "ไปเดินเล่นดีไหม" "..." "หรือจะเล่นกับพ่อ" เด็กน้อยส่งเสียงอ้อแอ้ เหมือนกำลังตอบกลับ ส่วนภาคินพยักหน้าอย่างจริงจัง "เอาตามนั้น" พิมพ์ชนกยืนมอง ก่อนหลุดหัวเราะออกมา "คุณคุยกับลูกอีกแล้วเหรอ" ภาคินเงยหน้าขึ้น ก่อนยิ้ม "เขาตอบ" "..." "ลูกอายุเดือนเดียว" "แต่เขาเข้าใจ" หญิงสาวส่ายหน้า ก่อนเดินเข้าไปหอมแก้มลูก แล้วหันไปมองสามี "แล้วคุณกินข้าวหรือยัง" ภาคินชะงัก "..." "ยัง" "ฉันว่าแล้ว" ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ชีวิตของภาคินมีอยู่สามอย่าง ลูก ลูก และลูก จนบางครั้ง พิมพ์ชนกยังรู้สึกเหมือนตัวเองตกอันดับ ช่วงบ่าย พิมพ์ชนกนั่งอ่านหนังสืออยู่ในสว

  • หนีรักมาเฟียไปเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 40 ลูกชายคนแรกของตระกูล

    หนึ่งเดือนหลังจากลูกชายตัวน้อยลืมตาดูโลก คฤหาสน์ศิริกุลก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง เพราะวันนี้ คือวันจัดงานต้อนรับทายาทคนแรกของตระกูลอย่างเป็นทางการ งานถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ สมฐานะของภาคิน แต่ยังคงความอบอุ่น ตามความต้องการของพิมพ์ชนก ตั้งแต่เช้า แขกคนสำคัญทยอยเดินทางมาถึง ทั้งนักธุรกิจ หุ้นส่วน ญาติผู้ใหญ่ และเพื่อนสนิทของครอบครัว ทุกคนต่างอยากเห็น เจ้าตัวเล็กที่ทำให้เจ้าพ่อมาเฟียผู้เย็นชา กลายเป็นคุณพ่อสายละมุน ภายในเวลาไม่กี่เดือน "ขออุ้มหน่อยได้ไหมคะ" คุณป้าคนหนึ่งยิ้มเอ็นดู พร้อมยื่นมือมาหาหลานตัวน้อย แต่ก่อนที่พิมพ์ชนกจะตอบ ภาคินกลับพูดขึ้นก่อน "เพิ่งกินนมครับ" "..." "กำลังจะหลับ" "..." "ไว้คราวหน้านะครับ" คุณป้ากะพริบตาปริบ ๆ ก่อนหันไปมองพิมพ์ชนก หญิงสาวได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ เพราะนี่คือคนที่สามแล้ว ที่โดนปฏิเสธ "คุณ" พิมพ์ชนกกระซิบ เมื่อเดินออกมามุมเงียบ ๆ "คะ" "คุณหวงลูกเกินไปหรือเปล่า" ภาคินขมวดคิ้วทันที "ไม่นะ" "..." "ผมปกติ" หญิงสาวหัวเราะ "ถ้าปกติ" "..." "เมื่อกี้คุณคงไม่กันญาติฉันออกห่างลูกสามเมตร" ภาคินเงียบไป ก่อนตอบหน้าตาย "เขาใส่

  • หนีรักมาเฟียไปเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 39 วันที่ลูกเลือกเกิด

    ตอนที่ 41 คุณพ่อสายหวงลูก สามวันหลังจากลูกชายลืมตาดูโลก ห้องพักฟื้นพิเศษของโรงพยาบาล เต็มไปด้วยบรรยากาศอบอุ่น และความวุ่นวายเล็ก ๆ ที่เกิดจากผู้ชายคนหนึ่ง ชื่อภาคิน "เบา ๆ ครับ" พยาบาลหัวเราะเบา ๆ ขณะมองเจ้าพ่อมาเฟียผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหด กำลังอุ้มลูกชายตัวน้อย ด้วยสีหน้าจริงจังราวกับกำลังถือระเบิด "แบบนี้ใช่ไหมครับ" "ใช่ค่ะ" "แน่ใจนะครับ" "..." "ลูกจะไม่ตกใช่ไหม" พยาบาลหลุดหัวเราะ ส่วนพิมพ์ชนกที่นั่งอยู่บนเตียง ถึงกับยกมือปิดหน้า อย่างเอ็นดู ตั้งแต่ลูกเกิด ภาคินแทบไม่ยอมวางลูกเลย อุ้มเช้า อุ้มสาย อุ้มบ่าย อุ้มเย็น จนพิมพ์ชนกเริ่มสงสัย ว่าใครกันแน่ที่ติดใคร "คุณคะ" เธอเรียก "หืม" "ส่งลูกมาให้ฉันบ้าง" ภาคินก้มมองเด็กน้อยในอ้อมแขน ก่อนตอบ "เขาหลับอยู่" "..." "ฉันจะอุ้มต่อ" พิมพ์ชนกหัวเราะทันที "ฉันเป็นแม่นะ" "ผมเป็นพ่อ" "..." "สิทธิ์เท่ากัน" หญิงสาวแพ้ราบคาบ หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ครอบครัวศิริกุลกลับมาที่คฤหาสน์ ทุกอย่างถูกเตรียมไว้พร้อม ห้องเด็กอ่อน ของเล่น เสื้อผ้า และอุปกรณ์ต่าง ๆ ครบถ้วนจนเหมือนร้านขายของเด็ก "นี่คุณซื้อเพิ่มอีกแล้วเ

  • หนีรักมาเฟียไปเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 38 กระสุนสุดท้าย

    "ภาคิน! ระวัง!" เสียงตะโกนของชลธีดังลั่นโกดัง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วเกินกว่าสมองจะประมวลผล ภาคินหันกลับไปตามสัญชาตญาณ และเห็นวิทยากำลังยกอาวุธขึ้น ปลายกระบอกเล็งมาทางเขาและพิมพ์ชนก ตรงกลางระหว่างคนทั้งสอง ปัง! เสียงดังสนั่นก้องไปทั่วโกดัง พิมพ์ชนกกรีดร้องทันที "ภาคิน!" ร่างสูงของสามีโผเข้ามาบังเธอโดยไม่ลังเล สองแขนโอบร่างเธอเอาไว้ แน่นราวกับโล่ป้องกัน เวลาทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่ง หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที ไม่มีใครพูดอะไร "ภาคิน!" พิมพ์ชนกรีบจับใบหน้าของเขา น้ำตาไหลพราก "คุณเป็นอะไรไหม" ชายหนุ่มกะพริบตา ก่อนมองตัวเอง แล้วมองเธอ ไม่มีเลือด ไม่มีบาดแผล เขาปลอดภัย เธอก็ปลอดภัย ลูกก็ปลอดภัย แต่แล้ว... เสียงครางเบา ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง ทุกคนหันไปพร้อมกัน และต้องชะงัก ชลธีนอนอยู่บนพื้น มือกุมหัวไหล่ข้างซ้าย เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมา "ชล!" ภาคินรีบวิ่งเข้าไปหา เพื่อนสนิทยิ้มแห้ง ๆ แม้ใบหน้าจะซีดลงเรื่อย ๆ "โคตรเจ็บเลยว่ะ" ภาคินกัดฟันแน่น ดวงตาแดงก่ำ เพราะในจังหวะสุดท้าย ชลธีพุ่งเข้ามาผลักวิ

  • หนีรักมาเฟียไปเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 9 ผู้หญิงในรูปถ่าย

    หลังจากคืนนั้น พิมพ์ชนกแทบไม่ได้นอน แม้ดวงตาจะปิดลง แต่สมองกลับเต็มไปด้วยคำพูดของภาคิน "คนที่ผมรัก...ไม่ใช่รมิตา" ประโยคสั้น ๆ นั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัว ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนหัวใจปวดหนึบ เธอเคยคิดว่ารมิตาคือคู่แข่ง เคยคิดว่าหากผู้หญิงคนนั้นหายไปจากชีวิตภาคิน ทุกอย่างอาจดีขึ้น แต่ตอนนี้เธอรู้แล

  • หนีรักมาเฟียไปเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 8 ความลับในอดีต

    ภายในห้องนอนกว้างใหญ่ บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบา ๆ พิมพ์ชนกนั่งอยู่บนเตียง ส่วนภาคินยังยืนอยู่ข้างโต๊ะบาร์เล็ก ๆ มุมห้อง แก้วน้ำในมือของเขาถูกวางลงช้า ๆ แต่สายตายังคงจับจ้องมาที่เธอ นิ่ง และยากจะคาดเดา "ใครบอกคุณ" เสียงทุ้มดังขึ้นในที่สุด พิมพ์ชนกเม้มริมฝีปาก "ค

  • หนีรักมาเฟียไปเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 7 ความจริงที่ไม่มีใครบอก

    หลังกลับจากงานเลี้ยงในคืนนั้น บรรยากาศภายในรถเงียบจนน่าอึดอัด ภาคินนั่งอยู่ข้างเธอ แต่เหมือนอยู่ห่างออกไปหลายพันกิโลเมตร พิมพ์ชนกมองแสงไฟนอกหน้าต่างรถ พยายามกดความรู้สึกน้อยใจเอาไว้ ตลอดทั้งงาน เขาแทบไม่ได้อยู่กับเธอเลย และทุกครั้งที่เธอมองหา ก็มักเห็นเขาอยู่ใกล้รมิตาเสมอ "เหนื่อยไหม" จู่

  • หนีรักมาเฟียไปเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 6 งานเลี้ยงที่ไม่มีที่ของเธอ

    หนึ่งสัปดาห์หลังแต่งงาน ชีวิตของพิมพ์ชนกยังคงวนเวียนอยู่ในคฤหาสน์วัฒนกุล เธอตื่นเช้า ทานอาหารคนเดียว รอสามีกลับบ้าน แล้วก็เข้านอนพร้อมความเงียบเหงา ภาคินยังคงเป็นเหมือนเดิม สุภาพ ให้เกียรติ ไม่เคยขึ้นเสียง ไม่เคยทำร้ายจิตใจด้วยคำพูดรุนแรง แต่ก็ไม่เคยเปิดพื้นที่ในหัวใจให้เธอเลยเช่นกัน ราว

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status